24/04/2024

Αχιλλέας ΙΙI: Αιθάνομαι ελεύθερος ακόμη και μέσα στους περιορισμούς μου

Συνέντευξη στον Γιάννη Καφάτο

Αχιλλέας ΙΙI: Αιθάνομαι ελεύθερος

Μπορεί το «τέλος-των-πάντων» να αποτελέσει μια αφορμή για δημιουργία; Ο Αχιλλέας ΙΙΙ με τη συλλογή διηγημάτων «Τέλος Πάντων» (Εκδόσεις Ίκαρος) έχει καταφέρει να φτιάξει ένα φωτεινό κλίμα για ένα ζοφερό θέμα. Όλες οι ιστορίες του βιβλίου τελειώνουν άσχημα όχι μόνο για τους ήρωές του αλλά για όλους, για το σύμπαν, τον κόσμο, όπως τον ξέρουμε.

Είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω και ομολογώ ότι μέσα από τις σελίδες του μου μετέφερε μια θετική διάσταση στα όσα «αρνητικά» περιγράφει. Έχει έναν ωραίο ρυθμό, δεν τον ενδιαφέρει να κάνει την συγγραφική ανατροπή, αλλά αυτή όταν υπάρχει έρχεται τόσο αβίαστα για τον αναγνώστη, και σε όλα τα κείμενα του βιβλίου υπάρχει άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε σε ψήγματα ένα χιούμορ που φλερτάρει με το «μαύρο».

Θα μπορούσε κάποιος να κατατάξει το βιβλίο στην κατηγορία του «φανταστικού»;  Μάλλον θα το αδικούσε, όμως έχει και στοιχεία που ξεφεύγουν από τη ρεαλιστική αφήγηση. Για την ακρίβεια όλο το βιβλίο δεν διαπνέεται από την αγωνία του «τέλους πάντων» αλλά από την δίψα για τη ζωή των ηρώων του. Έτσι είναι που κερδίζει τον αναγνώστη ο συγγραφέας.
Οι 25 ιστορίες συν το «επιρρεπίμετρο» που κλείνει το βιβλίο (και για το οποίο μου μιλάει στην κουβέντα μας ο Αχιλλέας ΙΙΙ), συνοδεύονται στο φινάλε τους από ένα τόσο δα σκιτσάκι, του ίδιου του συγγραφέα, που είναι σαν ένα χαϊκού για να ολοκληρώσει την εικόνα που τόσο όμορφα έστησε του κόσμου στο Τέλος των Πάντων.

ΟΙ δικές μου αγαπημένες από τις ιστορίες του βιβλίου είναι, Το λεωφορείο, Ο χάρτης, Σςςςςςςς, όχι ότι οι άλλες με άφησαν ασυγκίνητο.

Ο Αχιλλέας ΙΙΙ έκτός από τα συγγραφικά του είναι και μουσικός. Παίζει μπάσο και τραγουδάει με τους Bog art και μάλιστα το πρόσφατο cd Thornbush είναι μια πολύ ωραία στιγμή της ελληνικής αγγλόφωνης σκηνής.

Είναι και μπαμπάς  και, όσο μεγαλώνει ο γιος του, προσπαθεί να μοιράσει τον προσωπικό του χρόνο σε ό,τι αγαπάει να κάνει. Ευτυχώς έχει βρει τρόπο να  τα καταφέρνει, και το λέω με εντελώς ωφελιμιστική διάθεση αφού ως αναγνώστη με πήρε μαζί του στα ταξίδια που σκάρωσε στις σελίδες του «Τέλος Πάντων» αλλά και ως ακροατή μου χάρισε ωραίες στιγμές απόλαυσης με μελωδίες και ερμηνείες που έσβησαν – έστω για λίγο –  τη βαβούρα της πόλης και της καθημερινότητας που μας απομυζά.

Έτσι προέκυψε η κουβέντα που θα διαβάσεις παρακάτω, για να γνωρίσεις καλύτερα τον συγγραφέα που έχει γράψει ένα από τα ωραιότερα βιβλία που διάβασα το 2024!

