Ο Δημήτρης Γεωργαλάς υπηρετεί την τέχνη του με ήθος, μεράκι και επιτυχία. Παρά την αναγνωρισιμότητα που του έχουν δώσει οι τηλεοπτικοί του ρόλοι παραμένει ένας αόκνος εργάτης της θεατρικής σκηνής.
Με αφορμή το έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου που ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή (Θέατρο 104 – εδώ οι πληροφορίες) με τον τίτλο «Αυτοί που κοιτούν» κάναμε αυτή τη συνέντευξη που πιστεύω θα σας δώσει την ευκαιρία γνωρίστε πιο βαθιά τον Δημήτρη Γεωργαλά πριν τον απολαύσουμε επί σκηνής!
«Αυτοί που κοιτούν» ένα αντιπολεμικό έργο σε μια εποχή που οι πόλεμοι έχουν ξαναμπεί στην καθημερινότητα μας ως «ειδήσεις» . Ποιος είναι ο πυρήνας του έργου και της παράστασης;
Είναι τα όρια που φυλάει ο καθένας, το πώς οριοθετεί τα συμφέροντά του και είναι έτοιμος ακόμα και να σκοτώσει γι’ αυτά. Και το κυριότερο είναι ο τρόπος που επιλέγει κάθε άνθρωπος να υπερασπιστεί αυτό που θεωρεί ως συμφέρον. Ο τρόπος αυτός διαφέρει από τον έναν στον άλλον και δημιουργεί επικίνδυνες τριβές. Πάντα υπάρχει κάτι , κάποιος απέναντι που το κρίνουμε εχθρικό και δεν είμαστε διατεθειμένοι να το αφήσουμε να πλησιάσει. Πάντα κάτι κοιτάμε καχύποπτα και κάτι μας κοιτάζει όταν δεν το βλέπουμε. Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πάντα σε επιφυλακή.
Ο τίτλος του έργου, εκτός του περιεχόμενου που μου αναπτύξατε, με παραπέμπει σε μια κοινωνία που έχει μάθει να «κοιτάζει» όλη μέρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κοιτάζουμε όλη μέρα, αλλά τελικά …Βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας κύριε Γεωργαλά;
Βλέπουμε αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, είμαστε καταδικασμένοι στην απραξία στην αδράνεια , απλά κοιτάμε με λαγνεία τα άσχημα γύρω μας και τα άσχημα μέσα μας. Έχουμε πιάσει ένα πληκτρολόγιο στο χέρι κι έχουμε γίνει κριτές, κι αυτό είναι ένας πολύ μεθοδευμένος ρόλος που μας φορέθηκε για να νομίζουμε ότι κάνουμε αντίσταση ενώ στην πραγματικότητα μας έχει αποβλακώσει.
Πώς δουλεύετε το ρόλο σας στην παράσταση – την οποία συν-σκηνοθετείτε με τον Νίκο Δερτιλή;
Ο ρόλος, ο κάθε ρόλος προσεγγίζεται με υπομονή κι επιμονή, με φαντασία, με συλλογή στοιχείων από την παρατήρηση, με ανταλλαγές απόψεων με όλη την ομάδα, με δοκιμές πρακτικές, με λάθη που τα κάνεις και τα πετάς, με μια έντονη διαθεσιμότητα να έχεις ανοιχτούς «θεατρικούς πόρους» και να δέχεσαι ερεθίσματα για να τα αναπαράγεις. Είναι προϊόν εσωτερικού διαλόγου, διαμάχης και σύγκρουσης μέχρι να καθαρίσει το τοπίο και να αναδυθεί ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, το οποίο αναπνέει κι εξελίσσεται καθημερινά, ακόμα και κατά τη διάρκεια των παραστάσεων.
Στο έργο θίγονται και θέματα ρατσισμού. Είναι πληγή ο ρατσισμός για την ελληνική κοινωνία;
Ο ρατσισμός είναι πληγή για όλη την ανθρωπότητα, όχι μόνο για την Ελλάδα. Κι έχει πολλά πρόσωπα. Εκτός από τον ρατσισμό για τους ξένους έχουμε και τον ρατσισμό για ανθρώπους που δεν είναι αυτό που ορίζουμε κανονικό, και ως διαφορετικοί, εκδιώκονται. Στην Ελλάδα πάσχουμε από αυτήν την μορφή ρατσισμού! Δυστυχώς η Ελλάδα έχει μεγάλο ποσοστό ρατσισμού, ενώ δεν θα έπρεπε. Προφανώς γιατί δεν έχουμε ακόμα πετάξει από πάνω μας την «ηθικολογία». Κάποιος χωρίς κανένα δικαίωμα, αυθαίρετα, αποφασίζει πως είναι ανώτερος από κάποιον άλλον. Ένας τέτοιος παραλογισμός οδηγεί στο έγκλημα. Και το έγκλημα έχει πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις στη χώρα μας. Αν θέλουμε να καυχιόμαστε για τον «πολιτισμό της Ελλάδας» κάτι πρέπει να κάνουμε έτσι όπως έχουμε καταντήσει!
