Γιάννης Καφάτος

Cayetano: Δεν κάνω τίποτα περισσότερο από το να φτιάχνω τη μουσική που θα ήθελα να ακούω στο σαλόνι μου – Συνέντευξη στον Γιάννη Καφάτο

October 31, 2025

Favorite

Το Σάββατο 29 Νοεμβρίου στο Arch Club ο Cayetano θα δώσει μια ακόμη μουσική παράσταση από εκείνες που του έχουν χαρίσει χιλιάδες φίλους και θαυμαστές. Ο «κόσμος που συντονίζεται» στην αισθητική του μουσικού σύμπαντος που δημιουργεί είναι πολύς και με στοιχεία φανατισμού. Αυτό οφείλεται πρωτίστως στο καλλιτεχνικό του έργο και στη συνέπειά του.
Με αφορμή αυτό το Live κάναμε την παρακάτω «κουβέντα».
Η συνέντευξη του Cayetano έχει ειλικρίνεια και αλήθειες για ό,τι σκέφτηκα ότι θα ήθελε να τον ρωτήσει κάποιος που αγαπάει τη μουσική και τη μουσική κουλτούρα της πόλης μας.
Ο λόγος λοιπόν στον Cayetano που ετοιμάζει και το το single “Phonemes” που θα κυκλοφορήσει στις 6 Νοεμβρίου ως προπομπός του ομώνυμου ΕΡ

Σε χαρακτηρίζουν ως έναν από τους καλύτερους παραγωγούς της γενιάς σου. Εσύ πώς αισθάνεσαι σε σχέση μ’ αυτό;
Σίγουρα είναι κολακευτικό να το ακούς, αλλά ποτέ δεν το ένιωσα έτσι. Συνεχώς ακούω εξαιρετικές παραγωγές να έρχονται από παντού. Προσωπικά, δεν κάνω τίποτα περισσότερο από το να φτιάχνω τη μουσική που θα ήθελα να ακούω στο σαλόνι μου. Προφανώς υπάρχει κόσμος που «συντονίζεται» με αυτή την αισθητική.

Η Αθήνα τι μουσική θα ήταν αν ήταν μουσικό θέμα;
Ένα μείγμα βρώμικου hip hop beat, με μεσανατολίτικη μελωδία που καταλήγει σε ένα bright soul ξέσπασμα.

Η Αθήνα τι μουσική ακούει, κατά τη γνώμη σου;
Δεν παρακολουθώ τις τάσεις ή τα charts, οπότε δεν ξέρω τι παίζει στα mainstream στέκια. Στο δικό μου σύμπαν, οι άνθρωποι ακούνε πολλή και καλή μουσική.

Υπάρχουν σήμερα μουσικές «φυλές» όπως στα 90’s;
Πιστεύω πως υπάρχουν, αλλά όχι με την ίδια ένταση. Είναι πιο γενικευμένες, πιο άνοστες, συχνά βαρετές.

Πώς ήσουν μετά την πρώτη σου επιτυχία, φέρε μας λίγο στο κλίμα της μουσικής σου τότε και της εποχής.
Δεν νομίζω ότι έκανα ποτέ «επιτυχία» με την εμπορική έννοια. Αν όμως μιλάμε για την πρώτη φορά που πέρασα τον δικό μου πήχη, πετούσα στα σύννεφα. Πάντα πίστευα ότι η μουσική μου δεν αφορά πολύ κόσμο, αλλά ήξερα πως δεν αφορά μόνο εμένα. Όταν άρχισα να την ακούω σε ραδιόφωνα, μαγαζιά, τηλεοπτικές σειρές, και σε playlists από Αυστραλία μέχρι ΗΠΑ, ήταν μαγικό. Ήταν η εποχή του MySpace — πριν κατακλυστούμε από τα social όπως τα ξέρουμε σήμερα και πριν τα βαρεθούμε. Στο στούντιο τότε μπαινόβγαιναν μουσικοί με τρομπέτες, κιθάρες και κρουστά… Νομίζω ότι τα χρώματα ήταν γενικά πιο έντονα από τώρα.