Α, και μην μπερδευτείς! Όντως το βιβλίο ξεκινάει να μετράει τις σελίδες ανάποδα. Σαν ένα φάιναλ κάουντάουν…

Φωτογραφία: Γεωργία Συριοπούλου

Πώς ξεκίνησαν οι ιστορίες του «Τέλος Πάντων»;

Ξεκίνησαν από τη σκέψη ότι η καταστροφή μπορεί να αποτελέσει μια εξαιρετική αφορμή για δημιουργία.

Ποια είναι η ιστορία από το βιβλίο σου, που σε περιέχει περισσότερο από όλες τις άλλες;

Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω. Αιθάνομαι αρκετά διασκορπισμένος σε όλες τους, με διαφορετικό τρόπο. Ίσως εκείνοι με τους οποίους γνωριζόμαστε αρκετά καλά να είναι σε θέση να απαντήσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια στη συγκεκριμένη απάντηση, χωρίς να επηρεάζονται από αυταπάτες και ψευδαισθήσεις όπως εγώ.

Ποια είναι η πιο δύσκολη από τις ιστορίες του «Τέλος Πάντων»;

Εξαρτάται. Η πιο δύσκολη από ποιά άποψη; Εκείνη στην οποία αφιέρωσα τον περισσότερο χρόνο, ας πούμε, και μέχρι το τέλος δυσκολευόμουν να αποφασίσω αν έχει θέση στο βιβλίο είναι το «Επιρρεπίμετρο». Για αυτό και έχει αυτόν τον τίτλο και αυτή τη θέση (στο τέλος, εντός και εκτός του βιβλίου). Από εκεί και πέρα κάθε μια ιστορία είχε τις δικές της ιδιαιτερότητες ή και δυσκολίες, αν θέλεις, και ταυτόχρονα είχε κάτι που ήταν αρκετό ώστε να προσπαθήσω να τις ξεπεράσω. Αντιμετωπίζω το κάθε διήγημα ως έναν μικρό γρίφο, ένα πρόβλημα που πρώτα το δημιουργώ και στη συνέχεια αγωνίζομαι να το λύσω.

Το διάστημα βρίσκεται σε αρκετά από τα διηγήματα της συλλογής. Τι είναι αυτό που σε γοητεύει στο διάστημα;

Η απόλυτη ησυχία που επικρατεί εκεί. Εκτός από τα σαββατόβραδα δηλαδή, που γεμίζει με ιπτάμενους δίσκους και μεθυσμένους εξωγήινους οι οποίοι τρέχουν σαν τρελοί…

Φωττογραφία: Γεωργία Συριοπούλου

Αν υπήρχε, και τον ήξερες, αυτόν που θα μπορούσε να καταστρέψει τον κόσμο, τι θα του έλεγες; Να το «πατήσει» ή να μας αφήσει ακόμη…;

Νομίζω ότι θα τον άρχιζα στις κλωτσιές, που νομίζει ότι μπορεί να παίζει μαζί μας.

Το «τέλος» ως έννοια πότε άρχισε να σε απασχολεί;

Από τότε που ήμουν παιδί και κατάλαβα ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα, και ότι κάθε ισορροπία στη ζωή μας είναι ευαίσθητη και μπορεί εύκολα να ανατραπεί από ένα τυχαίο συμβάν.

Πώς γράφεις; Ακούς μουσική, θες ησυχία, ξεκινάς στο χαρτί, κατευθείαν στο κομπιούτερ. Έχεις κάποιο «τελετουργικό»

Ησυχία, ναι. Η μουσική και κάθε είδους ηχητικό ερέθισμα συνήθως με αποσπούν. Σημειώνω υπό οποιεσδήποτε συνθήκες ιδέες σε κάθε είδους χάρτινη επιφάνεια ή στο κινητό μου, προκειμένου να τις αναπτύξω αργότερα, και, όταν έχω χρόνο και ησυχία γράφω κατευθείαν στον υπολογιστή. Για να είμαι ειλικρινής αποφεύγω τα τελετουργικά. Γράφω σε ό,τι ψίχουλα ελεύθερου χρόνου βρίσκω διαθέσιμα.

