24/04/2024

Η χρόνια αβελτηρία και το σήμερα – Το “πείραμα” Κασσελάκη

Γράφει ο Χάρης Φιλιππάκης

χρόνια αβελτηρία

Πριν δυο χρόνια γράφαμε πως η εκλογή προέδρου από την βάση είναι μία ασύμβατη διαδικασία για αριστερό κόμμα και εξέφραζα την άποψη πως η συγκεκριμένη πρακτική δεν κάνει ένα κόμμα πιο δημοκρατικό αλλά ανά περιπτώσεις το αντίθετο. Δύο χρόνια μετά και παρά την πεποίθηση μου πως ο ΣΥΡΙΖΑ έπαψε να είναι αριστερό κόμμα από το καλοκαίρι του 2015 και την απόφαση να εφαρμόσει νεοφιλελεύθερο μείγμα πολιτικών, τα όσα «επιθεωρησιακά» συμβαίνουν εντός του κόμματος, αποδεικνύουν πως η αλλαγή του καταστατικού δεν λειτούργησε ευεργετικά σε βάθος χρόνου. Μιλάμε πάντα βάσει αποτελεσμάτων και επικαιροποιημένων δεδομένων.

Τα όσα έχει προκαλέσει το πείραμα Κασσελάκη, γιατί περί τέτοιου πρόκειται όπως αποδεικνύεται από την στάση πλέον και των υποστηρικτών του κρυφών και φανερών ενδοκομματικά, δεν θα μπορούσε να τα φανταστεί ουδείς. Ούτε ο Α. Τσίπρας, ούτε όσοι υποστήριξαν τον νέο πρόεδρο ανοιχτά, ούτε η κυβέρνηση που τρίβει τα χέρια της με το αντιπολιτευτικό «μπουρλέσκ» που διαδραματίζεται.

Τι έχει προκαλέσει όμως τέτοια κοσμογονία στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, που πλέον η διάλυση αρχίζει να φαντάζει η πιο λυτρωτική λύση για το κόμμα, αν δεν βρεθεί ένα στιβαρό «χέρι» να πιάσει το «τιμόνι» και να οδηγήσει το «καράβι» σε απάγκιο με σκοπό την επισκευή;

Πρωτίστως η τόσο βαριά ήττα στις εθνικές εκλογές από μία κυβέρνηση που παρά την μεθοδικότητα της σε τομείς που έχουμε αναλύσει, μπήκε στην μάχη των εκλογών με το βάρος του σκανδάλου των υποκλοπών και κυρίως με την αυτουργία στο έγκλημα των Τεμπών. Η βαριά ήττα του ΣΥΡΙΖΑ μετά από αυτά απόδειξε πως ως αξιωματική αντιπολίτευση έχει χάσει κάθε δυναμική κυβερνησιμότητας και αξιοπιστίας ακόμα και με τον Α. Τσίπρα στην αρχηγία ή καλύτερα και με τον Α. Τσίπρα σε αυτή.

Κανένα κόμμα δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει μια τέτοια ήττα ανώδυνα και γρήγορα, εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με μια κατρακύλα που δεν δείχνει να ανακόπτεται αλλά να ανατροφοδοτείται από όλους.

Η εκλογή του Σ. Κασσελάκη στην ηγεσία είναι σα να επιβεβαιώνει πανηγυρικά τις ενστάσεις, όσων είχαν αντιρρήσεις έστω και σε επίπεδο ρητορείας μόνο στην αλλαγή καταστατικού. Έχει οδηγήσει το κόμμα σε μία λογική αποφασίζουμε και διατάζουμε η οποία το συνθλίβει εσωτερικά, αλλά δεν έχει και ουδεμία θετική επίδραση δημοσκοπικά. Φαίνεται να πείθει αποκλειστικά τον στενό κύκλο των υποστηρικτών του προέδρου και κανέναν άλλο.

Έτσι όμως διεύρυνση δεν γίνεται. Είμαι πεπεισμένος πως εάν η προεδρία Κασσελάκη με τα αυταρχικά χαρακτηριστικά της, είχε δημοσκοπικά δώσει ώθηση στον ΣΥΡΙΖΑ εξ αρχής, ούτε διάσπαση θα είχαμε σε πρώτη φάση τουλάχιστον, ούτε εσωτερικό αλληλοσπαραγμό, ούτε σοβαρή αμφισβήτηση. Κάποιες γκρίνιες ίσως και κάποια συντροφικά «μαχαιρώματα» όπως και επί Α. Τσίπρα αλλά έως εκεί. Η προοπτική εκλογής και κυβερνησιμότητας, είναι η πιο αποτελεσματική συγκολλητική ουσία για όλα τα μεγάλα κόμματα.

