Είμαι η Ελευθερία. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ικαρία, το νησί της χαλάρωσης και της μακροζωίας. Εγώ το λέω και νησί ελευθερίας και ένωσης με τη φύση και άρα με το μέσα σου, με τον ανώτερο και αληθινό εαυτό σου,οι ρίζες μας βλέπεις, που αν όχι για όλους, για κάποιους είναι δυνατές αλλά κινούνται και μεγαλώνουν και εκτός γης με τον αέρα. Σαν τα τεράστια πλατάνια του νησιού. Τα τελευταία 8 χρόνια ζω στην Αθήνα, όπου μετακόμισα για τις δεύτερες σπουδές μου σε δραματική σχολή. Στην πράξη επτά 7 φοίτησα. Μέσα από εκεί οδηγήθηκα στους δρόμους της μουσικής πιο έντονα, καθώς πάντα υπήρχε το «σκουλήκι» λόγω της φιλαρμονικής όπου ήμουν για πολλά χρόνια παίζοντας τρομπέτα και κρουστά. Χάρη στην πρώτη και πολύ σημαντική συνεργασία μου στο θέατρο, με τον σκηνοθέτη Κώστα Γάκη γνώρισα και τον κόσμο του body percussion (σωματικά κρουστά). Πριν από όλα αυτά φοίτησα στο πανεπιστήμιο της Κρήτης, στο τμήμα φιλοσοφικών και κοινωνικών σπουδών στο Ρέθυμνο.
Όταν δε δουλεύω και γενικότερα στον ελεύθερο μου χρόνο έχω την ανάγκη να πηγαίνω για κολύμπι (χειμώνα/ καλοκαίρι), καθώς και για τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων, υπήρξα αθλήτρια χρόνων πάνω σε αυτά και γι’ αυτό το μικρόβιο. Η τελευταία δουλειά πριν από τον κόσμο που γύρισε ανάποδα, στο θέατρο ήταν η παράσταση Abusagada με ομάδα ηθοποιών όπου έχουμε δημιουργήσει και την εταιρία παραγωγής Freenuts, με τα δύο μέλη εκ των οποίων έχουμε δημιουργήσει κι ένα μαγαζί στην Αρεόπολη της Μάνης, το Mani T’Ari cocktail bar, βάση των καλλιτεχνών μας, κυρίως, προτιμήσεων (με ό,τι συνεπάγεται αυτό) και είναι από του πρόσφατους πολύ σημαντικούς σταθμούς της ζωής μου.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Φιλόξενη δεν γνωρίζω αν είναι με κάθε τρόπο, όμως σίγουρα οι συγκυρίες σε μια τόσο μεγάλη πόλη σε βοηθούν να κινηθείς κάπως σε κύκλους όπου πειραματίζεσαι και αν ανήκεις σε κάποιον καλώς, αν όχι συνεχίζεις τον δρόμο ψάχνοντας το μονοπάτι.
Σίγουρα τα πράγματα είναι κάπως δύσκολα, πόσο μάλλον για πολλούς νέους καλλιτέχνες, όμως δεν έχω καταλήξει με σιγουριά για να σου απαντήσω στο ερώτημα, διότι έχω την εντύπωση ότι παντού υπάρχουν δυσκολίες για την ανάπτυξη καλλιτεχνικής δημιουργίας, σε όλο τον κόσμο. Όπως πολύ καλά βλέπουμε όλοι, μας κάνουν να πιστεύουμε ότι υπάρχει μια πνοή ελευθερίας της τέχνης και αμέσως μετά, θέτοντας μας προϋποθέσεις μας παίρνουν πίσω αυτή την ελευθερία, όμως αυτό είναι, δυστυχώς ένα φαινόμενο που το συναντάμε παντού ανά τον κόσμο, ειδικά στις συγκεκριμένες εποχές που διανύουμε.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Ειλικρινά δεν μπορώ να σου απαντήσω σε αυτό.
Ίσως να ήθελα να ζήσω στο Βερολίνο, στην Ισπανία, στη Χιλή ή ακόμα και στο νησί μου.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Σίγουρα στον εαυτό μου γιατί βάση πολλών δοκιμασιών στα χρόνια, θα μπορούσα να τα είχα παρατήσει και να με είχα παρατήσει. Η σκέψη ότι για κάποιο λόγο είσαι εδώ που είσαι με κράτησε πολλές φορές από το να αφήσω να συμβεί κάτι τέτοιο.
Φυσικά χρωστάω ένα ευχαριστώ σε έξι συγκεκριμένους φίλους για τις ατελείωτες ώρες συζήτησης μέσα στην τελευταία δεκαετία της ζωής μου, και για πράγματα που αναγνώρισαν και με έσπρωξαν να κυνηγήσω καθώς και στην οικογένεια μου για πράγματα που μόνο εμείς γνωρίζουμε.
Τέλος υπήρξαν δύο συγκεκριμένοι καθηγητές στη δραματική σχολή καθώς και ένας σκηνοθέτης, οι οποίοι με βοήθησαν ο καθένας με τον τρόπο του να προσανατολιστώ και προς τον τομέα του τραγουδιού είτε συνδυαστικά είτε όχι με το θέατρο, όπου μέσα σε αυτόν τον τομέα με τη σειρά μου, τον τομέα του τραγουδιού, της μουσικής γενικότερα βρίσκω τον πυρήνα μου πάντα.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Δε θα μπορούσα να κάνω γενικά αιματηρές οικονομίες. Δεν το έχω καθόλου σαν άνθρωπος. Οπότε πιάσω χρήματα, όσα κι αν είναι, θα τα δώσω είτε κάπου όπου θα υπάρχει ανάγκη, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, θα τα δώσω αυθόρμητα όσα έχω για να ταξιδέψω πράγματι σε μέρη όπου έχω κυρίως φίλους που έχω ανάγκη να περάσω χρόνο μαζί τους.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Τη φασαρία στους δρόμους από τα πολυάριθμα οχήματα και τους τσακωμούς των ανθρώπων άνευ λόγου και αιτίας.
