Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στη Βάρκιζα, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, συνεργάστηκα αρκετές φορές με το Εθνικό Θέατρο, με το ΚΘΒΕ, τον ΘΟΚ, ηθοποιός της Ομάδας Θέαμα του Γιάννη Κακλέα την εποχή του παλιού παγοποιείου Φιξ, στο εργαστήρι του Γιάννη Ρήγα, κάποια χρόνια στο Θέατρο Στοά. Από το 2002 που την γνώρισα στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε μια μεγάλη παγκόσμια περιοδεία κι ως το 2020 έπαιξα στις παραστάσεις της Λυδίας Κονιόρδου, Ιων, Πέρσες, Τέλος του παιχνιδιού, Τρισεύγενη, Φλαντρώ, Ιππόλυτος, Δράκαινα.
Συνεργάστηκα με καλλιτέχνες ηθοποιούς που θαυμάζω κι αγαπώ όπως η σπουδαία Λήδα Πρωτοψάλτη, έπαιξα τον Ταλθύβιο στις Τρωάδες το 2009 στην Επίδαυρο που ερμήνευσε την Εκάβη,επίσης η Λυδία Κονιόρδου, η Λυδία Φωτοπούλου, η Μαρία Κατσιαδάκη, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, η Στεφανία Γουλιώτη κι άλλοι πολλοί.
Παραστάσεις μου, μικρές προσωπικές παραγωγές που ξεχωρίζω, είναι η Lisbon Traviata του Τέρενς Μακ Νάλι, ο μονόλογος Blanche/Μετεπιβίβαση του Μιχάλη Παλίλη, η Σοφία του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι στην Οικία Κατακουζηνού και βέβαια ο μονόλογος της Μαρί-Πιερ, Την Τρίτη στο Σούπερ-μάρκετ, του Εμμανουέλ Νταρλέ και στην παράσταση του 2011-12 αλλά κυρίως τώρα στο Show What? που παίζεται για τέταρτη σεζόν.
Αυτή τη στιγμή, είμαι σε πρόβες, εδώ και μήνες, για τους Πέρσες, μια λειτουργία, ακολουθία των Παθών των Περσών, που θα ερμηνεύσω στο Θέατρο Φούρνος, αρχικά για δώδεκα παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη από 29 Δεκεμβρίου 2025 ως 3 Φεβρουαρίου 2026.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Όχι μόνο φιλόξενη, ασύδοτη θα την έλεγα, πλέον παντού γίνονται παραστάσεις, όχι μόνο στα θέατρα, σε χώρους τέχνης, σε χώρους εγκατάλειψης, στα μπαρ, σε αναξιοποίητα φθαρμένα πρώην ξενοδοχεία, εργοτάξια, παντού. Αυτό είναι υπέροχο και μαζί ένα τέλμα. Δεν μπορεί πια ο θεατής να παρακολουθήσει όλο αυτό το μάγμα που ξεχύνεται αδιάκοπα σαν θεατρικό προϊόν. Δεν πιστοποιείται η ποιότητά του, είναι στην τύχη κατά τις επιλογές των θεατών, οπότε αντιστρέφεται και το πρώτο αίσθημα περί φιλοξενίας, είναι φιλόξενη η Αθήνα αλλά δεν ωφελεί, το κοινό πια “χαομένο” στο χάος των επιλογών θα στραφεί στην σιγουριά των θεατρικών ιδρυμάτων και των γνωστών θεατρικών παραγωγών σε βάρος της μικρής καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Στο Λονδίνο, αγαπώ πολύ το Λονδίνο, βέβαια αν δεν ζήσεις σε μια πόλη πραγματικά δεν μπορείς να το πεις, να ξέρεις, σαν παιδί, παρά μόνο σαν παιχνίδι, θα πω στο Λονδίνο, η αλήθεια όμως είναι πως έζησα στην Αθήνα και στην Αθήνα θα ζω γιατί όλα μου τα όνειρα συναντιούνται εδώ. Και η Θεσσαλονίκη είναι πάντα μια ωραία επιλογή.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Ευχαριστώ κυρίως τον εαυτό μου που άντεξα και με άντεξα, ευχαριστώ για την ικανότητά μου να πιστεύω, να αφοσιώνομαι, να δουλεύω με το πάθος που με διακρίνει, να μην εγκαταλείπω την προσπάθεια, τον αγώνα, να μην χαριεντίζομαι, να σέβομαι, να το ζω με την κατάνυξη και ελαφράδα μαζί του οράματος και του ονείρου. Ευχαριστώ και τους σκηνοθέτες που με εμπιστεύτηκαν και μου έδωσαν αρχικά το ρόλο. Είμαι υπερήφανος που οι περισσότεροι σκηνοθέτες μου επέμεναν μετά την πρώτη και σε δεύτερη και τρίτη και κλπ συνεργασία.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για αυτοκίνητο όχι, δεν οδηγώ αλλά και να οδηγούσα δεν νομίζω, για ταξίδι ναι θα μπορούσα, όμως αιματηρές οικονομίες θα έκανα όπως και τώρα για την παραγωγή της παράστασής μου. Είμαι ένας καλλιτέχνης ηθοποιός πλέον σκηνοθέτης στο θέατρο, δεν έχω πλάτες πίσω μου κάποιας παραγωγής, ούτε έχω ζητήσει ποτέ επιχορήγηση, πληρώνω ό ίδιος το όνειρό μου, δεν θα ταξιδέψω, δεν θα πάω διακοπές, δεν θα κάνω κάποιες αγορές αλλά θα τα κάνω όλα και θα παίξω.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Στην Αθήνα σιχαίνομαι τους φασίστες, αλλά αυτούς παντού, τους ομοφοβικούς ή τους φοβικούς προς το διαφορετικό και τον ξένο αλλά κι αυτούς παντού, στην Αθήνα σιχαίνομαι τους αγενείς του δρόμου και παντού.
