viewtag blogger

Η Χριστίνα Κοροβίλα μιλάει για την παράσταση «Χασάπης» που σκηνοθετεί ο Νίκος Σκουλάς στο Θέατρο Αλκμήνη

April 6, 2025

Favorite

H Χριστίνα Κοροβίλα συμμετέχει στο θεατρικό έργο «Χασάπης» του Καναδού συγγραφέα Νικολά Μπιγιόν, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Νίκου Σκουλά, που παίζεται για τρίτη χρονιά κάθε Δευτέρα στο θέατρο Αλκμήνη.

Σε ένα αστυνομικό τμήμα του Τορόντο στον Καναδά, ένας επιθεωρητής, ένας δικηγόρος πνευματικών δικαιωμάτων και μια διερμηνέας αναζητούν την ταυτότητα ενός ταλαιπωρημένου-σαν άστεγου στην εμφάνιση- 65άρη άντρα, που κάποιοι τον παράτησαν, ντυμένο με στρατιωτική στολή, ένα σκούφο του Άη Βασίλη στο κεφάλι και ένα γάντζο του χασάπη στο λαιμό. Η εξέλιξη και οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη, το βράδυ της Παραμονής Χριστουγέννων με απροσδόκητο αποτέλεσμα.

Το έργο ασχολείται με τα εγκλήματα πολέμου σε εμφύλια διαμάχη, την κακοποίηση και τις ακρότητες που προκύπτουν, αναπόφευκτα, καθώς και το αίσθημα της εκδίκησης που εγκλωβίζει τα εκάστοτε θύματα σε έναν ατέλειωτο κύκλο αυτοδικίας και αίματος.

Με τον πόλεμο στην Ουκρανία να μαίνεται ακόμα, με αδελφούς λαούς να μάχονται αναμεταξύ τους και με ακρότητες να συμβαίνουν αυτή τη στιγμή, το έργο παρουσιάζει τον ψυχισμό του θύματος και τη δίψα του για εκδίκηση με τρόπο σκληρό και ρεαλιστικό, χωρίς ρομαντισμό και ευκολίες.

Έργο σκληρό, τολμηρό και κυνικό, το οποίο θέτει καίρια ερωτήματα σε όλους τους παραπάνω τομείς.

Με αφορμή αυτή την παράστατση η Χριστίνα Κοροβίλα μίλησε στο viewtag.
Πώς συναντήσατε τον ρόλο που έχουν ερμηνεύσει άλλοι ηθοποιοί;
Η συνάντηση με έναν ρόλο που έχει ήδη παιχτεί από άλλους είναι πάντα μια πρόκληση και μια ευκαιρία. Αν το έργο έχει ανέβει ξανά, υπάρχουν ερμηνευτικές προσεγγίσεις που μπορείς να μελετήσεις, είτε για να αντλήσεις έμπνευση είτε για να βρεις τη δική σου μοναδική φωνή. Ωστόσο, η ουσία του ρόλου δεν βρίσκεται μόνο στο πώς τον απέδωσαν άλλοι, αλλά στο πώς εσύ, με την προσωπική σου εμπειρία και καλλιτεχνική ματιά, τον μεταφράζεις στο σήμερα.

Είχατε δει την παράσταση στις δυο προηγούμενες σεζόν;

Δυστυχώς, δεν είχα την ευκαιρία να τη δω τις δύο προηγούμενες σεζόν, παρόλο που το ήθελα πολύ. Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να παρακολουθήσω την ιστορία από έξω, σαν θεατής, και να βιώσω τη συναισθηματική της ένταση χωρίς να είμαι μέσα στη διαδικασία της ερμηνείας.

Το να βλέπεις μια τέτοια παράσταση απ’ έξω θα έδινε μια διαφορετική προοπτική: πώς εξελίσσεται η αφήγηση, πώς χτίζεται η ένταση, πώς το κοινό αντιδρά στις μεταβάσεις του χαρακτήρα. Τώρα, όμως, έχω την ευκαιρία να ζήσω αυτή την ιστορία από μέσα, κάτι που είναι ακόμα πιο δυνατό και απαιτητικό.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες;
Οι δυσκολίες φαίνεται να είναι κυρίως συναισθηματικές και φιλοσοφικές. Το έργο αγγίζει βαριά θέματα όπως το τραύμα, η ενοχή και η συγχώρεση, κάτι που απαιτεί μεγάλη εσωτερική εργασία από τον ηθοποιό. Επιπλέον, η ισορροπία μεταξύ του θύματος και του θύτη είναι λεπτή, καθώς το κείμενο θολώνει τα όρια τους. Πώς μπορεί ένας ηθοποιός να αποδώσει με ειλικρίνεια και βάθος τόσο τον πόνο όσο και τη μεταμόρφωση που προκαλεί;

Ποιο είναι το θέμα της παράστασης;
Το θέμα φαίνεται να είναι η αναζήτηση της δικαιοσύνης και της κάθαρσης σε έναν κόσμο όπου η βία γεννά περισσότερη βία. Το έργο εξετάζει πώς τα θύματα και οι θύτες αλληλοδιαπλέκονται, πώς η συγχώρεση μπορεί να είναι τόσο λυτρωτική όσο και βασανιστική, και αν η πραγματική δικαιοσύνη είναι εφικτή ή απλώς μια κοινωνική κατασκευή που αδυνατεί να επουλώσει τις πληγές του παρελθόντος.

Ποιο είναι το ερώτημα που θέτει για την εποχή μας;
Το έργο φαίνεται να θέτει το ερώτημα: Μπορούμε να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της βίας και της εκδίκησης; Σε μια εποχή όπου τα τραύματα (κοινωνικά, ιστορικά, προσωπικά) γίνονται ολοένα και πιο παρόντα στον δημόσιο διάλογο, το έργο αναρωτιέται αν η δικαιοσύνη μπορεί πραγματικά να φέρει ειρήνη ή αν είναι μια αυταπάτη. Ταυτόχρονα, θέτει το διαχρονικό ερώτημα αν η συγχώρεση είναι δύναμη ή αδυναμία, και ποιο είναι το τίμημά της.