24/04/2017

Δημήτρης Πουλικάκος: Χωρίς πέη και αιδοία πολιτισμός δεν υπάρχει!

Δεν χρειάζεται να έχεις κλείσει ραντεβού. Τον “Μήτσο” ή τον “Θείο Νώντα” τον έχεις συναντήσει και θα τον συναντάς με διάφορες αφορμές. Είτε ψωνίζοντας “στο σουπερμάρκετ”, είτε όταν “αυθαιρετεί” σε κάποιο σίριαλ, είτε σε κάποια αίθουσα κινηματογράφου, είτε ανοίγοντας το ραδιόφωνο το βραδάκι οδηγώντας, είτε ακούγοντας για την ίδια του τη ζωή, το σενάριο της οποίας θα έκανε βραβευμένο με όσκαρ σεναριογράφο να αισθάνεται έχει ανάγκη σεμιναρίου.

Αν θέλεις να συναντήσεις αυτό που λέμε “ροκ” στην Ελλάδα πάλι τον Μήτσο θα συναντήσεις, ίσως ο μόνος στην Ελλάδα ο οποίος την ώρα που το μεγαλοαστικό χάλι στρωνόταν στα πόδια του, αυτός διάλεξε να του γυρίσει την πλάτη και να ζήσει έξω από νόρμες, στην Αγγλία, στα Μάταλα, στη φυλακή, στις μουσικές. Δύσκολα σήμερα κάποιος θα φανταζόταν τον Μήτσο σε οικογενειακό τραπέζι με τον Καραμανλή. “Έφυγα τρέχοντας”, λέει ο ίδιος. Όπως λέει και η Θέκλα, ο ορισμός αυτού που λέμε “ο άνθρωπος του” “ο θείος είναι περιπτωσάρα, γιατί έφυγε συνειδητά από κει όπου η πλειοψηφία των δημοσίων προσώπων, απο πολιτική μέχρι τέχνη – παρά το ότι λένε το αντίθετο- θα θέλαν να πάνε εκεί».

Μπορεί να συνάντησα λοιπόν τον Μήτσο σε διάφορες στροφές, αλλά ήταν η πρώτη φορά που θα τα λέγαμε από κοντά. Στο σπίτι του στο κέντρο. Δεν θα μπορούσα να τον φανταστώ αλλού. Κυριακή αργά το απόγευμα οι ρυθμοί στην πόλη είναι χαλαροί. Κάπου μεταξύ Βικτωρίας και πλατείας Αμερικής, χτυπάμε το κουδούνι. Το όνομα που αναγράφεται, ωδή στον σουρεαλισμό και δεν το αποκαλύπτω, για να επιτελέσει το ρόλο του. Να κρατήσει μακριά περίεργους.

Στην πόρτα μας υποδέχεται η Σίβα γαυγίζοντας, το σκυλί που θα ζητά σε όλη την διάρκεια της κουβέντας μας την προσοχή του Μήτσου. Η Θέκλα χαμογελαστή μας καλωσορίζει και φέρνει μπύρες. Ο Μήτσος εκείνη την ώρα ακούει μουσικές στο YouTube

Σερφάρεις, βλέπω, του λέω

Κοίτα, ακούω πολλές μουσικές εδώ υπάρχουν ενδιαφέροντα πράγματα. Κυρίως γι αυτό για να ακούω. Η τεχνολογία είναι εργαλείο, σε βοηθάει αλλά έχει παγίδες. Κατ’ αρχήν σε κλείνει μέσα κι αυτό είναι ένα θέμα. Και έπειτα έχει τον κίνδυνο να γίνεις σαν κι αυτούς που σκοτώνουν κόσμο απο τα ελικόπτερα που οι ίδιοι αισθάνονται ότι παίζουν video game. Δεν έχει την εμπειρία στις πραγματικές της διαστάσεις. Και φυσικά το σοβαρότερο ότι ελέγχεσαι από παντού

Εσύ ασχολείσαι πάντως. Και στα social media σ’ έχω πετύχει να «πυροβολείς»

Ναι βλέπω διάφορα και τσαντίζομαι και μερικές φορές συμμετέχω. Δεν μπορώ κάποιες φορές να μην σχολιάσω, είμαι σκωπτικός τύπος. Κοίτα όλοι τα ίδια βλέπουμε, αλλά δεν αντιλαμβανόμαστε τα ίδια. Ο καθένας έχει κάποιο πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπει τα πράγματα.

