20/11/2017

Γιάννης Παπαϊωάννου: Η ζωντανή ιστορία της Columbia


Συνέντευξη στον Βασίλη Κριμπά

Φωτογραφίες: Δημήτρης Σούλτας

Το ραντεβού μας ήταν έξω από τα χαλάσματα του εργοστασίου και των στούντιο της Columbia. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου, παλιός ηχολήπτης εκεί, κατηφόριζε με τα πόδια την πλαϊνή οδό της Λεωφόρου Ηρακλείου κι εγώ τον περίμενα στο αυτοκίνητο. Στην πύλη των στούντιο που πλέον είναι κλειστή και περιφραγμένη….σχεδόν σαν στρατόπεδο συγκέντρωσης! Πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια από τότε που το Υπουργείο Πολιτισμού γκρέμισε τον ίδιο τον πολιτισμό. Και μέχρι σήμερα ποτέ δεν κατάλαβα τον ουσιαστικό λόγο. Σε άλλα κράτη τέτοιοι χώροι γίνονται μουσεία. Στην Ελλάδα γίνονται ερείπια. Ο Γιάννης με γλαφυρότητα, με λόγο απλό και πολλές φορές σκληρό, μας βάζει στο κλίμα.

columbia-04     

Θα ξεκινήσω από το σήμερα. Μετά από 10 χρόνια στεκόμαστε μπροστά στην Columbia έτσι όπως ακριβώς την άφησαν οι μπουλντόζες. Ποια είναι η πρώτη σκέψη σου όταν βλέπεις σε αυτή την κατάσταση το μέρος στο οποίο πέρασες σχεδόν όλη σου τη ζωή;

Πέρασα το 75% της ζωής μου εκεί. Περνώντας από τη Λεωφόρο Ηρακλείου αντί να στρίψω το κεφάλι μου στην αντίθετη πορεία, τελικά γυρίζω και κοιτάζω πάντα στην Columbia. Αυτόματα! Μέσα σε αυτά τα χαλάσματα και στα χόρτα που έχουν φυτρώσει, ακούω τις πενιές του Ζαμπέτα, ακούω τους στίχους και τα μάγκικα λόγια του φίλου μου Άκη Πάνου, μυρίζω το άρωμα από την κολόνια του Μάνου Χατζιδάκι και θυμάμαι τη γλυκύτητά του και το τεράστιο ταλέντο του. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου την ευγένεια του Απόστολου Καλδάρα, σαν να βλέπω τον Στέλιο Καζαντζίδη να έρχεται το καλοκαίρι στο στούντιο με τις σαγιονάρες, απλός όπως πάντα, θυμάμαι τον Μπιθικώτση που ήταν λόγιος και παραστατικός, θυμάμαι το όμορφο ντύσιμο του Μανώλη Αγγελόπουλου, τη μαγκιά της Βίκυς Μοσχολιού, τη θεϊκή φωνή της Νταντωνάκη, το μπόι και τα ανοιχτά χέρια του Μίκη…

columbia-02

Τα χαλάσματα της Columbia παραμένουν χαλάσματα αλλά για μένα υπάρχει αυτός ο χώρος ακόμα και τώρα. Ήθελα να ήξερα όμως αυτός που έφτασε τα πράγματα σε αυτό το σημείο τι θα απαντήσει σε όλους αυτούς τους ανθρώπους όταν τους συναντήσει εκεί ψηλά. Πιστεύω πως αν τότε ήταν Υπουργός Πολιτισμού ο Θάνος Μικρούτσικος ή η Μελίνα Μερκούρη, δεν υπήρχε περίπτωση να γκρεμιζόταν η Columbia. Διότι θα έλεγαν “το χαρτί που μου φέρατε να υπογράψω για την κατεδάφιση του κτιρίου να το βάλετε εκεί που ξέρετε”! Δεν μπορείς να γκρεμίζεις την Ακρόπολη με τη δικαιολογία ότι υπάρχουν σχέδια για την επανακατασκευή της. Δηλαδή την γκρεμίζεις και μετά φωνάζεις τον Καλατράβα να την ξαναχτίσει; Δεν γίνεται!

