Η ιστορία του γιατρού στο Καστελόριζο που διαπληκτίστηκε λόγω τραπεζοκαθισμάτων μου φέρνει στο μυαλό το ποσο οι δήμοι ενώ εχει τελειώσει η πανδημία εχουν αφήσει τα έξτρα τραπεζοκαθίσματα που εδωσαν λογω των περιοστικών αποστάσεων να απλώνονται σαν πανούκλα και να μας αποκλείουν.
Πόσο καιρό έχω να δω στη γειτονιά μου ανάπηρο με το αμαξίδιό του;
Τι έγινε ξαφνικά έγιαναν οι ανάπηροι.
Οχι απλώς δεν κυκλοφορούν. Γιατί δεν υπάρχει χώρος.
Ζω στο Παλιό Φάληρο. Τυχερός σε μια γειτονιά με μεγάλα πεζοδρόμια.
Κι όμως ταβερνάκια (αγαπημένα, δεν εχει να κάνει μ’ αυτούς), καφέ, καφέ, καφέ έχουν κατακλύσει τα πεζοδρόμια και σε μερικά σημεία για τους πεζούς υπάρχει ελέυθερη μια πλάκα.
Δηλδή και αρτιμελής να είσαι δεν περπατάς άνετα!
Πόσα έσοδα πια εις βάρος των πολιτων.
Τις προάλλες ένας τυφλός με το μπαστούνι του, σε ένα τεράστιο πεζοδρόμιο σάστισε ακούγοντας το βρουμ βρουμ από το μηχανάκι του καφέ που πήρε τους καφέδες να τους πάει σε πελάτες. Πώς θα βγει να περπατήσει όταν κινδυνεύει και πάνω στα πεζοδρόμια.
Δημοτική αστυνομία ελέω κράτους ακόμη δεν έχουμε. (κι οταν την είχαμε πάντως καφέ επινε στην πλατεία του Φλοίσβου, τάξη δεν επέβαλαν…)
Έχουμε λοιπόν και λέμε: Σε μια προνομιακή γειτονιά – κακά τα ψέμματα – με τεράστια πεζοδρόμια τα τραπεζάκια των καταστημάτων εστίασης, και τα μηχανάκια των ντελιβεράδων μόνο προβλήματα δημιουργούν.
Γιατί;
Γιατί κάποιος τους το επιτρέπει.
Ε, αυτό πρέπει να σταματήσει.
(κι αυτά μόνο για τα πεζοδρόμια, μην αναφερθώ και σ’ αυτούς που παρκάρουν στις γωνίες όλες τις ώρες της μέρας κλέινοντας το δρόμο για να ξεφορτώσουν και κλάιν το σύμπαν)
Γιάννης Καφάτος
