Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, όπου έζησα τα πρώτα 35 χρόνια της ζωής μου. Στη συνέχεια μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που αγάπησα πολύ και έμεινα εκεί σχεδόν εννέα χρόνια, πριν επιστρέψω ξανά στην Αθήνα, όπου ζω μέχρι σήμερα.
Είμαι ηθοποιός και αγαπώ βαθιά αυτό που κάνω. Στον κινηματογράφο έχω συμμετάσχει σε ταινίες όπως Pedro Noula, R.E.M., Tranzit του Κάρολου Ζωναρά και Εξέλιξη του Περικλή Χούρσογλου, ενώ έχω πρωταγωνιστήσει και στην ταινία μικρού μήκους Yelena του Δημήτρη Αμπατζή.
Στο θέατρο έχω συνεργαστεί με αξιόλογους σκηνοθέτες, όπως οι Esther André Gonzalez, Λένα Φιλίπποβα, Βασίλης Ανδρέου, Κλαίρη Χριστοπούλου, Δήμητρα Χατούπη κ.ά. Έχω παίξει σε έργα όπως Ματωμένος Γάμος, Lulu, Οι Τρεις Αδελφές, Το Μπουλούκι, Nobody’s Perfect και Bonsai – Ιστορίες για το βέλος του χρόνου.
Η Κουκούλα είναι η δεύτερη επαγγελματική μου συνεργασία με την Αθηνά Παππά, την οποία εκτιμώ ιδιαίτερα, τόσο ως σκηνοθέτη όσο και ως άνθρωπο.
Η πιο πρόσφατη θεατρική μου δουλειά ήταν ο “Χασάπης” του Νικολά Μπιγιόν, που παρουσιάστηκε για τρίτη χρονιά στο Θέατρο Αλκμήνη σε σκηνοθεσία Νίκου Σκουλά.
Έχω σπουδάσει υποκριτική στη Δραματική Σχολή «Δήλος» και στη συνέχεια παρακολούθησα εξειδικευμένα σεμινάρια, όπως το Screen Acting Masterclass του Actors Studio UK και το Milton Katselas Acting Technique στο Beverly Hills Playhouse – Athens MCF.
Μου αρέσει να εξερευνώ διαφορετικές πτυχές της τέχνης της υποκριτικής, γι’ αυτό και έχω πειραματιστεί με stunts, αυτοσχεδιασμό, αφήγηση, voice-over αλλά και σωματικό θέατρο.
Παίζω κιθάρα αυτοδίδακτα — είναι ένας τρόπος να χαλαρώνω, να εκτονώνομαι δημιουργικά και να γεμίζω ξανά ενέργεια. Στον ελεύθερό μου χρόνο ασχολούμαι με πιο χειροποίητα πράγματα, όπως η αναπαλαίωση επίπλων και οι ξύλινες κατασκευές· με γειώνουν και με βοηθούν να αδειάζω το μυαλό μου από την ένταση της καθημερινότητας.
Επίσης το να μαγειρεύω και να περνάω χρόνο με τους αγαπημένους μου ανθρώπους και τα ζωάκια μου δεν είναι απλώς κάτι που μ’ ευχαριστεί — είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, ο τρόπος μου να θυμάμαι τι έχει πραγματικά αξία.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η Αθήνα είναι μια πόλη που έχει ψυχή. Μπορεί να σε κουράζει καμιά φορά, αλλά έχει μια ενέργεια που σε ξυπνάει, σε βάζει να δημιουργήσεις. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω που αγαπούν την τέχνη, ψάχνονται, πειραματίζονται — κι αυτό σε τραβάει. Δεν είναι πάντα εύκολη, αλλά αν μπεις στο ρυθμό της και τη νιώσεις, σου ανοίγει δρόμους.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Θα ξαναζούσα με μεγάλη ευκολία στη Θεσσαλονίκη, που πια τη νιώθω σπίτι μου — ίσως και περισσότερο από την Αθήνα. Όπου κι αν βρισκόμουν όμως, θα ήθελα να είμαι κοντά στη φύση· είναι ανεκτίμητη για μένα, για πολλούς λόγους. Με γαληνεύει, με ισορροπεί και με γειώνει.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Θα έλεγα πως κυρίως χρωστάω ένα «ευχαριστώ» στον εαυτό μου — στη θέληση, την επιμονή και την πίστη μου. Επίσης, στο σύμπαν, που με τον τρόπο του πάντα σε οδηγεί εκεί που χρειάζεται να πας. Και φυσικά στην οικογένειά μου και στους ανθρώπους που με έχουν στηρίξει και συνεχίζουν να με στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Δεν ξέρω αν θα τις έλεγα «αιματηρές», ακούγεται λίγο δραματικό! Αλλά ναι, σίγουρα θα έκανα οικονομίες για ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι πάντα σου ανοίγει το μυαλό, σε γεμίζει με εμπειρίες, εικόνες και νέες ανάσες· αξίζει πολύ περισσότερο από οτιδήποτε υλικό.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι … την κίνηση, τον αγχώδη ρυθμό, τη βρωμιά, τον θόρυβο… και το ότι χρειάζεσαι μισή ώρα για να παρκάρεις κάτω απ’ το σπίτι σου!