Η Columbia είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μου, είναι ένα μέρος στο οποίο έμαθα τη δουλειά μου, έγινα λίγο καλύτερος άνθρωπος διότι συνάντησα όλους τους μεγάλους δημιουργούς. Συνάντησα από τον Χατζιδάκι και τον Γκάτσο μέχρι τον Σεφέρη και τον Ρίτσο. Από τον Φλωρινιώτη μέχρι τον Μπιθικώτση και από τον Μάνο Κατράκη μέχρι τη Δώρα Στράτου. Μιλάμε για ανθρώπους με ταυτότητα και προσφορά. Δεν μπορώ λοιπόν να περνάω από τα γκρεμισμένα στούντιο και να είμαι αδιάφορος. Βέβαια, αυτό το έγκλημα που έγινε δεν είναι η μοναδική ήττα που έχουμε πάθει σαν έθνος…

Να γυρίσουμε λοιπόν πίσω και να πάμε στο 1965…

Είμαι από την παλιά γενιά ο νεότερος, πιτσιρικάς πήγα εκεί και έμαθα τη δουλειά του ηχολήπτη, και είμαι ο αρχαιότερος από τη γενιά τη δική μου.

columbia-0046

Πώς “έμπλεξες” έτσι με την Columbia;

Ωραίο μπλέξιμο ήταν αυτό! Σπούδαζα σε μία τεχνική σχολή, τον Ήφαιστο, για μηχανικός εσωτερικής καύσης και επειδή ήμουν πολύ αδύνατος και η σκουριά στα μηχανουργεία με πείραζε, αναγκάστηκε η μανούλα μου να ψάξει να μου βρει άλλη δουλειά γιατί ο γιατρός είχε πει ότι είχα πρόβλημα υγείας. Τότε βρέθηκε ένας γείτονας εκεί στη Ριζούπολη που ήταν προϊστάμενος σε κάποιο τμήμα της Columbia. Είπε στη μάνα μου να πάω από την εταιρία να πιάσω δουλειά. Ξεκίνησα πρώτα από το τμήμα συσκευασίας για 3 χρόνια. Το 1968 έφυγα για στρατιώτης και απολύθηκα το 1970. Γύρισα στην Columbia, δούλεψα για 3 μήνες ακόμα στο τμήμα συσκευασίας και εν τω μεταξύ πολλοί προϊστάμενοι τμημάτων με διεκδικούσαν. Τότε ο Γενικός Διευθυντής της Columbia, Ευάγγελος Αρεταίος, και ο Τεχνικός Διευθυντής των στούντιο Νίκος Κανελλόπουλος με φώναξαν και με ρώτησαν αν ήθελα να πάω στα στούντιο να εργαστώ ως ηχολήπτης. Νόμιζα ότι μου έκανα πλάκα! Πέταξα από τη χαρά μου! Από το 1970 λοιπόν, μπήκα στον Ναό! Στα στούντιο! Και μάλιστα στα βαθιά! Συνεργάστηκα με ανθρώπους που ούτε καν σε φωτογραφία δεν τους είχα δει τότε. Όταν ήμουν στην τεχνική σχολή το 1963, δούλευα βοηθός ηλεκτρολόγου. Είχαμε πάει στο σπίτι μιας κυρίας να περάσουμε κάτι πρίζες. Η κυρία αυτή είχε το ραδιόφωνο αναμμένο και εκείνη τη στιγμή έπαιζε τον “Ταχυδρόμο” του Χατζιδάκι με τη Ζωή Φυτούση. Όταν το άκουσα πρώτη φορά σκέφτηκα πόσο όμορφο τραγούδι ήταν και ας μην καταλάβαινα τα λόγια του. Πέρασαν πολλά χρόνια για να τα καταλάβω.

