Είναι φορές που θυμάμαι το υπέροχο “Ροζ” του Μηλιώκα παρέα με τη Μάνου αλλά με αυτή τη μικρή παραλλαγή που διαβάζετε στον τίτλο. Το “άσε με πήγε τέσσερις” ακούγεται πολύ απαλό μπροστά σε αυτό που θέλεις να βροντοφωνάξεις στην πραγματικότητα!
Δεν αναφέρομαι στην κρεβατομουρμούρα που ίσως πολλοί θα σκεφτήκατε, αν και αυτό είναι μείζον ζήτημα, αλλά στη διάθεση του γείτονα με τις μουσικές του…προσπάθειες και μάλιστα στη διαπασών! Μην απορείτε. Εξηγούμαι ευθύς αμέσως!
Πριν από λίγα χρόνια άλλαξα κι εγώ περιοχή διότι τα αβάσταχτα έξοδα και τα μηδαμινά έσοδα, με ανάγκασαν να παρατήσω τις πολυτέλειες και να έρθω πιο κοντά στο λαό! Έτσι λοιπόν μπήκαν τα μαστόρια μέσα σε ένα παλιό διαμέρισμα και το έκαναν καινούργιο.
Όμως ουδείς σκέφτηκε κατά την περίοδο της ανακατασκευής, πόσο έπρεπε να ενισχυθεί η ήδη πτωχή ηχομόνωση. Κι αυτό διότι ουδείς φανταζόταν τα παρατράγουδα των γύρω και κυρίως του διπλανού!
Η αλήθεια είναι πως όταν μεταφέρεσαι σε μία κεντρική και πυκνοκατοικημένη περιοχή πρέπει να σκέφτεσαι κι άλλα πράγματα όπως το πόσο ήσυχη μπορεί να είναι μία τέτοια γειτονιά.
Που λέτε λοιπόν, αφού το σπίτι ετοιμάστηκε και μια εκνευριστικά βροχερή Κυριακή μεταφέρθηκα εις το νέο μου διαμέρισμα κι αφού έστησα όπως έπρεπε κάθε δωμάτιο, είπα να πάρω και μια ανάσα. Βούλιαξα λοιπόν στον καναπέ μου με το βλέμμα να χάνεται στο άπειρο λόγω κούρασης!
Αίφνης ακούω από τον διπλανό τοίχο έναν ήχο μαθητευόμενου κλαρίνου να διαπερνά τον εγκέφαλό μου! Σκέφτηκα πως καλά κάνει το διπλανό παλικάρι και μαθαίνει ένα μουσικό όργανο. Πολιτισμός βρε αδερφέ!
Αλλά δεν σκέφτηκα ότι οι πρόβες μπορεί να γίνονται οποιαδήποτε ώρα και ημέρα και μάλιστα με διάρκεια άνω του τετραώρου! Έτσι λοιπόν οπλίστηκα με κουράγιο και υπομονή για να σιγοντάρω με τον τρόπο μου την εκμάθηση του κλαρίνου από τον διπλανό μου!
Το πρόβλημα όμως εντοπίστηκε μέσα στους επόμενους μήνες! Ο εν λόγω μαθητευόμενος κλαρινοπαίχτης δεν είχε καμία πρόοδο όλους αυτούς τους μήνες που έλεγα: “Άντε λίγο ακόμα και το βγάλαμε το κομμάτι”! Μπαααα!
Κάθε μέρα το ίδιο και το ίδιο θέμα και μάλιστα πολλές φορές παιγμένο χειρότερα από την προηγούμενη φορά! Ξανά και ξανά και το κεφάλι μου να μη βρίσκει ησυχία. Και να μου έρχεται να αρπάξω τον (γ)κασμά, να σπάσω τον τοίχο και να του πω: “Ρε αγόρι μου, άλλαξε ένα ρημαδοκομμάτι μπας και το βγάλεις πιο εύκολα! Παίξε, για παράδειγμα, το σήμα έναρξης της ΕΡΤ”!! Μπααααα! Το ίδιο κάθε μέρα επί τέσσερις ώρες. Ο μόνος τρόπος να καλύψω την εκμάθηση είναι να βάλω πολύ δυνατά μουσική! Ενίοτε το κάνω αλλά δεν έχουμε πάντα χρόνο και υπομονή! Και ξανά μανά ο νεαρός με το κλαρίνο! Και δώστα! Και ρίχτα! Και να γίνονται κουρέλι τα νεύρα μου με τη μηδενική πρόοδο!
Δεν θέλω να τον κατηγορήσω τον άνθρωπο αλλά, βρε παιδάκι μου, αν δεν σου βγαίνει η τέχνη εκεί που έχεις επιλέξει, άλλαξε όργανο! Άλλαξε τέχνη! Άλλαξε πόλη ή χώρα! Αλλά μη μου τριβελίζεις τα αυτάκια μου με τόσο κακό προϊόν!
Φυσικά, δεν μπορώ να επιβάλλω την επιθυμία μου αλλά τουλάχιστον θα μπορούσε να βάλει στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα με τις ώρες εξάσκησης! Να είμαστε ενήμεροι και να μπορούμε να κανονίζουμε πότε θα φεύγουμε και πότε θα ερχόμαστε!
Προχθές μπαίνω στο σπίτι αργά το βράδυ. Ησυχία απόλυτη! Πέφτω για ύπνο πανευτυχής και ξαφνικά ξύπνησε το κακέκτυπο του Πετρολούκα Χαλκιά σε συνδυασμό με Γιώργο Μάγκα! Ω Θεέ μου! Ξύπνησα κι εγώ όμως μαζί με τα κακέκτυπα! Είναι η ώρα που δεν έχεις κουράγιο για φωνές και διαμαρτυρίες. Κοιτάζεις το ρολόι σου και το μόνο που σιγοβγαίνει από τα χείλια σου είναι η φράση: “Χέσε με πήγε τέσσερις, θέλω να κοιμηθώ”!
Ροζ ιστορίες θέρους, ηχορύπανσης, μπινελικίων και άλλα πολλά εμπριμέ!
Βασίλης Κριμπάς