Τηλεόραση βλέπεις;

Βλέπω για να εκνευρίζομαι, να βλέπω τι γίνεται. Κοίτα είμαι και σε κάποια ηλικία. Εχω περάσει τα 73, είμαι περίπου στον  μέσο όρο, αν και φαντάζομαι ότι θα έχει πέσει μ’ ‘αυτή τη γενοκτονία, αυτή τη βίαιη φτωχοποίηση. Βλέπω, αλλά τους βλέπω αποσπασματικά και σα να είναι ταινίες των Monty Python ή ο Peter Sellers. Μπορώ να σου πω ότι οι δημοσιογράφοι, οι παρουσιαστές με εκνευρίζουν πιο πολύ από τους καλεσμένους.

Κοιτάζω την τηλεόραση. Στη γωνία, μικρή λίγων ιντσών. Σε αντίθεση με τα περισσότερα μικροαστικά καθιστικά δεν κυριαρχεί η οθόνη, αλλά τα βιβλία και η κιθάρα πάντα δίπλα του.

poulikakos-01

Εκτός από το να σε εκνευρίζουν διάφορα, υπάρχει κάτι που σε ενθουσιάζει όταν σερφάρεις;

Παρεμβαίνει η Θέκλα που ξέρει περισσότερο από τον καθένα το πόσο εκδηλώνει τον ενθουσιασμό «Ο θείος δεν ενθουσιάζεται εύκολα, δεν τον εκπλήσσει τίποτα, ακούει πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι αυτός που θα έρθει και θα σου πει «ουάου, τι ήταν αυτό!», Είναι υπόγειος τύπος»

Ο Μήτσος την κοιτά σα να λέει το αυτονόητο και συμπληρώνει:

Ακούω διάφορα πράγματα, με διασκεδάζουν κάποια απ’ αυτά…. Ακούω μουσική, γράφω μουσική, όταν λέω γράφω δεν εννοώ παρτιτούρες, δεν είμαι του Ωδείου. Είμαι όμως του αιδοίου.

Και ακούς τα πάντα;

Δεν μπορώ το έντεχνο. Ακόμα και οι «πριονοκορδέλες» που λέω τα σκυλοπόπ, ας πούμε, έστω και απο το χαζοχιούρ που έχουνε τα λόγια της καψούρας «πότε τον παίρνεις, πότε τον τρως», έχει τουλάχιστον κάποια πλάκα. Δεν ξέρω, η έννοια του αυθόρμητου έχει καταλυθεί εντελώς. Παίζουν λες και παίζουν κλασική μουσική, ένα ενοχικό κάτι.

Μια ενοχή μήπως και φανούν χαρούμενοι λες;

Ναι έτσι, Εξου και δεν χορεύει ο κόσμος. Ειδικά στα ξένα δεν σηκώνεται εύκολα. Αν εξαιρέσεις εκεί την εποχή της disco κλπ, στα ξένα δεν σηκώνεται εύκολα. Μόλις παίξει κανένα ελληνικό βλέπεις αμέσως «ώπα», σηκώνεται, του σηκώνεται η τρίχα, «το αίμα νερό δε γίνεται. Μόλις ακούσει το κλαρίνο…

Ακόμα και σ’ αυτό το χώρο πάντως πολλοί δηλώνουν «ροκ»

Α, ναι αυτό σίγουρα όλοι είναι ροκ. «Πολύ ροκ σε βλέπω απόψε χρυσό μου»

Τι είναι ροκ τελικά;

Δεν μπορώ να δώσω ορισμό. Ροκ είναι, ας πούμε, ο Χέντριξ

Όλο αυτό πάντως είναι μέρος ενός ευρύτερου φαινομένου που μας οδήγησε κι εδώ που είμαστε και δεν εννοώ μόνο οικονομικά

Κοίτα, εμείς πέσαμε σε μία μεγάλη παγίδα, αυτή του Χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών Αγώνων, Αυτή τη σημερινή τάση προς κάποιον πολιτισμό. Αν είχαμε μέτρο, αυτόν που λέμε παν μέτρον άριστον, δεν θα είχαμε έρθει σ’ αυτή την παράνοια. Να βγαίνει ο πρωθυπουργός και να  λέει «παίχτε ό,τι έχετε και δεν έχετε στο Χρηματιστήριο» Είναι δυνατόν; Και είναι έξω αυτός και παπαρδίζει από δω κι από κει. Ο Τζοχατζόπουλος μπροστά σ’ αυτόν και στους μασώνους αυτής της ιστορίας δεν είναι τίποτα.Είναι όλο αυτό το κατεστημένο. Μητσοτάκηδες, Θεοδωράκηδες, Διαμαντοπούλου

Τι θυμήθηκες τώρα…

Εγώ την λέω Καρβουνοπούλου γιατί και οι αδάμαντες άνθρακες είναι.