 

Ποιος λοιπόν να φανταζόταν ότι μετά από 2 χρόνια από εκείνο το άκουσμα θα πήγαινα στην Columbia να εργαστώ και μετά από 5 χρόνια θα συναντούσα τον δημιουργό του τραγουδιού εκείνου. Τον Μάνο Χατζιδάκι! Ήμουν βοηθός ηχολήπτη στον “Μεγάλο Ερωτικό” και στη συνέχεια έγινα ο προσωπικός του ηχολήπτης στο 80% του έργου του. Αλήθεια, ποιος να το φανταζόταν…!

columbia-manos

Πραγματικά το να αναφέρεται το όνομά σου σε έναν από τους σημαντικότερους δίσκους της χώρας, αν όχι τον σημαντικότερο, και ταυτόχρονα να έχεις καθημερινή επαφή με τον Χατζιδάκι δεν το λες και λίγο! Το να βλέπεις από κοντά και να ζεις τον τρόπο με τον οποίο διευθύνει μια ορχήστρα και μια ολόκληρη ομάδα στο στούντιο είναι κάτι που όλοι θα το ζηλεύαμε. Εσύ ήσουν ένα νέο παιδί τότε. Αισθανόσουν το βάρος των στιγμών που βίωνες;

Ξέρεις κάτι Βασίλη μου; Άμα είσαι μικρός έχεις άγνοια! Το συνειδητοποίησα σιγά σιγά. Κάποτε ήρθε στο στούντιο ο φίλος μου ο Παντελής Βούλγαρης να γυρίσει ένα μικρό ντοκιμαντέρ για τον “Μεγάλο Ερωτικό”. Όταν μετά από χρόνια βρεθήκαμε με τον Παντελή, μου είπε για τον Χατζιδάκι κάτι που δεν περίμενα να ακούσω. Μου είπε λοιπόν ότι ως σκηνοθέτης για να έχει ένα καλό αποτέλεσμα σε μια ταινία, χρειάζεται να κάνει γυρίσματα πολλών μηνών ή και ετών. Όμως ειδικά για το ντοκιμαντέρ με τον Μάνο Χατζιδάκι χρειάστηκαν μόνο 3 λεπτά γύρισμα. Μόνο το γύρισμα ενός τραγουδιού μέσα στο στούντιο και το αποτέλεσμα ήταν ολοκληρωμένο χωρίς καμία παρέμβαση. Ο Χατζιδάκις με τη μουσική του και τις κινήσεις του ήταν από μόνος του μία ταινία ολόκληρη! Η αίσθησή μου δίπλα στον Χατζιδάκι στο στούντιο ήταν μαγική. Πήγαινα το πρωί στο στούντιο και δεν ήξερα ποια ώρα θα φύγω. Και γιατί να έφευγα δηλαδή; Κορόιδο θα ήμουνα! Διότι στο στούντιο είχα κάθε μέρα και μια άλλη προσωπικότητα για ηχογράφηση. Σήμερα είχα τον Χατζιδάκι, αύριο τον Άκη Πάνου, μεθαύριο τον Μουντάκη, άλλη φορά τον Χαλκιά με το κλαρίνο του, τον Αγγελόπουλο, τους Charms…

Άρα λοιπόν ήσουν κάθε μέρα ατέλειωτες ώρες στο στούντιο και ηχογραφούσες κάθε φορά διαφορετικό είδος μουσικής. Είχες κάθε μέρα άλλον καλλιτέχνη απέναντί σου. Υποθέτω ότι ο κάθε άνθρωπος είχε και το “κουμπί” του για μια σωστή συνεργασία με τον ηχολήπτη. Εσύ ήξερες αυτά τα “κουμπιά” των καλλιτεχνών; Τις ιδιοτροπίες τους; Μπορούσες να τους χειριστείς όλους;

Όλοι έχουμε “κουμπιά” μικρά και μεγάλα. Και κάποιων τα “κουμπιά” κρέμονταν από μια κλωστή στο πουκάμισό τους! Προσπαθούσα λοιπόν όση ώρα ήμασταν μαζί να μη σπάσει και η τελευταία κλωστή. Να παραμείνει το κουμπί στο πουκάμισο! Όλοι έχουμε παραξενιές, ιδιοτροπίες και τρωτά σημεία. Ως ηχολήπτης λένε ότι ήμουνα καλός. Άλλωστε αυτό δεν θα το πω εγώ αλλά το ίδιο μου το έργο.