Πόσο η εικόνα, ή οι εικόνες επηρεάζουν το γράψιμο αλλά και τον τρόπο που σκέφτεσαι;

Σε κάθε εικόνα μπορεί να συνυπάρχουν πάρα πολλές ιστορίες, αναλόγως του ποιος είσαι κάθε φορά που την κοιτάζει. Αλλάζοντας την εστίαση ή την οπτική γωνία έχεις μια άλλη ή πολλές άλλες εικόνες, και αυτό είναι ένα από τα παιχνίδια που μου αρέσει να παίζω. Λαμβάνω πολύ συχνά ερεθίσματα από εικόνες και προσπαθώ να ξετρυπώσω τις ιδέες που μπορεί να κρύβονται εκεί, ακολουθώντας συνειρμούς, βουτώντας στην πισίνα με τις αναμνήσεις μου και χρησιμοποιώντας κάθε είδους μέθοδο.

Γράψιμο ή φωνή και μπάσο στους Bog art;

Ευτυχώς το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Στο γράψιμο είμαι μόνος, ενώ στους Bog art βρίσκομαι με δυο ανθρώπους που αγαπώ. Απολαμβάνω και τα δυο με διαφορετικούς τρόπους και τα χρειάζομαι για να αισθάνομαι όσο γίνεται πλήρης, παρότι παραμένω μάλλον κατακερματισμένος.

Πώς έχει αλλάξει τη ζωή σου ο γιος σου;

Ριζικά. Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά. Την έχει αλλάξει και εξακολουθεί να την αλλάζει, καθώς μεγαλώνει και εξελίσσεται, φέρνοντάς μας φέρνει αντιμέτωπους με τις αλήθειες των οποίων είναι φορέας. Ευτυχώς που πρόλαβα να γράψω τις ιστορίες του «Δεσμοφύλακα», του προηγούμενου βιβλίου μου, πριν αλλάξω στρατόπεδο και από γιος ενός πατέρα γίνω ο πατέρας ενός γιου.

Τι είναι αφόρητο για έναν καλλιτέχνη στην Αθήνα, σήμερα;

Σε πρώτη φάση ό,τι είναι αφόρητο και για όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους που ζουν σε μια πόλη με τα χαρακτηριστικά της Αθήνας. Η Αθήνα, κάτω από όλη αυτή τη βρομιά, τη φασαρία και τον εφιάλτη της τουριστικής ανάπτυξης, είναι κατά τη γνώμη μου ένα πολύ ωραίο μέρος για να ζει ένας καλλιτέχνης, αρκεί να μην προσδοκεί να επιβιώνει από το προϊόν της τέχνης του. Προσωπικά προσπαθώ να αξιοποιήσω τα αμέτρητα ερεθίσματα που μου προσφέρει με τις ανά πάσα στιγμή εκπλήξεις που κρύβει, χωρίς να επηρεάζομαι από τα αφόρητα χαρακτηριστικά της.

Αισθάνεσαι πραγματικά ελεύθερος ή βάζεις όρια που τυχόν «κουβαλάς» στον τρόπο που εκφράζεσαι καλλιτεχνικά;

Αιθάνομαι ελεύθερος ακομη και μέσα στους περιορισμούς μου. Ως συγγραφέας, μάλιστα, μερικές φορές είναι εκεί ακριβώς που αισθάνομαι περισσότερο ελεύθερος: εντός των ορίων που ο ίδιος θέτω στον εαυτό μου.

Τι θα μπορούσε να αντικαταστήσει στη ζωή σου το γράψιμο και τη μουσική;

Μάλλον τίποτα.

Πες μου ποιος είσαι μέσα από πέντε έργα τέχνης, όποια νομίζεις ότι συνιστούν το βιογραφικό σου.

Μα, είναι ερώτηση τώρα αυτή για κάποιον ο οποιος σε κάθε βιβλιο που κυκλοφορεί κατασκευάζει και παραθέτει ένα όλο και πιο παράδοξο βιογραφικό; Θα μου επιτρέψεις να αποφύγω τις βιογραφικότητες. Είμαι μια εικόνα φτιαγμένη από κομμάτια παζλ που ανήκουν σε πολλά διαφορετικά κουτιά, τα οποία επί πολλά χρόνια παράπεφταν και χάνονταν ανάμεσα στα μαξιλάρια του καναπέ.

Τι φοβάσαι, και τι κάνεις για να καταπολεμήσεις τους φόβους σου;

Φοβάμαι μην ξεχάσω και χαθώ. Και τι κάνω; Μα, γράφω!


mm
About Γιάννης Καφάτος 2261 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες πήρε όμως πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*