Αδυνατώ να συνεχίσω να ακούω και να διαβάζω πως η αντιπολίτευση στην χώρα μας είναι ανύπαρκτη, ανεπαρκής και ότι πριμοδοτεί συνεχώς την κυβέρνηση. Τίποτε από αυτά δεν θεωρώ πως αποτυπώνει την πραγματικότητα της Ελληνικής πολιτικής ζωής.
Αντιπολίτευση υπάρχει, την δουλεία της την κάνει και την κυβέρνηση την σφυροκοπά ανελέητα και εμπράγματα και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αριστερά εξ αυτού όπως και το ΠΑΣΟΚ. Το κάνουν και το κάνουν με θεσμικότητα και υπευθυνότητα οι περισσότεροι.
Το σοβαρό πρόβλημα είναι ο μεγάλος κατακερματισμός της και η απουσία μιας ηγετικής και ταλαντούχας επικοινωνιακά φυσιογνωμίας που θα ενώσει τις υπάρχουσες σκόρπιες δυνάμεις και εφεδρείες σε ένα μεγάλο στρατόπεδο.
Δυστυχώς, ούτε ο μεθοδικός κ. Ανδρουλάκης, ούτε ο δομημένος κ. Φάμελλος μπορούν να σηκώσουν αυτό το βάρος όπως φαίνεται. Η πρώτη ύλη υπάρχει, καθώς ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ πλέον ελάχιστες πολιτικές διαφορές έχουν, το πρόβλημα τους είναι ότι σαν πολιτικά brands έχουν ουσιαστικά πεθάνει για την πλειοψηφία της κοινωνίας.
Και η ΝΔ θα είχε την ίδια μοίρα εάν είχε εκλεγεί ο κ. Μεϊμαράκης στις εσωκομματικές του 2015. Ευτυχώς για τη ΝΔ εκλέχθηκε ο κ. Μητσοτάκης κάνοντας rebranding σε ένα πεπαλαιωμένο κόμμα που μέχρι και σήμερα αναμασά σε πτέρυγες του τα περί στροφής στην λαϊκή δεξιά και τις παραδοσιακές αρχές του κόμματος.
Θα ήθελα πολύ να ιδρύσει ένα «νέο» πολιτικό φορέα ο Αντώνης Σαμαράς και να μετρηθεί στο πεδίο η δυναμική αυτής της πολιτικής «φυλής» σε σύγχρονο περιβάλλον. Θα είχε ενδιαφέρον.
Το ΠΑΣΟΚ έχει συνυφαστεί σε τέτοιο βαθμό με την γενετήσια φύση του και τις δεκαετίες που μεσουρανούσε πολιτικά, που δύσκολα θεωρώ μπορεί να ολοκληρώσει την αναδόμηση του με επιτυχία στην πράξη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη έχει «δεθεί» στην συνείδηση του κόσμου με μία εποχή που σήμερα φαντάζει μακρινή και εξορκιστέα που επίσης αδυνατεί να την αποτινάξει από πάνω του ως ρετσινιά.
Με αυτά τα δεδομένα, όσο εποικοδομητική και σοβαρή αντιπολίτευση και αν κάνεις δύσκολά θα καταφέρεις να την κεφαλαιοποιήσεις εκλογικά. Και χρόνος έχει δοθεί και πλούσιο υλικό έχει φροντίσει η κυβέρνηση να παραχωρήσει με τις αστοχίες της, όμως τα αποτελέσματα δείχνουν ένα και μόνο πράγμα.
Η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού φορέα από το μηδέν, με ένα νέο πρόσωπο στην κορυφή του άρματος, φαίνεται να είναι μονόδρομος. ‘Ένα πρόσωπο μαζί με άλλα πρόσωπα, που να συγκεντρώνουν χαρακτηριστικά που θα κάνουν τους πολίτες να εμπιστευθούν μία «νέα» πρόταση διακυβέρνησης.
Δεν εννοώ βέβαια πρόσωπα του τικ τοκ ή της άγονης και χύδην πολιτικής ορθότητας και της μονότονης αναπαραγωγής κεντροαριστερών τσιτάτων.
Οι οικονομίες δεν αναπτύσσονται με ένα νόμο και ένα άρθρο και η ανθρώπινη ευημερία δεν επιτυγχάνεται με ευχολόγια και ακατάσχετη παροχολογία. Το μάθημα μας νομίζω πλέον το έχουμε πάρει. Οφείλουμε να κοιτάμε τον κόσμο όπως είναι και να ιεραρχούμε τις προτεραιότητες μας με ρεαλισμό και μεθοδικότητα και όχι με πολιτικές εκτόνωσης και βραχυπρόθεσμου σχεδιασμού.
Αν θες να χτίσεις πάνω σε στέρεο έδαφος οφείλεις να κοιτάς μακριά. Το πολιτικό μας σύστημα δεν ήταν μαθημένο έτσι όμως. Ήταν δομημένο πάνω στην λογική του εύκολου «κέρδους» και της επόμενης εκλογικής νίκης και ότι την έφερνε.
Εύχομαι τα επόμενα χρόνια να «φυτρώσουν» τα πρόσωπα στην πολιτική σκηνή, που θα κάνουν το κ. Μητσοτάκη να μοιάζει ξεπερασμένος μεθοδολογικά και πολιτικά, στα μάτια της γενιάς που του δίνει τις νίκες σήμερα. Όποιος θεωρεί ότι τις νίκες στην ΝΔ τις δίνουν οι συνταξιούχοι και οι υπερήλικοι ας κάνει μία συζήτηση με έναν και θα κατατοπιστεί.
Θα ακουστεί περίεργο σε πολλά αυτιά αλλά η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη μοιάζει το πιο φρέσκο φρούτο που υπάρχει στο καφάσι ετούτη την στιγμή. Τα λάθη της παρακάμπτονται γιατί όλα τα υπόλοιπα φαίνονται «σαπισμένα».
Χάρης Φιλιππάκης