Για αυτό όμως που υπερηφανεύομαι είναι ότι για τους δημιουργούς υπήρξα πρώτα απ' όλα ψυχολόγος! Ήμουν αντρολόγος, γυναικολόγος, παιδίατρος και ύστερα τεχνικός! Διότι η συνεργασία με όλους αυτούς τους ανθρώπους ήταν διαρκής. Δεν ήταν μια αίτηση στην εφορία και τέλος! Άρα έπρεπε να μπαίνω στην ψυχολογία τους και να καταλαβαίνω πότε με έχουν ανάγκη, όχι ως τεχνικό, ως άνθρωπο! Υπήρχαν στιγμές που είχαν φωνητικές αδυναμίες, στενοχώριες, ανασφάλειες. Οι καλλιτέχνες δεν παύουν να είναι άνθρωποι. Από τη στιγμή που θέλεις να βγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα πρέπει να μάθεις να γίνεσαι αποδεκτός και αγαπητός σε όλους. Και για το καλό της δουλειάς. Γι' αυτό βάζω πρώτα την ιδιότητα ψυχολόγος. Νομίζω ότι σε αυτό τα κατάφερα!

Η Columbia εκτός από δισκογραφική εταιρία ήταν και εργοστάσιο;

Βέβαια! Ήταν και εργοστάσιο. Ήταν μια Εγγλέζικη εταιρία η οποία είχε πολλά τέτοια εργοστάσια ανά τον κόσμο. Και στην Ελλάδα αντιπρόσωπος ήταν ο Λαμπρόπουλος. Όχι ιδιοκτήτης που νομίζουν πολλοί. Αντιπρόσωπος στα label Columbia, His Master's Voice και Capitol…ή μπέιμπι ντολ που έλεγε για πλάκα ο Ζαμπέτας!!! Ήταν, που λες, ένα πλήρες εργοστάσιο δίσκων που εκεί φτιάχνονταν, παράγονταν οι δίσκοι. Από την ηχογράφηση και την επεξεργασία για να γίνει η μήτρα, υπήρχε το τμήμα γαλβανοπλαστικής που γινόντουσαν οι μήτρες, υπήρχαν οι πρέσες που τύπωναν τους δίσκους, υπήρχε το τμήμα φακελοποίησης των δίσκων, υπήρχε λιθογραφείο – τυπογραφείο για τις ετικέτες και τα εξώφυλλα, υπήρχε η συσκευασία, υπήρχε το τμήμα για τα 45άρια δισκάκια που τοποθετούσαν τα λεγόμενα “αστράκια” στο κέντρο του δίσκου που είχε τρύπα. Από εκείνο το τμήμα ξεκίνησα εγώ στην εταιρία. Και φυσικά υπήρχαν και οι διοικητικές υπηρεσίες. Μιλάμε για πλήρες εργοστάσιο!

columbia-06

Τα ωράρια σε ένα τόσο πρωτότυπο εργοστάσιο ήταν τα αναμενόμενα σε σχέση με τις κλασικές βιομηχανίες;

Κοίταξε, τα ωράρια ήταν κανονικά οκτάωρα εκτός από τις γιορτές Χριστουγέννων και Πάσχα που υπήρχε μεγάλη παραγωγή δίσκων και γινόντουσαν δωδεκάωρα. Αυτά όμως αφορούσαν τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο. Στα στούντιο, υπήρχαν μεν τα οκτάωρα τυπικά αλλά η πραγματικότητα ήταν άλλη!