Εκτός από τα εγχώρια κάρβουνα την Ευρώπη πως την βλέπεις, γιατί είναι κοντά στο να γίνει κάρβουνο

Ναι η Ευρώπη είναι ασθενής. Τώρα θέλει γύψο ή κάτι άλλο δεν ξέρω

Γύψο λες;

Ε, φαίνεται όλο και περισσότερο ότι προς τα κει το πάνε. Κοίτα σ’ όλα αυτά και στην οικονομία χρησιμοποιούνται ιατρικοί όροι. Η δόση ή ακόμα και η επιμήκυνση. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με χειρουργικούς όρους, είμαστε μονίμως σε ένα χειρουργικό τραπέζι.

poulikakos-02

Αντίδραση βλέπεις; Κάποιο ξέσπασμα;

Ξεσπάσματα βλέπω. Το σύστημα δείχνει όμως πολύ ισχυρό. Όλος αυτός ο μηχανισμός. Είναι σαν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που δείχνει ανίκητη, αλλά συγχρόνως αυτή η δύναμη περιέχει και την πτώση της. Τώρα το πότε θα συμβεί κάτι απέναντι σ’ αυτό, με ποιόν τρόπο, κάπου, κάποιος, κάποτε δεν μπορώ να το ξέρω, Βλέπεις γίνεται κάτι απο δω, κάτι από κει, γίνεται κανένα ντου και μετά χωνόμαστε όλοι στις τρύπες μας σαν τα ποντίκια.

Δεν είναι περίεργο πάντως ότι σ’ αυτές τις κοινωνίες που είχαν ζήσει μια κάποια ευημερία- επίπλαστη πολλές φορές, να βρίσκονται σε μία φάση μάλλον …αφασική;

Αυτό περιγράφεται πολύ καλά από ένα τετράστιχο από ένα τραγουδάκι. Εχθές- προχθές ήσουνα αγάς/ τώρα δεν έχεις τι να φας/ περιδεινίζεται όλο σου το είναι/ δεν έχεις και πού την κεφαλή σου κλίναι ή το άλλο που λέει «Είτε προφίλ, είτε ανφάς, ούτως ή άλλως θα το φας». Κοίτα να δεις, σε οποιαδήποτε χώρα, σε οποιονδήποτε χρόνο, σε οποιαδήποτε χώρα κι αν ζούσαμε νομίζω ότι τα ίδια θα λέγαμε.

Εσύ επειδή έχεις ζήσει έντονα και μία άλλη εποχή, όπως είναι τα 60’s που λειτουργούν σαν σημείο αναφοράς, όπου έχουμε την αίσθηση ότι «όλα συνέβαιναν»

Τα βλέπουν έτσι για δεν τα έζησαν. Δεν μπορείς να βλέπεις μια εποχή με τα δεδομένα, με τις συντεταγμένες μιας άλλης εποχής

Υπάρχουν «αυθεντικά» πράγματα ή έχουμε ακόμα μια ψευδαίσθηση;

Νομίζω ότι αυτό που συνέβαινε ήταν ότι οι άνθρωποι ήταν κάπως πιο αθώοι, παρά τα βάσανα, τα κυνηγητά, τις εξορίες και τις μαλακίες. Υπήρχε μια αθωότητα. Σιγά- σιγά αυτή τη αθωότητα ξεφτίζει. Και έτσι φτάνουμε σε μια περίοδο ντελιριώδους αφασίας. Υπάρχει και το ντελίριο ως στοιχείο σήμερα. «Όλοι εναντίον όλων» και όλα αυτά

Και που θα οδηγήσει αυτό;

Δεν ξέρω που θα οδηγήσει. «Κύριος oίδε» δεν θα πω γιατί δεν αναγνωρίζω «Κύριο». Θα δούμε, οψόμεθα.

Δεν βλέπεις όμως την  τάση να κοπιάρονται ατάκες, στάσεις από το παρελθόν και να «πωλούνται» στο παρόν;

Ναι βέβαια, έτσι γεννιέται η πόζα, το trend

Θέκλα: Οι περισσότεροι άνθρωποι σπαταλάνε χρόνο και ενέργεια για να μιμηθούνε κάτι παρά να είναι Και η τεχνολογία το βοηθάει αυτό.

Και με καμιά εκατοστή σέλφι ανεβασμένες

Είδα προχθές στην τηλεόραση αυτόν που είχε κάνει τρακόσιες τόσες εγχειρήσεις για να μοιάζει με τον Κεν της Μπάρμπι. Και ήταν ένα όμορφο παιδάκι κι έχει γίνει ένα έκτρωμα σαν τον Φραγκεστάιν, ας πούμε. Ένα ον άλιεν, εξωπραγματικό. Πλαστικοποίηση. Μας τα λέει ο Zappa από το ’66. Plastic people

Ζούμε σε μια εποχή του αποθεώνει το fake; Δεν εννοώ μόνο αυτό πο ανέφερες. Εννοώ και στην πολιτική και στην κοινωνία

Να σου πω. Στην Ελλάδα υπάρχει αυτό το κέντρο, κάπου εκεί είναι, ένα είδος σοσιαλχριστανισμού. Είναι ιδιαίτερο γνώρισμα της χώρας. Βλέπεις ότι ακόμα και στο ΚΚΕ υπάρχουν κουμμουνιστοχριστιανοί. Τα ύφαλα της Ελλάδας είναι κάπου εκεί. Δεν έχουμε ξεφύγει ούτε από το Βυζάντιο, ούτε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.Το αρχαίο έχει ξεριζωθεί κατά έναν τρόπο, γιατί ήταν διαφορετικοί, είχαν διαφορετική προσέγγιση. Κατ’ αρχήν ήταν πιο ελευθεριακοί

Θέκλα: Έχει μείνει ως ένα αλαγματώδες έπος

Το έπος το οποίο κι αυτό είναι ένας αναγραμματισμός του πέους. Έπεα πτερόεντα. Από τα έπεα πτερόεντα πήγαμε στις πούτσες μπλε. Είναι η ιστορία 3000 χρόνων. Τόσα χρειάστηκαν. Τρεις χιλιάδες χρόνια για να φτάσουμε από τα έπεα πτερόεντα στις πούτσες μπλε

Ακόμα και οι πούτσες μπλε είναι θέμα πολιτισμού λοιπόν…

Ναι βέβαια είναι. Τώρα τελευταία που έγινε όλη αυτή η φασαρία με τον Φαμπρ, ακούω την άλλη που ωρύεται, με αφορμή αυτό το βιντεάκι με τα παλλόμενα πέη «Έτσι θα κάνουμε πολιτισμό; Με πέη θα κάνουμε πολιτισμό;» Φυσικά με πέη θα κάνουμε πολιτισμό. Με πέη και με αιδοία. Χωρίς πέη και αιδοία πολιτισμός δεν υπάρχει. Κοίτα, ζούμε σε έναν τόπο που είναι παραδεισένιος και τον κάναμε κόλαση. Ή όπως το λένε οι καθολικοί τον κάναμε καθαρτήριο. Υπάρχει βέβαια πάντα ένα manual.  Ένα σχέδιο για να γίνει κάτι. Μπορεί να μην βγαίνει πάντα, αλλά υπάρχει ένα σχέδιο. Για να σου φορέσουν τον ζουρλομανδύα, με έναν τρόπο στον φοράνε, Σου δένουν τα χέρια, σου δένουν τα πόδια και μετά σε στέλνουν στα χωράφια για να σε ταΐσει με τους σπόρους της η  Monsanto.

Αυτή που θέλει τώρα να την αγοράσει η Bayer

Ότι έκαναν οι ναζήδες στα κρυφά, τα κάνουν με άλλους τρόπους και πιο αποτελεσματικά. Και σε πείθουν. Υπάρχει πράσινη ανάπτυξη…μεγάλη μπίζνα. Ένα κατευθυμόμενο πράγμα. Τι θα φας, τι θα ακούσεις, τα πάντα

Όλα αυτά πακέτο με μια όλο και εντεινόμενη  φτωχοποίση; Πόσο μπορεί να διαρκέσει όλο αυτό;

Όσο χρειάζεται για να λειτουργήσει το σύστημα. Είσαι εντάξει; Τραβάς κουπί; Έλα και μπορεί να σου δώσουμε και ένα κομμάτι ψωμί. Τι θα κάνεις; Για να φας θα πας. Δεν μπορείς; Ψόφα και μην βγάζεις άχνα. Στ’ αρχίδια μας. Mad Max κανονικά. Είναι αδυσώπητο αυτό το προτεσταντικής, καλβινιστικής δοξασίας σύστημα.

Όμως δεν αυτοϋπονομεύεται το ίδιο το σύστημα δημιουργώντας αυτό το καθόλου ελκυστικό σκηνικό;

Ε, βέβαια όσο σφίγγει ο κορσές τόσες περισσότερες κόντρες έχουν και μεταξύ τους. Θέκλα: Βλέπεις τι γίνεται εδώ και καιρό. Δεν προσλαμβάνουν ανθρώπους, προσλαμβάνουν βιογραφικά.

Μήτσος: Μπορεί  να έχω ένα τουριστικό γραφείο και να έχω έναν εί 50-55 χρόνων και να ξέρει τη δουλειά όσο κανείς άλλος και θα έρθει κάποιος με δύο πτυχία και θα του πάρει τη δουλειά. Γιατί μετράει μόνο η κατοχή του πτυχίου, τίποτε άλλο. Δίνουμε τη δυνατότητα σε κάθε κρετίνο να αποκτήσει εξουσία, επειδή «έχει πτυχίο». Άσε που μπορεί να έχει απλώς μια εξειδίκευση και επί της ουσίας να είναι αγράμματος.

Η Σίβα, τον κοιτάει ανεβαίνει στον καναπέ, προσπαθεί να κερδίσει την προσοχή του. Ένα μικρό χάδι και συνεχίζουμε….

Είμαστε ξενοφοβικοί σαν λαός;

Είμαστε συγχρόνως ξενομανείς και ξενόφοβοι. Είναι ένα μυστήριο πράγμα. Παντού όλες οι ταμπέλες είναι στα ξένα. Μόνο αυτοί οι ελληναρίζοντες τα γράφουν στα Ελληνικά. «Ταβέρνα Το τεύτλον» ας πούμε. Μόλις όμως βλέπει τον σκούρο μπροστά της …ωπ! μαζεύεται η άλλη. Και στις εκφράσεις το βλέπεις αυτό. Δεν υπάρχει φυλή, οικογένεια που να μην είναι ξενόφοβη. Ή αν όχι ξενόφοβη πάντα, επιφυλακτική, που κρατάει απόσταση, μέχρι να γνωριστούνε τουλάχιστον.

Και ασκεί – μέρος της τουλάχιστον, κάποτε και στα μουλωχτά- βία προς τον πιο αδύναμο

Δεν υπάρχει χειρότερο με το να τα βάζεις με κάποιον που είναι πιο αδύναμος από σένα. Πράγμα που κάνουν κατά συρροή αυτοί οι ναζιστές. Κατά τ’ άλλα να πάει στο βουνό και να βαρέσει σε στόχους, αυτά τα κάνουν και οι πρόσκοποι. Έχουμε μπει σε μία ντελιριώδη αφασία. Υπάρχει αφασία. Έχουν ξαναβγει στη φόρα…  πώς να το πούμε; Οι εξυπνάκηδες της ιντελιγκέντσιας της δεξιάς που λέμε παλιά. Θρασοπουστάκια, εν ολίγοις. Αλλά και ο άλλος που είναι πάνω τώρα είναι χαλβάς. Δεν ξέρω αν είναι Φαρσάλων, σαπουνέ, αλλά είναι χαλβάς.

