Δυο μαγικές βραδιές ζήσαμε όλοι όσοι καταφέραμε να εξασφαλίσουμε το μαγικό χαρτάκι για τις από καιρό Sold out συναυλίες του Διονύση Σαββόπουλου στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.
Δυο ξεχωριστές παραστάσεις/ αφιερωματα προς τιμήν της Επετείου των 50 χρόνων από την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας που έγινε εφικτή με τη θυσία της Κύπρου όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Το κοινό γύρω μας; Ποικίλο. Από τους εκδρομείς του ’60 μέχρι παιδιά 4, 5 ετών που ήρθαν με τους γονείς τους για να μυηθούν στον κόσμο και τις μουσικές του Σαββόπουλου. Ήταν όμως άλλες δυο συναυλίες του Διονύση Σαββόπουλου; Όχι είναι η απάντηση. Ήταν πολύ παραπάνω από αυτό. Όπως γνωρίζει πάρα πολύ καλά να κάνει ο μεγάλος μας παραμυθάς που κάθε χρόνο δηλώνει 17 ετών…
Με αυτή τη φρεσκάδα στο μυαλό και την λαχτάρα στα μάτια μας παρουσιάσε για άλλη μια φορά κάτι μοναδικό. Μια γιορτή φτιαγμένη με τα συστατικά των τραγουδιών της Μεταπολίτευσης, έχοντας πλάι του μια πλειάδα αγαπημένων συνοδοιπόρων του.
Στο κατάμεστο Ηρώδειο εμείς βρεθήκαμε την δεύτερη μέρα. Είχε προηγηθεί μια ακόμα sold out παράσταση/ γιορτή και τα social media ήδη είχαν πάρει φωτιά. Γιατί ο Διονύσης Σαββόπουλος είναι πάνω από όλα μια μοναδική προσωπικότητα. Ένας καλλιτέχνης ολοκληρωμένος, που απλά καταφέρνει να σε αποσπάει από την πραγματικότητα, να σε μεταφέρει στο δικό του σύμπαν και να κρέμεσαι από τα λόγια του, τις ιστορίες του, τον τρόπο με τον οποίο στις μεταφέρει.
Αφηγηματική ήταν και η αρχή της γιορτής αυτής. Ο Σαββόπουλος μας μετέφερε κανονικά στο κλίμα του ’75, στη χρονιά που ήρθε ο Καραμανλής πίσω στην Ελλάδα, που όλα έμοιαζαν γιορτή, που οι εξόριστοι γύρισαν πίσω και τα σπίτια φωτίστηκαν σε όλη τη χώρα. Σε μια εποχή που ο καθένας περνούσε με κόκκινο και ήταν «φυσιολογικό», μια που … δεν είχαμε χούντα! Ο Σαββόπουλος με την Άσπα του δεν βγήκαν να το γιορτάσουν… ήθελε να συλλογιστεί το παρακάτω κι έτσι έγραψε τα Τραπεζάκια Έξω, τον πιο εξωστρεφή δίσκο του.
Οι ιστορίες που ακούσαμε ήταν πολλές. Ίσως θα έπρεπε – αν δεν έχει ήδη γίνει – να καταγράφονται για να μας μείνουν παρακαταθήκη. Κανείς ιστορικός, πολιτικός ή άλλος άνθρωπος που έζησε αυτές τις στιγμές δεν θα μπορούσε να τις περιγράψει καλύτερα από τον Σαββόπουλο. Πόσω μάλλον όταν αυτές τις στιγμές τις έντυσε με τραγούδια σταθμούς της Μεταπολίτευσης. Ο Γιώργος Νταλάρας, ο Μανώλης Μητσιάς, η εξαιρετική κ. Μαρία Φαραντούρη, η Μελίνα Ταναγρη, ο Χρήστος Θηβαίος και ο Πάνος Μουζουράκης μας ταξίδεψαν στον χρόνο μας συγκίνησαν, μας έδειξαν το μεγαλείο του ελληνικού τραγουδιού και την σημασία του που σφράγισε μια τόσο σημαντική εποχή για την Ελλάδα μας. Κι ο Σαββόπουλος εκεί: άνετος, ακομπλεξάριστος να τραγουδά και να αφιερώνει τραγούδια άλλων δημιουργών.
Τα τραγούδια που ακούσαμε καλύπτουν την χρονική περίοδο από το 1973 μέχρι το 1983, καθόλου τυχαία μια και η Αποκατάσταση της Δημοκρατίας μας πήρε μια δεκαετία στο νερό, αφού μόλις το 1981 καταργήθηκε το πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων και νομιμοποιήθηκε το Κ.Κ.Ε. Ακούσαμε τραγούδια των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Λοΐζου, Μαρκόπουλου, Κηλαηδόνη, Λεοντή, Κουγιουμτζή κ.α.. Δεν μπορούμε να μην κάνουμε αναφορά στους σπουδαίους μουσικούς που πλαισίωσαν αυτή τη γιορτή. Βασικοί συνεργάτες του Διονύση ο Γιώτης Κιουρτσόγλου και ο Σταύρος Λάντσιας, ο Μιχάλης Καπιλίδης στα τύμπανα, η υπέροχη χορωδία της ΕΡΤ και ο σολίστ Νικόλας Μαραζιώτης που ερμήνευσε solo ένα τραγούδι του Ξαρχάκου αλλά και όλοι οι συντελεστές της παράστασης που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους.
Συγκινηθήκαμε φυσικά με το Ας κρατήσουν οι χοροί που έκλεισε την συναυλία και για άλλη μια φορά τραγουδήσαμε όλοι «των ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία» γιατί ο Σαββόπουλος είμαστε εμείς, είναι η ψυχή μας, η καρδιά μας και όλοι μας, παρόλο που δεν είμαστε «Εκδρομείς του ‘60» του οφείλουμε πολλά.
Να τον έχει ο Θεός γερό, πάντα να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε!!
Κείμενο – Φωτογραφίες: Λουκάς Φωτόπουλος
