Ήμουν πολύ τυχερός που δούλεψα για ένα φεγγάρι στην τηλεόραση με τον Ντίνο Πετράτο ως σκηνογράφο. Γιατί ο Ντίνος δεν ήταν ο σκηνογράφος που έφτιαξε ένα ντεκόρ, ήρθε το έστησε, επιμελήθηκε τον φωτισμό πληρώθηκε κι έφυγε. Ήταν εκεί μαζί μας.
Σκάι, μέσα της δεκαετίας του 90, η εκπομπή "Πυρ Γυνή και Θάλασσα" με την Νανά Παλαιτσάκη παρουσιάστρια σε ένα μεσημεριανό μαγκαζίνο. Είμαι πολύ περήφανος για τη δουλειά μας αυτή. Εγώ ήμουν ο αρχισυντάκτης. Και πριν μπω στο θέμα μου να σου πω: ξέχνα ό,τι έχεις στο μυαλό σου από τα σημερινά μεσημεριανά. Η δουλειά αυτή είχε ήθος, κέφι, τρελό κέφι, ρεπορτάζ, θέματα και καλεσμένους. Κοκκινίζω από τη μια και φουσκώνω από περηφάνια να λέω ότι δουλεψα με τον καλύτερο σκηνογράφο της τηλεόρασης.
Τέλος πάντων, ο Ντίνος Πετράτος είναι το θέμα μας.
Τις προάλλες ο Ντίνος ανέβασε στο Facebook κάποιες φωτογραφίες. Αποκριάτικα πάρτι μιας άλλης εποχής.
Έτσι κάναμε αυτή την κουβέντα, και είμαι πολύ χαρούμενος που μου εμπιστεύτηκε κάποιες από τις φωτογραφικές του αναμνήσεις.
'Εχω την αίσθηση ότι παλιότερα τα πάρτι της Αθήνας την αποκριά είχαν μια αυθεντικότητα που σήμερα λείπει.
Λόγω της δουλειάς μου έχω συναναστραφεί με πολλούς από αυτούς που λέμε "επώνυμους". Κι έχω ξεχωρίσει πολλούς από αυτούς που ήταν πάντα ο εαυτός τους χωρίς να χρειάζονται βλέμματα και φλας φωτογράφων, εξώφυλλα ή δημοσιεύματα για να υπάρχουν! Ήταν ξεχωριστοί άνρθωποι, το ήξεραν το εισέπρατταν αλλά δεν κηνυγούσαν την δημοσιότητα.
Σήμερα δεν είναι αυτονόητο, μη σου πω ότι είναι ζητούμενο!
Tότε, διασκέδαζαν! Ξεφάντωναν. Για τους ίδιους, με τους φίλους τους, όχι για να τους δουν!
Σήμερα ζούμε στην δικτατορία του 'Check in".
Σήμερα η Αθήνα ξεφωνίζει, οδύρεται, μαλώνει κυρίως μέσω των social media. Περισσότερη πόζα και λιγότερη ζωή.
Και τα αποκριάτικα πάρτι; Ποια πάρτι; Είδος προς εξαφάνιση.
Με αυτά στο μυαλό μου άρχισα την σύντομη κουβέντα με τον Ντίνο Πετράτο:
