«Περίμενε με Ζαχαρένια, έρχομαι». Με αυτή τη φράση του Λεό προς τη μητέρα του, ανοίγει και κλείνει το άτυπο αφιέρωμα στον Παύλο Σιδηρόπουλο στο Θέατρο Αργώ.
Η βραβευμένη θεατρική συγγραφέας Λεία Βιτάλη έγραψε το Rock Story το 2009, χρονιά, κατά την οποία παραστάθηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Το έργο αφορμήθηκε από την προσωπικότητα του Παύλου Σιδηρόπουλου, ο οποίος σημάδεψε, με τη σύντομη παρουσία του (πέθανε από υπερβολική χρήση ηρωίνης στα 42 του χρόνια), την ελληνική ροκ σκηνή.
Ο θρύλος του «πρίγκηπα της ροκ» συνδέεται με μια εποχή, όπου οι άνθρωποι είχαν όνειρα κι ιδανικά, οραματίζονταν, όπως ο Παύλος, έναν κόσμο καλύτερο και δεν επαφίονταν στην επανάσταση του καναπέ. Το Ροκ δεν είναι απλά ένα είδος μουσικής, είναι στάση ζωής, είναι αντίσταση στο καταστημένο. Ζω απομυζώντας τη ζωή, ρουφώντας τη μέχρι το μεδούλι. Αυτό ήθελε κι ο «ο πρίγκηπας», αλλά στην πορεία έχασε τα όρια και πέρασε στην απέναντι όχθη. Δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά κι ανηψιός της Έλλης Αλεξίου και της Γαλάτειας Καζαντζάκη, ο Παύλος, από τα φοιτητικά του χρόνια, κιόλας, έδειξε το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα του.Το νοσηρό οικογενειακό περιβάλλον, ο άτυχος έρωτάς του με τη Γιόλα Αναγνωστοπούλου, επίσης τραγουδίστρια, η οποία τον μύησε, σύμφωνα με μαρτυρίες, στα ναρκωτικά, τον οδήγησαν στην αυτοκαταστροφή. Οι ουσίες τον νίκησαν, όμως, δεν έσβησαν το όραμά του για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο. Η διαφορετικότητα είναι επικίνδυνη και πολεμιέται ως τέτοια.
Η συγγραφέας Βιτάλη στο έργο της δεν τον αποθεώνει, ούτε τον δικαιολογεί, υπερασπίζεται, όμως, το δικαίωμά του να είναι ο εαυτός του και να ζει σύμφωνα με τα θέλω του κι όχι σύμφωνα με τις επιβολές των άλλων.
Ο σκηνοθέτης Γιάννης Καραχισαρίδης έστησε μια ροκ παράσταση με πολύ ξένη ροκ μουσική. Ακούγονται, κατά τη διάρκεια της παράστασης, τραγούδια της δεκαετίας ’70 και ’80 όπως το «Dust in the wind», «I am a passenger» κ.α., καθώς και κάποια ποιήματα του Σιδηρόπουλου.Δεν ακούγεται, όμως, η φωνή κι οι στίχοι του. Ενδιαφέρουσες οι στιγμές όπου κάθε μέλος της οικογένειάς του μιλά για τη σχέση του με αυτόν, άλλοτε σαν απολογία κι άλλοτε σαν εξομολόγηση. Αναδρομές χρονικές προσθέτουν σε συναίσθημα, ενώ έμφαση δίνεται τόσο στο κεντρικό πρόσωπο, όσο και στην αρρωστημένη σχέση με τη μητέρα του.
Στο Rock Story ο Παύλος γίνεται Λεό, η μητέρα του Τζένη, Ζαχαρένια, ο πατέρας Κώστας, είναι ο Μανώλης, η αδερφή του Μελίνα παίρνει το όνομα Χρυσόφη, ενώ ο έρωτας του Σιδηρόπουλου έχει το όνομα Γιασεμή.
Ο Βασίλης Παναγιωτίδης στον ρόλο του Λεό είναι αποκάλυψη. Κρατά όλο το έργο επάνω του διαθέτοντας τόσο τις υποκριτικές, όσο και τις μουσικές ικανότητες, ώστε να δοκιμαστεί στον ρόλο αυτό με επιτυχία. Η σκηνική του παρουσία πείθει ότι απέναντί μας έχουμε έναν ροκά. Μετά την πρώτη έκπληξη της εικόνας, που δε θυμίζει σε τίποτα τον Παύλο, δικαιωνόμαστε εκ του αποτελέσματος.
Διαβάστε ολόκληρη την κριτική της Νατάσας Κωνσταντινίδη στο Τέχνες-Plus