Πηγαίναμε στις 10 το πρωί και πολλές φορές φεύγαμε το βράδυ ή το άλλο πρωί. Ανάλογα με τη δουλειά. Θυμάμαι ότι το πρωί ηχογραφούσα τον Χατζιδάκι και το απόγευμα ερχόταν ο Μαρκόπουλος με 12μελή ορχήστρα, 5 τραγουδιστές και 55 άτομα χορωδία! Και έπρεπε μέσα σε ένα τέταρτο να ξεστήσω την ορχήστρα του Χατζιδάκι και να στήσω την ορχήστρα του Μαρκόπουλου συν τα 55 άτομα της χορωδίας! Όμως ήταν όμορφα τότε. Και να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν μιλώ εκ του ασφαλούς μετά από χρόνια ότι δήθεν τότε ήταν ωραία. Ήταν όντως ωραία. Υπήρχε κούραση αλλά δημιουργική κούραση και δεν προλάβαινα να την σκεφτώ!

Οικογένεια προλάβαινες να σκεφτείς;

Ναι! Βρήκα κάποιο χρόνο και έκανα και δύο παιδιά, δύο κόρες!

Στα διαλείμματα ανάμεσα τα έκανες τα παιδιά;

(γελάει) Δεν ξέρω αλλά πάντως βρήκα τον χρόνο. Τότε δεν υπήρχε και η τεχνητή γονιμοποίηση βλέπεις!!! Σήμερα έχω και τρία εγγόνια φυσικά!

Να μείνουμε λίγο ακόμα στα χρόνια εκείνα, φίλε Γιάννη. Οι άνθρωποι με τους οποίους δούλεψες ήταν αυτοί που ουσιαστικά έχτισαν και καθόρισαν το σύγχρονο Ελληνικό τραγούδι των τελευταίων 50-60 ετών. Ήσουν κι εσύ λοιπόν ένα κομμάτι του παζλ…

Σαν όνειρο μου φαίνεται το ότι ακόμα κι εγώ έβαλα το χαλικάκι μου σε αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας που λέγεται μουσική. Ο καθένας από εμάς έβαλε αυτό που του αναλογούσε και αυτό που μπορούσε και κάποιοι που λατρεύαμε τη δουλειά μας προσπαθήσαμε να βάλουμε κι αυτό το κάτι παραπάνω με όσες δυνάμεις είχαμε.

Την ώρα που ηχογραφείς έναν δίσκο, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για κάτι που θα μείνει με χρυσά γράμματα στην ιστορία; Όταν ηχογραφούσες Θεοδωράκη ή Χατζιδάκι ή ακόμα και Σπανό ή Χατζηνάσιο καταλάβαινες πως αυτά τα τραγούδια ίσως καθορίσουν την πορεία του Ελληνικού τραγουδιού στο μέλλον;

Όχι καλέ!! Είναι μεγάλο παραμύθι, και συγγνώμη για την αργκό, αυτό που έλεγαν κάποιοι ότι ήταν σίγουροι πως το τραγούδι τους θα γινόταν επιτυχία. Παπάρια! Άμα ήταν σίγουροι θα ζητούσαν και περισσότερα φράγκα από την εταιρία τους. Κακά τα ψέματα Βασίλη μου! Κανένας δεν ήξερε και κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει. Ούτε οι τραγουδιστές ούτε και οι δημιουργοί μπορούσαν να φανταστούν τι θα αποτελέσει το έργο τους για τη μουσική από τη στιγμή που θα έβγαινε στα δισκοπωλεία. Πόσο μάλλον κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης!

columbia-05

Σήμερα που ο τότε κόπος σου, αποτελεί μέρος της σημαντικής ιστορίας της μουσικής, αισθάνεσαι δικαιωμένος;

