Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθείς την λογοτεχνική εξέλιξη των σύγχρονών σου Ελλήνων συγγραφέων γιατί έτσι βλέπεις πώς μεγαλώνοντας – κι αυτοί κι εσύ – αντιλαμβάνεστε κι αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές που συμβαίνουν. Κυρίως εντός μας.
Ο Αλέξης Σταμάτης με το καινούργιο του βιβλίο, «Το παιδί και ο Άγγελος» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο μας προτείνει μια νέα προσέγγιση στο μυθιστόρημα του φανταστικού ή μαγικού ρεαλισμού, αν προτιμάτε αυτή την «ετικέτα», με έναν έξοχο τρόπο που δεν αφήνει τον αναγνώστη σε χλωρό κλαρί μέχρι την τελευταία σελίδα.
Σαν κομμάτια παζλ μοιάζουν τα κεφάλαια του βιβλίου. Σκοτεινό και με πολλές πτυχώσεις. Φαντάσου ένα τέτοιο παζλ και την αγωνία σου να το ολοκληρώσεις για να δεις ολόκληρη την εικόνα.
Ο Άγγελος είναι ένας πολύ ιδιαίτερος λογοτεχνικός ήρωας. Γήινος αλλά σαν από μια άλλη διάσταση, μαζί με το αινιγματικό παιδί που δε μιλάει κι όμως η επικοινωνία μαζί του περνάει μέσα από εκείνους τους νευρώνες που δεν χρειάζονται ήχο και λέξεις για να δραστηριοποιηθούν να προσφέρουν πολλά συναισθήματα.
Η ξαφνική εμφάνιση του παιδιού και του Άγγελου στο μικρό χωριό σηματοδοτούν τις αλλαγές. Τις αλλαγές που άλλοτε λαχταράμε κι άλλοτε τις τρέμουμε. Αυτή την πολύ ιδιαίτερη συναισθηματική ατμόσφαιρα χτίζει αριστοτεχνικά ο συγγραφέας μας που ως αρχιτέκτων στις σπουδές του δημιουργεί ένα συναισθηματικό λαβύρινθο μέσα στον οποίο ο αναγνώστης κινείται όχι με την αγωνία του κυνηγημένου που προσπαθεί να βγει από αυτόν αλλά του μαγεμένου, του γητεμένου από τη δράση που θέλει να μπει ακόμη πιο βαθιά στην καρδιά …του βιβλίου.
Στην αρχή της ανάγνωσης αυτά τα μικρά κεφάλαια μου φάνηκαν σα να διακόπτουν μια ροή που είχα ανάγκη να με παρασύρει. Ωστόσο τελικά τα ίδια αυτά μικρά κεφάλαια δημιουργούν μια δυναμική ροή που τελικά με συνεπήρε ως αναγνώστη.
Το μεταφυσικό στοιχείο που ελλοχεύει μέσα στην ιστόρηση προσωπικά δε μου προσφέρει κάτι χωρίς όμως να μου χαλάει την ατμόσφαιρα που έχει δημιουργήσει στις σελίδες του βιβλίου του ο Αλέξης Σταμάτης.
«Το παιδί και ο Άγγελος» είναι μια αναγνωστική πρόκληση. Είναι ένας νέος τρόπος να ξανασυστηθούμε με τον Αλέξη Σταμάτη που μετά το «Υπήρξα τόσοι άλλοι» και την αυτοβιογραφική του προσέγγιση στο αστικό τοπίο και τις κοινωνικές του προεκτάσεις, τώρα στο χωριό επιχειρεί και νομίζω επιτυγχάνει μια έντονα συναισθηματική καταγραφή του κοινωνικού γίγνεσθαι στην ελληνική επαρχία.
