07/07/2022

Δέσποινα Μπεμπεδέλη: η Τέχνη του ηθοποιού είναι πρωταθλητισμός

Δέσποινα Μπεμπεδέλη

Δέσποινα Μπεμπεδέλη:«Πάντα παραλληλίζω την τέχνη του ηθοποιού με τον πρωταθλητισμό»

 
Η σημερινή πρόβα αργεί πολύ ακόμη, αλλά εκείνη είναι ήδη στο καμαρίνι της στο Θέατρο Βεάκη. Χτυπάω την πόρτα διστακτικά. Η κυρία Δέσποινα Μπεμπεδέλη με υποδέχεται σαν να την έχω επισκεφτεί σπίτι της και με μια θέρμη γλυκιά, σπάνια, σαν της Φιλιώς Χαϊδεμένου. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι γι’ αυτόν το ρόλο επιστρέφει στις αθηναϊκές σκηνές έπειτα από δέκα ολόκληρα χρόνια.
 «Πώς είστε;» τη ρωτάω. «Αγχωμένη», μου απαντάει. «Είναι δυνατόν; Εσείς, με τέτοια εμπειρία;» «Θέλω να αντεπεξέλθω στις προσδοκίες του κοινού. Περιμένουν από εμένα…»
Τα επόμενα λεπτά, από τη στιγμή που το δάχτυλο θα πατήσει το Rec στο μαγνητοφωνάκι, οι αφηγήσεις της, τα πρόσωπα που θα μας συντροφέψουν σε αυτή τη συνάντηση, ο Κάρολος Κουν, ο Μάνος Κατράκης, ο «κύριος» Θανάσης Βέγγος, η Ελένη Χατζηαργύρη, ο «Γιαννάκης» ο Φέρτης, ο Νίκος Γαρυφάλλου με την Κάκια του, η Αντιγόνη Βαλάκου και οι ιστορίες με τα κρυμμένα ραβασάκια στα λεξικά των αγγλικών, το γαμήλιο δώρο του Κουν, τα αξέχαστα γυρίσματα στην Κέρκυρα και στη Χαλκίδα, μα πάνω από όλα αυτό το «κατάλαβες, παιδί μου;» που έκλεινε σχεδόν κάθε απάντηση και συνοδευόταν από ένα άγγιγμα και μια ματιά…
 
Έπειτα από δέκα χρόνια απουσίας από τις αθηναϊκές αίθουσες τί σας έκανε να πείτε το ναι σε αυτή την παράσταση και να αφήσετε το όμορφο νησί σας;
Η Φιλιώ Χαϊδεμένου. Όταν μου έγινε η πρόταση από τον Ζαχαρία Καρούνη, τον Βασίλη Ευταξόπουλο και την Άνδρη Θεοδότου, με τους οποίους έχω συνεργαστεί και πάλι, είπα αμέσως ναι. Κάτι με προσέλκυσε. Ίσως και για λόγους συναισθηματικούς, επειδή και εγώ έχω ρίζες στην  Ανατολή. Οι γονείς μου ήταν Κωνσταντινουπολίτες. Γαλουχήθηκα με τον τρόπο ζωής που είχαν μεταφέρει από εκεί. Όταν λοιπόν διάβασα το βιβλίο, διαπίστωσα κάποια συγγένεια και αυτό με συγκίνησε πάρα πολύ. Αν και αφορούσε το συνταρακτικό βίο μιας Σμυρνιάς, δεν είχε διαφορές, τουλάχιστον ως προς το θέμα της Καταστροφής –γιατί και οι Κωνσταντινουπολίτες καταστράφηκαν από τους Τούρκους δύο φορές, βανδάλισαν και σκότωσαν και βίασαν και όλα αυτά–, αλλά και ως προς τις ευτυχισμένες μέρες και τη γενικότερη στάση ζωής εν γένει. Δέχτηκα, θεώρησα ότι αξίζει τον κόπο. Μάλιστα όταν το διάβασα και δεύτερη και τρίτη φορά για να αφομοιώσω τις λεπτομέρειες, συνειδητοποίησα τη δύναμη της συγκεκριμένης γυναίκας, τη θέλησή της να ζήσε. Ήταν θαρραλέα, ριψοκίνδυνη και γοητευτική μέχρι το τέλος. Ενώ ήταν αυστηρή και δυναμική γυναίκα, ξαφνικά, στα εκατό της, στα εκατόν δύο της, θυμόταν ότι ήταν θηλυκό. Αυτό με γοήτευσε. Χόρευε χασάπικο, φορούσε τα καπελάκια της και απέπνεε θηλυκότητα.
 
