Όταν κάνουμε λάθη, οφείλουμε να έχουμε την παρρησία να τα αντιλαμβανόμαστε πρωτίστως και εν συνεχεία να τα διορθώνουμε, σε ένα ιδανικά δομημένο κοινωνικό πλαίσιο σχέσεων.
Στις 22 Μαΐου του 2023 θυμάμαι να γράφω ότι με τον Αλέξη Τσίπρα στο τιμόνι του, ο ΣΥΡΙΖΑ θα δυσκολευτεί να ξανακυβερνήσει. Έκανα ένα σοβαρό λάθος σε αυτή την διαπίστωση και διατύπωση.
Με ή χωρίς τον Α. Τσίπρα στο τιμόνι, ο ΣΥΡΙΖΑ θα δυσκολευτεί να ξανακυβερνήσει, θα ήταν η σωστή διατύπωση και διαπίστωση, όπως η πραγματικότητα απέδειξε.
Αν σε ένα πράγμα ήταν εύστοχος ο κ. Τσίπρας όσον αφορά τους μετέπειτα χειρισμούς-συμπεράσματα του, από την ήττα του 2023, ήταν η πεποίθηση του πως το κόμμα του είχε πλέον εισέλθει σε ανεπίστρεπτη πολιτική παρακμή. Ταφόπλακα αποτέλεσε ο κ. Κασσελάκης για τον οποίο ίσως να φέρει και κάποια ευθύνη.
Από κει και μετά ο πρώην πρωθυπουργός απλώς άφηνε τον χρόνο να κυλήσει υπέρ του ετοιμάζοντας την επόμενη κίνηση η οποία εκδηλώθηκε πριν λίγες μέρες. Είναι μία κίνηση που σαφώς και χρειάζεται το πολιτικό σύστημα και ο χώρος, το αν εκφράζεται από το σωστό πολιτικό υποκείμενο είναι μία άλλη συζήτηση.
Η ίδια που πρέπει να ανοίξει στην περίπτωση που παρόμοια κίνηση κάνει και ο Α. Σαμαράς, από άλλη ιδεολογική σκοπιά.
Με μία πρώτη ματιά, από την κίνηση αυτή ουσιαστικά χαμένοι μάλλον βγαίνουν ο ημιθανής ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και ίσως το κόμμα Κασσελάκη, που κακά τα ψέματα δεν περίμεναν την κίνηση Τσίπρα για να πληγούν. Η δυναμική τους ήταν ήδη περιορισμένη με δημοσκοπικά δεδομένα πάντα.
Ο νέος φορέας που συστήνει ο κ. Τσίπρας σε αυτή την φάση, μόνο σαν «δώρο» μπορεί να εκληφθεί από το Μαξίμου. Το όνομα Τσίπρας συσπειρώνει ή συσπείρωνε τους κεντρώους, κεντροδεξιούς και δεξιούς Νεοδημοκράτες καλύτερα από οπουδήποτε άλλο.
Πλέον όμως έχουν αλλάξει κάποιοι συσχετισμοί του παρελθόντος. Η «φυλή» Σαμαρά, που αποτελούσε την εμπροσθοφυλακή στην μάχη κατά του κ. Τσίπρα, είναι μάλλον διχασμένη.
Ο κ. Σαμαράς έχει αποδείξει και στο παρελθόν ότι είναι πολιτικά ευέλικτος όταν θεωρεί ότι η συγκυρία τον συμφέρει και η νέα πολιτική πίστα την οποία θα κληθεί να περάσει ο πρωθυπουργός ως τις εκλογές του 2027, θα κρύβει κινδύνους σε κάθε γωνία.
Προσωπικά ένα θεωρώ σχετικά σίγουρο. Αν ο κύριος Μητσοτάκης βγει αλώβητος και από αυτή την πίστα και κατορθώσει με όποιο θεσμικό τρόπο να κυβερνήσει και την επόμενη τετραετία, θα μιλάμε πλέον για μία ιστορική πρωθυπουργική φιγούρα της πολιτικής ιστορίας.
Το ξέρω, πονάει πολύ κάποιους αυτό αλλά η ιστορία και η πραγματικότητα που την συντάσσει δεν λογαριάζει τον πόνο κανενός. Λογαριάζει μόνον, τον «πόνο» αυτού που μπορεί να την επηρεάσει και να την στρέψει εκεί που θα θελήσει έστω και λίγο.
Όποιος αναμένει δικαίωση από την ιστορία χωρίς ενέργειες, είναι σα να περιμένει θεία παρέμβαση στο πρόβλημα του.
Κακά τα ψέματα και οι ψευδαισθήσεις. Όσοι υποτίμησαν το πρωθυπουργό στο παρελθόν, το έχουν πληρώσει διπλά και τρίδιπλα καθώς έμειναν μόνο στην εικόνα, στην επιφάνεια κι αυτό αποτελεί πάντα θανάσιμο λάθος στην πολιτική. Είτε την χειρίζεσαι, είτε την σχολιάζεις και την ιστορείς.
Στο ερώτημα αν ο Αλέξης Τσίπρας είναι χρήσιμος ως ενεργό μέλος της πολιτικής σκηνής, θα απαντούσα πως ναι. Είναι χρήσιμος καθώς έχει κυβερνήσει και έχει βιώσει τα βάρη και τις οδύνες της εξουσίας από πρώτο χέρι και μάλιστα με βίαιη ενηλικίωση.
Είναι ένας πολιτικός που διαθέτει αισθητήριο. Το αν μπορεί να κινητοποιήσει εκ νέου πλειοψηφίες χωρίς την επενέργεια οργής όμως… Αυτό μένει να αποδειχθεί. Το rebranding που επιχείρησε και η παύση του από το προσκήνιο θα αποδειχθούν ευεργετικά θεωρώ.
Από τους υπάρχοντες πρωταγωνιστές, είναι ίσως ο μόνος που μπορεί με αξιώσεις να παλέψει για αλλαγή συσχετισμών, όχι όρων του παιχνιδιού, συσχετισμό δυνάμεων.
Οφείλουμε να παραδεχτούμε όσοι και όσες θεωρήσαμε την απουσία του ευεργετική αρχικά, ότι κάναμε λάθος. Η απουσία του μόνο ζημιές προκάλεσε στον πολιτικό χώρο που εκπροσωπεί σε συνδυασμό με την πενία στελεχών που μπορούν να σηκώσουν πολιτικά βάρη στις πλάτες τους και όχι να συντάσσουν ευχολόγια.
Αν οι εκπρόσωποι του χώρου δεν το έχουν συμπεράνει ακόμα, θεωρώντας ότι οι θέσεις από μόνες τους σου κερδίζουν ζωτικό κοινωνικό χώρο και όχι ταυτόχρονα και το πρόσωπο που τις εκφράζει τότε υπάρχει σοβαρό θέμα συνέχειας για τους ίδιους.
Χάρης Φιλιππάκης
