Μια ζωή… Μια περιπλάνηση… Η παράσταση, που έχει παρουσιαστεί με επιτυχία στο Παρίσι (Salle Cortot, Fondation Hellénique, Cité de la Musique) και στη Μασσαλία, βασίζεται στο έργο και τη ζωή της γνωστής φωτογράφου Nelly’s (Έλλη Σουγιουτζόγλου-Σεραϊδάρη). Με το ψευδώνυμο Nelly’s, η φωτογράφος έφερε την κινητικότητα και την ελευθερία στις φωτογραφίες της με έναν μοναδικό και τολμηρό τρόπο για την εποχή της.
Η παράσταση αναδεικνύει εμβληματικές στιγμές του έργου της: γυμνές φωτογραφίες στην Ακρόπολη, όπου η Ουγγαρέζα χορεύτρια Nikolska και η Ρωσίδα χορεύτρια Mona Paiva ποζάρουν γυμνές με αισθησιακά πέπλα ανάμεσα στις πέτρες και τις κολώνες του Παρθενώνα. Ταξιδεύοντας στην Αμερική, η Nelly’s γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, ενώ η ζωή της χαρακτηρίζεται από περιπέτειες, πολέμους και εντάσεις. Παρά τις δυσκολίες, η δύναμη του ταλέντου της, το πάθος για τη φωτογραφία και η φαντασία της την βοήθησαν να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο.
Η παράσταση της Μάγδας Μαυρογιάννη στο Θέατρο Ολύμπια στις 5 Μαρτίου είναι μια μοναδική ευκαιρία να γνωρίσει το κοινό την τέχνη και τη ζωή μιας από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της ελληνικής και διεθνούς φωτογραφίας.
Διαβάστε τι μας είπε η κυρία Μαυρογιάννη για την παρασταση και κλέιστε τα εισιτήριά σας!
Να μας κάνετε μια «ξενάγηση» στην παράσταση – Τι θα μας παρουσιάσετε στο μουσικό αναλόγιο στο Θέατρο Ολύμπια στις 5 Μαρτίου;
Πρόκειται για ένα Μουσικό Αναλόγιο βασισμένο στη ζωή της γνωστής φωτογράφου Έλλης Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη –Nelly’s όπως υπέγραφε, με την αφήγηση της ιστορίας της και την προβολή των φωτογραφιών της.
Η μουσική τονίζει και περιγράφει την προβολή, με την εξαιρετική χορωδία του Δήμου Αθηναίων υπό την διεύθυνση του Σταύρου Μπερή, τον βαθύφωνο Χριστόφορο Σταμπόγλη και τον πιανίστα Κάρολο Ζουγανέλη.
Πώς διαλέξατε τη Nelly’s για να στήσετε την παράστασή σας;
Η αγάπη μου για τις φωτογραφίες της, τόσο όμορφες, σκηνοθετημένες σε μια εποχή που η φωτογραφία ήταν στα σπάργανα με ενέπνευσαν να ψάξω περισσότερο τη ζωή της. Γεννημένη στο Αϊδίνι το 1899, μέσα σε μια ταραγμένη εποχή, κατόρθωσε να δημιουργήσει τέτοιες φωτογραφίες και με τόσο σύγχρονο πνεύμα.
Σήμερα γυναίκες όπως η Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν ή πια οι γυναίκες καλλιτέχνες έχουν ξεπεράσει όρια και εμπόδια;
Σήμερα μια γυναίκα όπως η Nelly’s θα μπορούσε να ξεχωρίσει ξανά, ίσως πιο εύκολα λόγω εργαλείων και δικτύων, αλλά θα χρειάζονταν πάντα η ίδια αποφασιστικότητα, το ξεκάθαρο καλλιτεχνικό όραμα και η τόλμη να δημιουργήσει χωρίς να προσαρμόζεται στα στερεότυπα. Εξάλλου η ελευθερία είναι ένα προσόν που πρέπει να το διαχειριστείς με αυθορμητισμό και αλήθεια. Αν το πιστέψεις θα ισχύσει, τόσο για τον εαυτό σου όσο και για τους άλλους.
