Το 2025 κλείνει –για ακόμη μία χρονιά– με αριθμό ρεκόρ θεατρικών παραστάσεων, επιβεβαιώνοντας πως το θέατρο παραμένει ένας από τους πιο ζωντανούς και ανθεκτικούς πυρήνες της πολιτιστικής ζωής.
Ανάμεσα σε άνισες προτάσεις, σκηνοθετικά ρίσκα και διαφορετικές αναγνώσεις κλασικών και σύγχρονων κειμένων, αυτό που τελικά ξεχώρισε ήταν οι ερμηνείες: εκείνες οι στιγμές όπου ο ηθοποιός παίρνει την ευθύνη της σκηνής και τη μετατρέπει σε εμπειρία.
Ξεχωρίζουμε πέντε ανδρικές ερμηνείες από τη χρονιά που πέρασε για τελειώς διαφορετικούς λόγους η καθεμία.
Από το ένστικτο της στιγμής και τη γενναιότητα της ζωντανής πράξης, μέχρι την υποδόρια δύναμη, την απόλυτη αφοσίωση και τη σωματική και ψυχική έκθεση, οι ηθοποιοί που ακολουθούν δεν υπηρέτησαν απλώς τους ρόλους τους· τους ζωγράφισαν ανεξιτηλους στη μνήμη μας.Και μέσα από αυτούς, το θέατρο απέκτησε ξανά εκείνη τη σπάνια αίσθηση του αναντικατάστατου.
Γιώργος Γάλλος
Ηθοποιός που δεν χρειάζεται συστάσεις, έχει διαγράψει μια λαμπρή πορεία με ερμηνείες που άφησαν θεατρική ιστορία, όπως στη «Μήδεια» (2017), σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά, στη Μικρή Επίδαυρο, ή ως Αμφιτρύωνας στην ομώνυμη παράσταση του Λευτέρη Βογιατζή.
Τον Ιούνιο ερμήνευσε τον Κρέοντα στην παράσταση «Αντιγόνη» του Ούλριχ Ράσε, η οποία άνοιξε τα Επιδαύρια και απείχε αισθητά από τη γνωστή τραγωδία του Σοφοκλή.
Παρά τις επιμέρους αντιρρήσεις, η παράσταση θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μου εξαιτίας μιας συγκεκριμένης σκηνής. Τη στιγμή που ο Θανάσης Ραφτόπουλος ερμήνευε τον Αγγελιαφόρο, το μικρόφωνό του παρουσίασε βλάβη. Ο Γιώργος Γάλλος δεν έχασε χρόνο και, με απίστευτα γρήγορο ένστικτο, στήριξε τον συνάδελφό του, αρπάζοντάς τον από το κεφάλι ώστε η φωνή του να ακούγεται από το δικό του μικρόφωνο. Μαζί κατέθεσαν την πιο δυνατή στιγμή της παράστασης.
Μια στιγμή που μπορεί να εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο αγαπάμε τόσο πολύ το θέατρο: τη μαγεία της αμεσότητάς του, τη ζωντάνια του.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Γερμανός σκηνοθέτης ήταν έτοιμος να διακόψει την παράσταση για να αποκατασταθεί το τεχνικό ζήτημα. Προφανώς, δεν είχε υπολογίσει το ένστικτο και την εμπειρία του πρωταγωνιστή του.
Μιχάλης Οικονόμου
Ο Τόμας Οστερμάγιερ παρουσιάζει το 2013, στο Φεστιβάλ Αθηνών, τη δική του διασκευή στο έργο του Ίψεν «Ο εχθρός του λαού», με Γερμανούς ηθοποιούς. Οκτώ χρόνια αργότερα, το Θέατρο του Νέου Κόσμου τον καλεί να σκηνοθετήσει το ίδιο έργο με ελληνικό θίασο.
Η είδηση γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό από το θεατρόφιλο κοινό, το οποίο, σε μια δύσκολη θεατρική σεζόν, γεμίζει το Θέατρο Κνωσσός.
Ο Μιχάλης Οικονόμου κλέβει την παράσταση στον ρόλο του Δημάρχου, ενός ανθρώπου που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα προσωπικά του συμφέροντα, αδιαφορώντας τόσο για την υγεία των πολιτών της πόλης του όσο και για τον ίδιο του τον αδελφό, ο οποίος φέρνει στο φως το σκάνδαλο.