Αν ο κύριος Κασσελάκης έδινε την προοπτική κυβερνησιμότητας ή ευρείας εκλεξιμότητας αλλιώς θα μιλούσαμε σε αυτή την φάση. Αλλιώς θα μιλούσαν πολλοί που έδωσαν ένα διάστημα ώστε να δουν την εξέλιξη των «αριθμών» και να πάρουν αποφάσεις.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αριστερό κόμμα, ακόμα και μετά το καλοκαίρι του 2015, ούτε αλλαγή καταστατικού θα είχαμε, ούτε οπορτουνιστικές πολιτικές συμπεριφορές θα είχαμε, ούτε θα εισχωρούσαν στο κόμμα στελέχη από την αντίπερα όχθη και μάλιστα αμφιβόλου πολιτικής βαρύτητας, ούτε φυσικά θα έφτανε να εκλεγεί πρόεδρος ένα πρόσωπο όπως ο κ. Κασσελάκης τελικά.

Τα αριστερά κόμματα κατά θεωρητική παράδοση καθοδηγούν την βάση, δεν καθοδηγούνται από αυτή. Καλό κακό, δογματικό και μη, αναχρονιστικό, έτσι βλέπουν τον ρόλο τους στο πολιτικό σύστημα, καθοδηγητικό και κυρίως δεν πιστεύουν σε μεσσίες. Έχουν τους δικούς τους σε επίπεδο θεωρητικής βάσης τουλάχιστον και οι οποίοι έχουν αποβιώσει από καιρό.

Αριστερό κόμμα είναι το ΚΚΕ ή δευτερεύοντος το ΜΕΡΑ σε επίπεδο θέσεων περισσότερο παρά δομής. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αστικό κόμμα «εξουσίας» που άγεται και φέρεται με απώτερο στόχο την ανάληψη της ή την όσο το δυνατόν κοντινότερη θέση στο «θρόνο». Με τις παλινωδίες οι οποίες χρονολογούνται από την εποχή Τσίπρα κατ’ εμέ, η προοπτική της εξουσίας μοιάζει χίμαιρα αυτή την στιγμή οπότε ή θα υπάρξει αλλαγή ηγεσίας ή πλήρης διάλυση μετά τις ευρωεκλογές.

Εν κατακλείδι, λάθος για τον ΣΥΡΙΖΑ όπως εξελίχθηκε από το 2015 και έπειτα δεν ήταν η σταδιακή διαμόρφωση του σε κόμμα εξουσίας. Λάθος ήταν οι παλινωδίες όσων αφορά την κατεύθυνση του μεταξύ αριστεράς και κεντροαριστεράς που υφίστανται έως και την στιγμή που μιλάμε, η απειθάρχητη παρουσία του ιδίως προεκλογικά και η γενικευμένη επιπολαιότητα και αβελτηρία που έβγαζε και βγάζει ως πολιτικός οργανισμός με αποκορύφωμα την τωρινή ηγεσία, η οποία αποτελεί την αυταπόδειξη των δύο αυτών χαρακτηριστικών.

Κάποιοι εντός του κόμματος είχαν πιστέψει πως ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα κρότου λάμψης και πως με κάτι παρόμοιο στην ηγεσία του κόμματος, θα έβαζαν και πάλι σε τροχιά εξουσίας τον ΣΥΡΙΖΑ. Έκαναν λάθος και στα δύο. 

Χάρης Φιλιππάκης

Η φωτο του θέματος είναι από το Instragram του Στέφανου Κασσελάκη


mm
About Χάρης Φιλιππάκης 117 Articles
Ο Χάρης Φιλιππάκης συχνά αυτοαποκαλείται ιστορικός. Έχει αποφοιτήσει από κάποιο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας. Συνήθως μιλάει για ιστορία και πιο συγκεκριμένα για το Βυζάντιο και την αρχαία Ρώμη. Προσπαθεί βέβαια να μην κάνει διακρίσεις.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*