Οι γυμνές φωτο στην Ακρόπολη είναι βέβαιο ότι και τότε κάποιους θα τους σόκαραν. Σήμερα το υπουργείο αρνήθηκε γύρισμα στον Γιώργο Λάνθιμο αλλά δίνει αρχαιολογικούς χώρους για επιδείξεις μόδας. Τελικά πόσο ο πολιτισμός είναι εκτεθειμένος σε μικρότητες και βολές στην εποχή μας;
Η Νέλλυ έζησε σε μια άλλη εποχή και βέβαια είχε πολλές αντιρρήσεις από τους αρχαιολόγους. Αν ζούσε σήμερα θα εκφραζόταν με έναν άλλο τρόπο. Ο καλλιτέχνης πιστεύω ότι δεν πρέπει να λειτουργεί διακοσμητικά αλλά με την εσωτερική του δυναμική που θα του κάνει το «κλικ» και θα οδηγηθεί εκεί που θέλει το μέσα του.
Τι θέλετε να πάρουν οι θεατές της παράστασής σας φεύγοντας από το θέατρο;
Την αλήθεια και την γοητεία της Nelly’s, μέσα από την ιστορία της και την μουσική που είμαι σίγουρη ότι θα συμφωνούσε εάν ζούσε, γιατί λάτρευε τη μουσική και είχε παντρευτεί με τον Σεραϊδάρη που ήταν πιανίστας, αλλά και στυλοβάτης της.
Ποια φωτογραφία της Nelly’s σας στοιχειώνει και ήταν η αφορμή να την μελετήσετε και να σας εμπνεύσει;
Εκείνη που με ενέπνευσε περισσότερο είναι η γυμνή μορφή της χορεύτριας Μόνα Πάιβα μπροστά στους κίονες της Ακρόπολης. Όχι για τον γυμνό αισθησιασμό αλλά για την παράξενη ένταση που δημιουργεί. Το σώμα είναι ζωντανό, ελαστικό, παλλόμενο, Οι κίονες είναι ακίνητοι, αιώνιοι, αυστηροί. Η στιγμή είναι εφήμερη. Το μνημείο διαχρονικό.
Πώς επικοινωνεί η μουσική με τη φωτογραφία;
Μέσα στο πλαίσιο της παράστασης, αυτά τα δύο συνυπάρχουν σε μια σχεδόν μεταφυσική αρμονία. Ίσως τελικά η μουσική στη Νέλλυ δεν είναι κάτι που ακούμε, αλλά κάτι που βλέπουμε. Η φωτογραφία της μοιάζει με σιωπηλό χορό.
Στην εποχή του άκρατου ναρκισσισμού των μέσων κοινωνικής δικτύωσης πώς απαντά η τέχνη σ’ αυτή την ωδή του «εφήμερου τίποτα»;
Απαντά με την ομορφιά, εάν φυσικά υπάρχει, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Η ομορφιά πρέπει να μας απασχολεί σε όλα τα επίπεδα. Σε αυτό που σκεφτόμαστε, σε αυτό που είμαστε, σε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε. Το «εφήμερο τίποτα» γίνεται επικίνδυνο όταν παριστάνει το ουσιώδες.
Η τέχνη, όταν είναι ζωντανή το αποκαλύπτει. Ίσως τελικά η τέχνη δεν αντιμάχεται τον ναρκισσισμό, τον μεταμορφώνει σε καθρέφτη που δεν κολακεύει αλλά φωτίζει.
Ποια είναι τα σχέδιά σας μετά το μουσικό αναλόγιο «Το βλέμμα της Nelly’s»;
Ακολουθούν άλλα Μουσικά Αναλόγια και ένα Master class στο Παρίσι καθώς και ο διαγωνισμός μου «Classic Music Box and Young Talents» στο Μουσείο Μαρία Κάλλας.