Αν ξεκινούσες σήμερα πώς θα έμπαινες στο χώρο. Έχουν δυσκολέψει τα πράγματα για νέους παραγωγούς;
Ζούμε στην καλύτερη εποχή για νέους καλλιτέχνες. Ποτέ δεν ήταν τόσο εύκολο να παρουσιάσεις τη δουλειά σου σε ολόκληρο τον πλανήτη μέσα σε μια στιγμή — και μάλιστα κρατώντας την κυριότητα του έργου σου. Αν το έλεγες αυτό πριν από είκοσι χρόνια, θα σε περνούσαν για τρελό. Αν ξεκινούσα σήμερα, θα έκανα ό,τι και τότε: θα εστίαζα πρώτα στο έργο μου, να αρέσει σε μένα. Μετά θα έψαχνα τρόπο να το μάθει ο κόσμος. Σίγουρα δεν θα ξεκινούσα από τα social· είναι μεγάλο ρίσκο και οι περισσότεροι δεν το καταλαβαίνουν, οπότε απογοητεύονται. Μεγάλη κουβέντα.

Η Αθήνα είναι εμπόδιο για έναν μουσικό παραγωγό; Μήπως το εξωτερικό είναι κλειδί για μεγαλύτερη καριέρα;
Κανένα εμπόδιο, καμία δικαιολογία. Σήμερα ο καθένας μπορεί να κάνει καριέρα από οπουδήποτε. Το ζήτημα είναι τι είναι διατεθειμένος να θυσιάσει γι’ αυτό.

Μήπως εκτός από την υπερκατανάλωση έχουμε και μια υπερπαραγωγή που τελικά δε φτάνει στους παραλήπτες;
Σίγουρα υπάρχει υπερπαραγωγή, κι αυτό σημαίνει πως αυξάνεται και ο «θόρυβος». Όμως μια καλή δουλειά δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρει το κοινό της — και το αντίστροφο. Εκτός αν αδιαφορεί γι’ αυτή ο ίδιος ο δημιουργός.

Επόμενοι στόχοι.
Περισσότερος ωφέλιμος και ποιοτικός χρόνος. Τόσο απλά.

Ποιο κομμάτι σου έχει κολλήσει τελευταίως;
Το Fray από Groeni. Γενικά τους αγαπώ, και αυτό το κομμάτι εδώ και χρόνια κολλάει και ξεκολλάει βασανιστικά από το μυαλό μου. Τώρα είμαι πάλι στη φάση που το κουβαλάω συνεχώς.

Ποιο live σου θυμάσαι και λες «εδώ τα σπάσαμε» και ποιου άλλου καλλιτέχνη σε έχει στείλει στο διάστημα…;
Το 2013 στη Banja Luka. Εκεί τα σπάσαμε κυριολεκτικά: φωτιές σε αυτοκίνητα, αστυνομία, γκλοπ, φυγάδευση. Παίζαμε με τον Kormac.
Από άλλους καλλιτέχνες; Πολλά live: από Roger Waters και The Cure, μέχρι Bonobo, Mulatu Astatke και Cesaria Evora.

Τι θα ακούσουμε στο live στο Arch;

Μια φρέσκια, ηλεκτρονική, groovy, jazzy αλλά και ατμοσφαιρική οπτική νέων κ παλαιότερων κομματιών. Θα παρουσιάσουμε για πρώτη φορά το single “Phonemes” και το καλύτερό είναι πως θα “ταξιδέψουμε” παρέα με μια πραγματική dream team επί σκηνής: o Θανάσης Dzingovic (κιθάρα), o Georges Perin (φωνή), o Γιάννης Παρζιάλης (μπάσο) και ο Αλέξανδρος Μακατσέλος (τύμπανα). Εγώ είμαι πίσω από τα synths και τα samplers. Νιώθω πολύ τυχερός για αυτό το σχήμα. Οι δυναμικές και η συνοχή είναι απίστευτες.