Στην Αθήνα λατρεύω …
Το σπίτι μου, τους φίλους μου, την ελευθερία που μου προσφέρουν κάποιοι δρόμοι όπου δε συναντάω κανέναν γνωστό.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Πολύ μίζερη και σκοτεινή έκφραση των αντίστοιχων, μάλλον , σκοτεινών εποχών που διανύουμε.
Αναγκαιότητα μεν για τις δουλειές μας πλέον, ίσως.
Όμως μόνο κάνοντας μια βόλτα στον αέρα, στον ήλιο, στη θάλασσα, στη βροχή, υπάρχει η απόδειξη ότι υπάρχουμε. Μιλώντας με πραγματικούς ανθρώπους πρόσωπο με πρόσωπο και ανταλλάζοντας απόψεις, υπάρχουμε.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Και τους δύο. Δεν τους φοβάμαι ακριβώς. Με κάνουν και νιώθω άβολα για το πώς θα αντιδράσω εγώ σαν Ελευθερία όταν τους συναναστρέφομαι.
Ο τσιγκούνης είθισται να είναι τσιγκούνης σε όλα του (συναίσθημα, ζωή , χρήματα κ.α.). Ο αγενής είθισται να είναι αγενής με όλους γύρω του (με συναδέλφους, ζώα, συντρόφους , φίλους, με όλα).
Παραδείγματα προς αποφυγή θα τους χαρακτήριζα, για την εξέλιξη μας.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Δε με φαντάζομαι κάπως σε ένα χρόνο από τώρα, διότι αυτή τη στιγμή φαντάζομαι πως θα είμαι σε λίγη ώρα από τώρα. Αρκεί να είμαι καλά και να συνεχίσω να προσπαθώ για αυτά που επιθυμώ να έχω στη ζωή μου. Μου αρέσει να επικεντρώνομαι στη στιγμή και να με απορροφά. Όπως τώρα που γράφω τη συνέντευξη παρατηρώντας τον έντονο αέρα που έχει σήμερα, λες και παίρνει τα παλιά και θα σου φέρει τα καινούργια αυτός ο πρώτος αέρας του Σεπτέμβρη.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Πριν κοιμηθώ σκέφτομαι να ξυπνήσω και να μπορώ να αντικρίσω τον κόσμο γύρω μου.
Όταν ξυπνάω σκέφτομαι ότι ήρθε η ώρα να χαμογελάσω εφόσον ξύπνησα και είμαι σε θέση να κοιτώ τον κόσμο.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η σιγουριά ότι και αύριο θα είμαστε μαζί. Τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Για να είμαστε ειλικρινείς, επειδή ακούω μουσική από την κοιλιά της μάνας μου όπως φαίνεται και από τα πρώτα 5 λεπτά που θα ξυπνήσω έως και μέχρι να με πάρει ο ύπνος, κάθε μέρα, καθώς τη θεωρώ τρόπο να αναπνέω και να λειτουργώ, αναλόγως την εκάστοτε περίοδο της ζωής μου κάτι διαφορετικό με χαρακτηρίζει. Τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει προσεκτικά για τι πράγμα μιλάει το Μαργούδι, ένα παραδοσιακό τραγούδι της Θράκης το οποίο διασκευάσαμε με την μπάντα μου. Δουλεύοντας το σε καθημερινή βάση, βιώνω την ελευθερία που ζητούν οι άνθρωποι, τα αυτονόητα. «Άμα θέλεις μάνα δείρε με, πάλι εγώ θα βγαίνω στην αυλή για να βλέπω τον Αλεξανδρή»
Δεν πα να λέει η γειτονιά και η οικογένεια.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τα βιβλία, διαβάζω πολλά ανά το χρόνο και με του καθενός τον/τους χαρακτήρες αποκτώ ένα δέσιμο, όταν μου αρέσει κάποιο βιβλίο βιβλίο πολύ. Οπότε δύσκολα θα επιλέξω κάποιο αγαπημένο. Όμως έχει υπάρξει ένα βιβλίο από το οποίο δεν μπορώ να ξεχάσω μέχρι και λεπτομέρειες μέσα από αυτό. Κι αυτό είναι τα ψάθινα καπέλα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη. Ο τρόπος που απεικόνιζε τα πάντα ήταν λες και περπατούσα μέσα στους δρόμους της τότε, ερωτεύσιμης όπως φαίνεται αττικής και μύριζα μαζί με τις τρεις αδερφές κάθε μαγικό της φύσης και του έρωτα και του καλοκαιριού. Και ξέρεις στη ζωή μου, θέλω να υπάρχω έτσι, να μυρίζω, να αισθάνομαι, να αγγίζω, να ζω.
Βρείτε την Ελευθερία στο Instagram
Πληροφορίες για την παράσταση του Δημήτρη Νταούλη «Ο κόσμος που γύρισε ανάποδα»