Αν συναντούσατε τον Δημήτρη, τον εαυτό σας, μικρό, στα πρώτα σας βήματα τι συμβουλή θα του δίνατε με τη σημερινή σας εμπειρία;
Να προσέχει τους ανθρώπους που κρύβουν σκληρότητα, που δεν συγχωρούν και κάνουν κατάχρηση εξουσίας. Που αποφασίζουν για τις τύχες άλλων. Δυστυχώς στο χώρο μας υπάρχουν κάποιοι τέτοιοι.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό αγκάθι για τους Έλληνες δημιουργούς σήμερα;
Κρίνοντας κυρίως από τον εαυτό μου, θα έλεγα ότι είναι το οικονομικό. Δεν είναι εύκολο να μπορέσεις να εξασφαλίσεις χρήματα για να παρέχεις δουλειά με αξιοπρέπεια για όλη την ομάδα που θα απασχολήσεις. Προσωπικά έχω κάνει πίσω αρκετές φορές γιατί δεν μπόρεσα να δημιουργήσω μια σωστή επαγγελματική συνθήκη.
Το ελληνικό θέατρο είναι εύρωστο ή έχει παθογένειες που τελικά στερούν από τους θεατές υψηλή τέχνη;
Πιστεύω πως έχουμε πολύ καλό θέατρο στην Ελλάδα! Ειδικά οι νέες γενιές δίνουν ηθοποιούς και δημιουργούς πολύ δυνατούς με οράματα και νέες προτάσεις. Οι παθογένειες είναι , ελπίζω, παλιά κατάλοιπα ενός θεάτρου που η ίδια η φύση της τέχνης αφήνει πίσω της. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος αυτής της δουλειάς είναι η ματαιοδοξία και η έπαρση, από εκεί πηγάζουν όλα τα δεινά που έχουμε κατά καιρούς δει ή βιώσει. Θέλω να πιστεύω ότι οι νεότεροι άνθρωποι είναι πιο καλλιεργημένοι μέσα τους και πιο απαλλαγμένοι από εγωπάθειες. Δεν ξέρω….
Η τηλεόραση και οι ρόλοι σας εκεί, έχουν χρηματοδοτήσει θεατρικά όνειρά σας;
Φυσικά έχουν βοηθήσει πολύ στην αναγνωρισιμότητα, στο να εισπράττω συνεχώς αγάπη από πολύ κόσμο, έχει αλλάξει η κλίμακα και μου αρέσει πολύ, το απολαμβάνω και το ανταποδίδω. Η τηλεόραση παροτρύνει τον κόσμο να πάει στο θέατρο για να δει την τέχνη του ηθοποιού ζωντανά. Θα έλεγα ότι πια έρχονται περισσότεροι άνθρωποι να με δουν στο θέατρο ,νοιώθω ότι είναι πιο προσωπική η σχέση, δεν έχει αλλάξει όμως τίποτα σε σχέση με το τι παίζω και το πώς.
Έχετε απορρίψει ρόλο και μετά το μετανιώσατε; Πώς έγινε;
Όχι δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο ποτέ. Έχω κάνει ρόλους που αγαπούσα, ή που αγάπησα στην πορεία κι αυτό ήταν ακόμα καλύτερο γιατί ανακάλυψα πράγματα που δεν φανταζόμουν καν.
Ως Πατρινός πώς βιώσατε, το καλοκαίρι, τη μεγάλη πυρκαγιά που έφτασε στον αστικό ιστό της πόλης;
Ήμουν εκεί εκείνες τις μέρες. Ήταν πολύ δυσάρεστο , κι επικίνδυνο. Για μια βδομάδα αναπνέαμε αποκαΐδια, η πόλη μύριζε καμένη γη. Τόσες πολλές εστίες προφανώς ήταν εμπρησμός. Είναι αποτρόπαιο το τι μπορεί να κάνει ένα μυαλό χαλασμένο, τελικά ο άνθρωπος είναι πολύ επικίνδυνο «πράγμα», η φύση θα αναγεννηθεί , αλλά εμείς, αν συνεχίσουμε έτσι, δεν έχουμε καμία σωτηρία.
Ως πολίτη τι σας ενοχλεί περισσότερο στην καθημερινότητά σας;
Το χειρότερό μου είναι η αγένεια. Να προσπαθεί ο άλλος να σε παραμερίσει, να σε υποτιμήσει και να σε απαξιώσει. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ.
Ποιο βιβλίο έχετε μόνιμα στο κομοδίνο σας και ανατρέχετε σ’ αυτό σαν «αποκούμπι»;
Δεν έχω τέτοια εξάρτηση. Στο κομοδίνο έχω το βιβλίο που διαβάζω αυτόν τον καιρό. (Αν αφορά , τώρα διαβάζω αδερφούς Καραμάζωφ, του Ντοστογιέφσκι).
Γιάννης Καφάτος