Στην Αθήνα λατρεύω …
Στην Αθήνα λατρεύω να περπατάω στο ιστορικό κέντρο και να το βλέπω με τα μάτια του ξένου, του ταξιδιώτη, σαν νά ‘ναι η πρώτη φορά.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Έχω σόσιαλ και επικοινωνώ τη δουλειά μου, τη δημιουργία μου, τα όνειρά μου, μοιράζομαι στιγμές, γνωρίζω κι έρχομαι σε επαφή με το κοινό, αποκτώ μια σχέση μαζί τους, ένα παράθυρο επικοινωνίας, τίποτα παραπάνω, για τα σόσιαλ λέω, ωραία είναι μια αρχή, στην ζωή όμως θα δείξει…που θα πάει.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον αγενή φοβάμαι γιατί θα με θυμώσει, τον τσιγκούνη θα τον λυπηθώ, θα σκεφτώ και ποια στέρηση, ποια αγωνία του στέρησε τη χαρά να μοιράζεται, ενώ η αγένεια είναι κακομαθησιά; Φοβάμαι πως η αγένεια είναι έμφυτη, θέλει καλλιέργεια βαθιά για να παταχθεί, η αγένεια μπορεί να ευδοκιμήσει ακόμη και σε ψηλά κλιμάκια “προηγμένης ανθρωπομορφίας”. Λοιπόν εγώ φτωχό παιδάκι στη Βάρκιζα, αρκετοί αγροίκοι γύρω κι εγώ στη μέση ένα τόσο γλυκό ευγενικό παιδάκι, να πεινούσα χέρι δεν άπλωνα να πάρω, περίμενα στο τέλος κι αν κάτι είχε απομείνει ρωτουσα, το θέλει κανείς; Τέτοιο φτωχό παιδάκι, από ευγένεια όσο και να υπέφερα το ένιωθα μέσα μου να ανεβαίνω το σκαλί… σκαλί σκαλί με ανέβηκα μέσα μου στον άνθρωπο που είμαι σήμερα.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Με φαντάζομαι όπως και σήμερα, να μελετάω, να τρέχω, να περπατάω, να κάνω πρόβα, να παίζω, να χάνομαι να ονειροπολώ, να γαληνεύω πάνω από το ουισκάκι μου, να γελάω, να καμαρώνω την κόρη μου, να ερωτεύομαι… όχι άστο, να με ερωτεύομαι, να είμαι, να μοιράζομαι, να ταξιδεύω, να αγαπάω.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Που είναι οι γάτοι, έχω δύο άτακτους γάτους τον Τιτίκο και τον Λουίζ, όλο κάτι σκαρώνουν, με περιμένουν, μου τη στήνουν μιαν ενέδρα, έχω και μια θηλυκή, την Κοζέτ, κοιμάται μαζί μου, είμαστε δύο τα θύματα των αρσενικών. Σκέφτομαι την πρόβα ή την παράσταση, κυρίως όμως δεν σκέφτομαι, αφήνομαι να αισθάνομαι κι αυτό ανάλογα με νανουρίζει, αισθάνομαι αγκαλιές που αγάπησα, χάδια που αντάλλαξα, απλά κι ανθρώπινα του κρεβατιού την ώρα.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Ο ανεκμετάλλευτος χρόνος, ο χρόνος που περίσσεψε ή που ξοδεύτηκε σπάταλα, που δεν μας έφτασε εν τέλει, ο χρόνος σκέτος.
Ο χαρακτήρας, υπάρχει χαρακτήρας ερωτοκτόνος, είναι ο θηρευτής και καλά του έρωτα, στην πραγματικότητα ξενέρωτας.
Τον έρωτα τον σκοτώνει ο έρωτας για κάτι άλλο. Εγώ ερωτεύτηκα το θέατρο, ατύχησα λοιπόν στη ζωή, δεν ερωτεύτηκα ποτέ κάποιον πιο δυνατά από το θέατρο.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Αν ήμουν ταινία, Τα μαθήματα Πιάνου της Τζέιν Κάμπιον, για όλο το πάθος, το πείσμα, τον έρωτα, την τρέλα της ηρωίδας, επίσης το Δαμάζοντας τα κύματα, Θέατρο: το Λεωφορείον ο Πόθος, τραγούδι το interlude, Morrissey and Siouxsie αγαπημένη εκτέλεση, time is like a dream – And now, for a time, you are mine…
επίσης η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων του Μάνου Χατζιδάκι, βιβλία πολλά, η Τζέιν Έιρ, το Χωρίς Οικογένεια, Μόμπι Ντικ, ο Άμλετ, Αναζητώντας το χαμένο χρόνο, δεν μπορώ να ξεχωρίσω βιβλία, είναι πολλά, όλα τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, η μικρή γοργόνα είμαι κι εγώ.
Βρείτε τον Φαίδωνα στο Instagram
