Δεν πρόλαβε να αποφοιτήσει από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού και η μια κορυφαία συνεργασία διαδεχόταν την άλλη βράβευση. Προκάλεσε αίσθηση από την πρώτη του επαγγελματική δουλειά πλάι στον Δημήτρη Καταλειφό στον «Επιστάτη» του Πίντερ. «Ακόμη δεν έχω καταλάβει την πολυπλοκότητα αυτού του ρόλου», θα μου πει με μια περιέργεια μικρού παιδιού καθώς θα πίνει το πράσινο τσάι του.
Τον ρωτώ αν είναι αλήθεια ότι δεν έχει υπολογιστή. «Δεν γίνεται από αντίσταση, δεν είναι φοβερό θέμα για κάποιον που δεν έχει. Είναι φοβερό για κάποιον που έχει. Και μετά για κάποιον που έχει γίνεται το θέμα. Τυπάρεσαι, γίνεσαι ο τύπος που δεν έχει υπολογιστή. Ενώ δεν είναι κάτι εξωφρενικό».
Αδυνατώντας να το κατανοήσω, επιμένω: «Και τι κάνεις τώρα με τη νέα παράσταση; Πώς δουλεύεις;»
«Έχω πάρα πολύ πράγμα να διαβάσω, που δεν θα προλάβω καν…» μου απαντά ατάραχος και με έχει πλέον πείσει. Στη συνέχεια η συζήτηση θα ξεφύγει από την τεχνολογία και ο Χάρης Φραγκούλης από τα λεγόμενά του θα αφήσει να διαφανεί γιατί είναι ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς της γενιάς του.
«Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» ή «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;»
Δεν ξέρω τι είναι η αγάπη και νομίζω πως αυτό ακριβώς το ερώτημα πραγματεύεται η παράσταση. Αν ξέραμε, το έργο θα ήταν μόνο μία σκηνή. Θα είχε σαφές τέλος ή κάποιος που το παρακολουθούσε θα είχε καταλήξει κάπου, θα είχε μια συγκεκριμένη τοποθέτηση. Από την έκφραση «Δεν ξέρω» προκύπτουν οι λέξεις, προκαλούνται οι συγκρούσεις.
Ποια ιστορία σε αγγίζει περισσότερο;
Η ιστορία που με συγκινεί πιο πολύ –οι λέξεις και το νόημά της– είναι αυτή που έχει ως θέμα το Αλτσχάιμερ, έτσι όμως όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ. Δεν αναφέρεται σε κάποιον που για να σώσει μια σχέση και να βλέπει το αγαπημένο του πρόσωπο καθημερινά καταστρέφεται ολοκληρωτικά. Επί σκηνής παρακολουθούμε μια γυναίκα που νόσησε από Αλτσχάιμερ, αλλά εγώ βλέπω μια γυναίκα που κατάφερε με αντίτιμο τη ζωή της να βλέπει κάθε μέρα τον αγαπημένο της για πρώτη φορά!
Σπονδυλωτό έργο και δυσκολίες
Έχει δυσκολίες που μπορεί να μη φαίνονται. Για παράδειγμα, της όχι μιας έναρξης. Εμένα πάντα με απασχολούσε τι γίνεται στο ενδιάμεσο, ανάμεσα στο καμαρίνι, την κουΐντα, το κυλικείο, μέχρι να μπεις στη σκηνή. Ποιος είσαι; Τι συμβαίνει; Γενικότερα με απασχολεί αυτό στο θέατρο.
Περπάτημα… τι δύσκολο πράγμα!
Είχα κάνει μια παράσταση με τον Χουβαρδά, τον «Άμλετ», και κάποια στιγμή χορεύαμε πολύ ώρα με τον Ορφέα (Αυγουστίδη) και πολύ έντονα. Στην αρχή έπρεπε να κάνουμε ένα περπάτημα για να φτάσουμε μπροστά μπροστά στη σκηνή και να καταλήξουμε να χορεύουμε έτσι. Αυτό το περπάτημα ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει. «Πώς πάω εκεί;» Υπό αυτή την έννοια και το σπονδυλωτό έργο που παίζουμε φέτος έχει δυσκολίες.
Νίκος Μαστοράκης και η ομάδα
Με την Κωνσταντίνα (Τάκαλου) είναι η τρίτη φορά που δουλεύουμε μαζί και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Ορισμένοι ηθοποιοί δεν ήταν πέρυσι στα «Παιδιά του ήλιου». Αισθανόμαστε όμως ομάδα και είναι βασικό χαρακτηριστικό του Νίκου (Μαστοράκη) το ότι θέλει να συνεργάζεται με ανθρώπους με τους οποίους να νιώθει οικειότητα. Γι’ αυτό του βγαίνει και ένας πολύ γλυκός και τρυφερός εαυτός όταν δουλεύει. Το βασικό του στοιχείο, που δεν είναι καθόλου αυτονόητο, πίστεψέ με, είναι ότι δεν λειτουργεί αφ’ υψηλού. Αν δηλαδή βγούμε έξω για ποτό, δεν θα καταλάβει κανένας στην παρέα ότι ο Νίκος είναι ο σκηνοθέτης και εμείς οι ηθοποιοί. Με τον ίδιο τρόπο σκηνοθετεί. Δεν λειτουργεί από μια θέση εξουσίας. Συζητάμε μαζί.