Το βιβλίο όμως δεν το έγραψε η ίδια. Προήλθε από απομαγνητοφώνηση κασετών από την εγγονή της.
Ναι, της είπε ότι όσα έλεγε ήταν ωραία και πρότεινε να τα γράψουν. Έτσι κάθισε και της τα διηγήθηκε.
 
Λέει η εγγονή της στον πρόλογο ότι δεν μπορείς εύκολα να αποτυπώσεις στο χαρτί τον ήχο, το σπάσιμο και τη χροιά της φωνής, την τελευταία ματιά της, όταν είχε φτάσει η ώρα 
να ανέβουν στο πλοίο για την Ελλάδα. Εσείς πώς τα αποτυπώσατε όλα αυτά μέσα σας ώστε να τα μεταφέρετε 
στη σκηνή;

Η αφήγηση, σε ό,τι αφορά το ύφος, είναι πάρα πολύ ιδιαίτερη, πάρα πολύ προσωπική. Ο πατέρας της τη σταμάτησε από το σχολείο, πήγε μέχρι τα μισά της τετάρτης δημοτικού, και είχε μεγάλο καημό, γιατί ήθελε να μάθει γράμματα. Αυτός ο καημός της έμεινε. Στην πορεία διάβαζε κιόλας. Κι εγώ μέχρι αυτή την ηλικία διαβάζω, αγαπάω τα γράμματα. Το ύφος της στο βιβλίο δεν είναι καθόλου φιλολογικό. Ο λόγος είναι πηγαίος, ενώ υπάρχουν ορισμένα κλισέ και κάποιες φράσεις τις οποίες επαναλαμβάνει συχνά. Για παράδειγμα, λέει κάτι και στο τέλος συμπληρώνει: «Εγώ έτσι το καταλαβαίνω» ή «Αυτό είναι». Επίσης δεν αφηγείται σε πλάγιο λόγο, αλλά κάνει διάλογο, θέατρο. Έχει αμεσότητα και χιούμορ εν μέσω τραγικών στιγμών. Αναφέρει κάπου ότι και στις χειρότερες συγκυρίες, και στο θάνατο και στην καταστροφή, υπάρχουν στιγμές χαράς. Ζωγραφίζει η γυναίκα. Είναι ένα ταλέντο μοναδικό. Αυτό προσπάθησα να κάνω, να ακούσω τον ήχο της, όχι να τον μιμηθώ, τη συμπεριφορά της, τη σκέψη της, το δυναμισμό της ψυχής και του πνεύματός της. Αυτές είναι οι λειτουργίες του ηθοποιού. Αυτά αναζητά.

Διαβάστε ολόκληρη της συνέντευξης της Δέσποινας Μπεμπεδέλη στη Γιώτα Δημητριάδη στο Τέχνες – Plus

(Συνολικές Επισκέψεις 309, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Texnes Plus 215 Articles
Το Texnes-plus προέκυψε από τη μεγάλη μας αγάπη, που αγγίζει τα όρια της μανίας, για το θέατρο. Είναι ένας ιστότοπος στον οποίο θα γίνει προσπάθεια να ιδωθούν όλες οι texnes μέσα από την οπτική του θεάτρου. Στόχος η πολύπλευρη και σφαιρική ενημέρωση του κοινού για όλα τα θεατρικά δρώμενα στην Αθήνα και όχι μόνο…

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*