Αυτό που συνέβη τώρα, το δράμα των προσφύγων, δεν είναι ένα τεστ για τον καθένα;

Πριν απ’ όλα είναι ένα μεγάλο δράμα. Τώρα να μιλάνε οι Βέλγοι που είναι από τους βασικούς προμηθευτές όπλων. Σε εκείνη την περιοχή δεν έχει σταματήσει ουσιαστικά ποτέ ο πόλεμος. Επειδή είναι και οι φατρίες εκεί που τρώγονται μεταξύ τους βρήκαν ευκαιρία αυτοί. Είναι και τα πετρέλαια, έχουν και τους μισθοφόρους όπου χρειαστεί. Κατ’ αρχήν τώρα πλέον οι στρατοί είναι βασικοί μισθοφορικοί. Δεν υπάρχουν αυτά που λέγανε εθνικοί στρατοί

Σπανίως βέβαια μιλάμε για όλα αυτά, πέραν εννοώ της αρχικής εικόνας.

Παλιά μας έλεγαν «σώπα». Τώρα σου λένε από τηλεοράσεις «μίλα» όσο πιο πολύ μιλάς τόσο περισσότερες μαλακίες θα πεις. Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να μάθεις να ακούς. Εδώ δεν έχουν μάθει να ακούνε κάποιοι ηχολήπτες που είναι οι δουλειά τους

Πριν σε αποχαιρετήσω, καθώς το χιούμορ είναι βασικός άξονας της ζωής σου, πιστεύεις ότι οι Έλληνες έχουν χιούμορ;

Έχουν. Εγώ αυτό το τεχνοκρατικό χιούμο, αυτό το ευρωκρατικό χιούμορ δεν το πολυγουστάρω. Είμαι υπέρ του λαϊκού χιούμορ, που ορισμένες φορές μπορεί να ξεπερνάει και τα όρια, να μην είναι πολιτικά ορθόν.

Σηκωνόμαστε. Ο Μήτσος θα φύγει μαζί μας. Ετοιμάζεις κάτι τώρα; τον ρωτάω

Συμμετέχω σε μία ταινία . Θα έχει μια ιδιαίτερη γραφή, ένα σχόλιο για τον κόσμο που ζουμε. Ο Κυριάκος ο Κατζουράκης, εικαστικός είναι. Είθε να είναι το αποτέλεσμα κόντα σ’ αυτό που θέλει ο καλλιτέχνης. Ο στόχος δεν επιτυγχάνεται ποτέ. Μόνο στα Μαθηματικά συμβαίνει κι εκεί υπάρχει πάντα ένα ερωτηματικό.

Κατεβαίνουμε με το ανσανσέρ, βγαίνουμε στο δρόμο. «Γειά σας παίδες» μας λέει και σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να έχει ραντεβού με κάποιον καφενέ με τον Χέντριξ, τον Ζάπα, τον Αριστοφάνη, τον Επίκουρο, ίσως και τον Βαμβακάρη, να παίζουν, να πίνουν και να συνθέτουν τις στιγμές, αυτές μέσα στις οποίες χωράει ένα βροντερό γέλιο από ένα χωρατό ή το κλάμα της κιθάρας όταν παίζει τα μπλουζ. Τον βλέπω να απομακρύνεται και σκέφτομαι ότι ο Μήτσος θα μπορούσε να είναι σύγχρονος κάθε εποχής. Ακριβώς επειδή θα αγνοούσε, θα παρέβαινε τις νόρμες της κάθε εποχής.

Συνέντευξη στον Δημήτρη Σούλτα

Φωτο: Χρήστος Διαμάντης

mm
About Δημήτρης Σούλτας 479 Articles
Ο Δημήτρης Σούλτας εγεννήθη στη Θεσσαλονίκη, λίγο μετά την άφιξη του ηλεκτρισμού και μετά από 19 χρόνια κατέβηκε στην Αθήνα, με το τρένο το οποίο δεν είχε ανακαλύψει τον ηλεκτρισμό ακόμα και σήμερα. Είναι ιδρυτής του κινήματος του υπαρκτού σουλταφερτισμού και δημοσιογράφος που πιστεύει ότι ο κόσμος θα αλλάξει, απλώς δεν έχει βρει ακόμα το κατάλληλο δοκιμαστήριο.

3 Comments on Δημήτρης Πουλικάκος: Χωρίς πέη και αιδοία πολιτισμός δεν υπάρχει!

  1. "Κύριος οίδε", όχι "Κύριος είδε".
    Από το ρήμα οίδα (γνωρίζω).

  2. Ευχαριστούμε για τις παρατηρήσεις. Είναι χρήσιμες για να διορθώνουμε αυτά τα μικρά λάθη

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*