Με εντυπωσιακή διαχείριση των εκφραστικών του μέσων, καταφέρνει να αποδώσει υποδόρια τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου διεφθαρμένου από την εξουσία. Δεν ερμηνεύει απλώς τον «κακό» της ιστορίας, αλλά εκείνον που πείθει με επιχειρήματα, οδηγώντας τον θεατή να αμφιβάλλει ακόμη και για τα αυτονόητα. Δεν αντιγράφει κάποια από τις πολλές περσόνες των σύγχρονων πολιτικών· αντίθετα, έχει αφομοιώσει συμπεριφορές και αντιδράσεις με τέτοιο τρόπο, ώστε να εκφράζονται αβίαστα μέσα από την ερμηνεία του.
Το «5ο βήμα» του Ιρλανδού συγγραφέα Ντέιβιντ Άϊρλαντ, σκηνοθετεί στο Μικρό Χορν, ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος δίνοντας βάση στο ερμηνευτικό ντουέτο των ηθοποιών του, Παντελή Δεντάκη και Θάνο Τοκάκη.
Ο δεύτερος δίνει μια μαγική ερμηνειά, στον ρόλο του νεαρού αλκοολικού σε πορεία απεξάρτησης. Με καλοδουλεμένες εσωτερικές διακυμάνσεις, φέρνει επί σκηνής έναν ευάλωτο χαρακτήρα, που τη μια στιγμή θες να πάρεις μαζί σου σπίτι για να τον βοηθήσεις και την επόμενη αναρωτιέσαι αν λέει την αλήθεια.
Ο Τοκάκης, χτίζει έναν Τζέιμς, στα άκρα αλλά χωρίς καμία υπερβολή, όλα μοιάζουν αβίαστα, σαν να γεννιούνται για πρώτη φορά εκείνη την ώρα επί σκηνής.
Χάρης Χαραλάμπους – Καζέπης
Στο χώρο Φίατ η Σοφία Αντωνίου σκηνοθέτησε τον «Οιδίποδα Τύραννο» και όλους τους ρόλους του ενσάρκωσε ο Χάρης Χαραλάμπους – Καζέπης.
Η ερμηνεία του εντυπωσίασε κοινό και κριτικούς, δεν είναι τυχαίο ότι ήταν υποψήφιος για καλύτερη ερμηνεία και στα βραβεία της Ένωσης Κριτικών και Παραστατικών Τεχνών, αλλά και στα Βραβεια της Ένωσης κριτικών Θεάτρου και Μουσικής κερδίζοντας τελικά στα δεύτερα το βραβείο ερμηνείας ελληνικού έργου στα βραβεία Κάρολος Κουν.
Μόνος του επί σκηνής, ο Χάρης Χαραλάμπους-Καζέπης απαγγέλλει ολόκληρη την τραγωδία, υποδύεται, πέρα από τον Οιδίποδα, τον Κρέοντα, τον Τειρεσία, την Ιοκάστη, τον Άγγελο, τον Βοσκό, τον Εξάγγελο αλλά και τα λυρικά μέρη της τραγωδίας. Όλα αυτά περνώντας ανέμεσα από τις καρέκλες των θεατών, τους προκαλεί να μετακινούνται συνέχεια ελαφρώς από την θέση τους, για να μην χάνουν λέξη ή έκφρασή του.
Προμηθέας Αλειφερόπουλος
Στο Θέατρο Άλμα συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν η παράσταση «Festen». Το κείμενο του Τόμας Βίντερμπεργκ, που έχει ανέβει και στο παρελθόν με επιτυχία, σκηνοθετεί εδώ ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. Ο σκηνοθέτης δίνει έναν περιπατητικό χαρακτήρα στην παράσταση, με τους θεατές να γίνονται μέλη ενός πάρτι στο φουαγιέ, κρατώντας το κοινό όρθιο για περίπου 50 λεπτά, ενώ η δράση προχωρά ελάχιστα και πολλές κινηματογραφημένες σκηνές προβάλλονται σε μικρές οθόνες που δύσκολα διακρίνεις.
Αυτό που όμως κερδίζει τον θεατή είναι ο θίασος, και ειδικά ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος στο ρόλο του κακοποιημένου γιου Κρίστιαν. Ο ηθοποιός προσφέρει μια ερμηνεία ζωής, κορυφώνοντας την καταπιεσμένη οργή του μέχρι να μετατραπεί σε ποτάμι, αποφεύγοντας ταυτόχρονα τη σκόπελο του μελό, με απόλυτη φυσικότητα πείθει για κάθε πληγή του ήρωά του.
Γιώτα Δημητριάδη