Στην Αθήνα λατρεύω … αυτή την οικειότητα που μου βγάζει. Εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα, εδώ είναι όλες οι παιδικές και νεανικές μου αναμνήσεις. Κι ας προτιμούσα να ζω κοντά στη φύση — κι ας σιχαίνομαι όσα είπα πριν — η Αθήνα, με έναν περίεργο δικό της τρόπο, πάντα μου δίνει μια αίσθηση ασφάλειας… σαν να γυρίζω σπίτι.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Δεν με βλέπω μέσα σ’ αυτή τη φράση. Υπάρχω επειδή υπάρχω. Τελεία. Πολλές φορές φλερτάρω με την ιδέα να τα κλείσω όλα· θεωρώ χαμένο χρόνο τον χρόνο που περνάμε σκυμμένοι πάνω από ένα κινητό. Δυστυχώς, κάποια πράγματα είναι αναγκαία για τη δουλειά μας, οπότε προσπαθώ να τα χρησιμοποιώ σωστά και με μέτρο
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Δεν φοβάμαι κανέναν απ’ τους δύο. Περισσότερο λυπάμαι — και αλήθεια, με πληγώνει — όταν συναντάω αγενείς ή τσιγκούνηδες ανθρώπους. Γιατί βλέπεις πόσο μακριά είναι απ’ την αγάπη, την ευγένεια και την ευγνωμοσύνη.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Σε έναν χρόνο από σήμερα φαντάζομαι, σε επαγγελματικό επίπεδο, να κάνω κάτι όμορφο και δημιουργικό που να με γεμίζει πραγματικά — και να μπορώ να ζω απ’ αυτό. Σε προσωπικό επίπεδο, φαντάζομαι να είναι καλά η οικογένειά μου και όλα τα αγαπημένα μου πλάσματα, δίποδα και τετράποδα.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Πριν κοιμηθώ, το μόνο που θέλω είναι να κλείσω τα μάτια μου και να αφεθώ στην αγκαλιά του ύπνου, στα όνειρα. Με λίγα λόγια, να δώσω τη σκυτάλη στο ασυνείδητο, να κάνει κι αυτό τη δουλειά του· να γιατρέψει, να τακτοποιήσει, να μου ψιθυρίσει όσα δεν πρόλαβα να ακούσω.
Όταν ξυπνάω… δεν νομίζω ότι σκέφτομαι κάτι. Πριν τον καφέ, το δικό μου μυαλό δεν δουλεύει! Απλώς ακολουθώ την καρδιά μου — δίνω ένα φιλί και μια αγκαλιά στα πλάσματά μου και μετά φτιάχνω καφέ. Έτσι ξεκινά η μέρα μου, με αγάπη και καφεΐνη.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Εξαρτάται για ποιον έρωτα μιλάμε… «Ἔρως ἀνίκατε μάχαν», άλλωστε. Για μένα, ο έρωτας είναι τρόπος ζωής. Κι ο έρωτας ο ανίκητος στη μάχη, παραμένει ανίκητος. Είναι η ίδια η ζωή, η κινητήριος δύναμη για όλα. Οπότε όλα αυτά τα κλισέ που λένε ότι η συνήθεια σκοτώνει τον έρωτα δεν με εκφράζουν καθόλου. Ο αληθινός έρωτας είναι κάτι ψυχικό και καρδιακό· δεν έχει να κάνει με τη σάρκα. Και, κατά τη γνώμη μου, ούτε σκοτώνεται ούτε νικιέται.
Εγώ ερωτεύομαι κάθε μέρα — αλλιώς δεν μπορώ να υπάρξω.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Αν ήμουν τραγούδι… θα ήμουν το «Χρυσαλιφούρφουρο» από τη Λιλιπούπολη. Έχει μέσα του κάτι παιδικό, αέρινο και νοσταλγικό — αυτή την ελαφρότητα που όμως κρύβει βάθος.
Κι αν ήμουν βιβλίο… θα ήμουν ο «Μικρός Πρίγκιπας» του Antoine de Saint-Exupéry. Γιατί μέσα στην απλότητά του κρύβει αλήθειες για την αγάπη, τη φιλία, την ανθρωπιά… όλα όσα με συγκινούν βαθιά.
Νομίζω πως αυτά τα δύο με «περιέχουν» — η ψυχή μου κάπου ανάμεσα στο παιδικό και το ουσιαστικό.
https://www.instagram.com/christina_korovila
Η Χριστίνα παίζει στην παράσταση “Η Κουκούλα” του Θανάση Τριαρίδη σε σκηνοθεσία Αθηνάς Παππά
Από 12 Νοεμβρίου στο ΠΛΥΦΑ
Περισσότερες πληροφορίες Η κουκούλα :: TicketServices.gr