Αισθάνομαι δικαιωμένος, ευλογημένος και τυχερός που βρέθηκα με αυτούς τους ανθρώπους και δουλέψαμε μαζί. Έχω πάψει εδώ και πολλά χρόνια να πιστεύω στις συμπτώσεις γιατί ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Έχω να διηγηθώ πολλά πράγματα και ένα μέρος της δουλειάς και των σκέψεών μου είναι σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν 6 χρόνια με τον τίτλο “Πίσω από το τζάμι”. Ο τίτλος είναι απόλυτα κυριολεκτικός για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι από πολύ μικρός φορούσα γυαλιά και ο δεύτερος ότι στην Columbia έβλεπα τα πάντα πίσω από το τζάμι του στούντιο. Μέσα στο βιβλίο αυτό γράφω κάποιες εμπειρίες και ανησυχίες μου ενώ θα πρέπει να πω ότι το βιβλίο συνοδεύεται από ένα cd με σπάνιες ηχογραφήσεις που τις έκανα στην “προθέρμανση” των τραγουδιστών πριν την κύρια ηχογράφηση. Μέσα στο cd ακούγονται ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, ο Αγγελόπουλος, η Αλεξίου, ο Στέλιος Βαμβακάρης, ο Σπανός και άλλοι. Κράτησα αυτές τις αναμνήσεις και τώρα τις μοιράζομαι με τον κόσμο. Τώρα που έχω λίγο περισσότερο χρόνο κάθομαι και ακούω ξανά τις δουλειές που είχα ηχογραφήσει αλλά και άλλες δουλειές. Όχι μονάχα για τη σπουδή μου αλλά και γιατί μου αρέσει να ακούω μουσική.

Παλιά μου τέχνη κόσκινο φυσικά! Για πες μας τα είδη που ακούς να δω αν θα μου βγει το στοίχημα που έβαλα…

Θα το χάσεις! Δεν είναι μόνο τα δημοτικά, τα λαϊκά ή τα ρεμπέτικα. Ακούω και Rolling Stones και Deep Purple και Beatles αλλά γουστάρω και Johnny Cash. Μεγάλωσα με αυτούς. Και μη νομίζεις! Και με Rita Pavone μεγάλωσα και με Al Bano!

book-cover

Εντάξει. Το έχασα το στοίχημα και πληρώνω τις μπύρες! Έπεται συνέχεια στη συγγραφή; Να περιμένουμε δεύτερο βιβλίο;

Ναι! Κάτι ετοιμάζω αλλά αυτό δεν είναι σαν το φαγητό που λες θα φτιάξω μουσακά και σε δύο ώρες τρώω! Αυτά θέλουν τον χρόνο τους. Να φανταστείς ότι το πρώτο βιβλίο γραφόταν για πάρα πολλά χρόνια. Τώρα βέβαια θα προσπαθήσω να βρω χρόνο και για το επόμενο βιβλίο. Θέλω μία εβδομάδα να πάω σε ένα βουνό ή ένα νησί, να μη βλέπω τηλεόραση που έτσι κι αλλιώς την αποφεύγω, να πάρω μαζί μου τα κασετοφωνάκια μου, τα μπλοκάκια μου και να αδειάσω εκεί ό,τι έχω στο μυαλό μου από εκείνα τα χρόνια.

Κάνει να πούμε τίτλο από τώρα;

Αποκλειστικότητες ψάχνεις μου φαίνεται! Εντάξει. Ο τίτλος θα είναι “Κόκκινο γράφουμε”! Εμπνευσμένος από το κόκκινο λαμπάκι που ανάβει μέσα και έξω από το στούντιο κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης.

Να σου βάλω ένα δύσκολο; Θυμήσου δύο ανθρώπους και δύο περιστατικά που έζησες στα στούντιο και που πάντα θα τα κουβαλάς μαζί σου.

Τα περιστατικά είναι πάρα πολλά! Και οι άνθρωποι επίσης. Από τους δύο που ζητάς θα σου αναφέρω τον εξής έναν! Μάνος Χατζιδάκις!

Ο Χατζιδάκις ήταν ολόκληρος ένα καλό περιστατικό! Δεν μπορώ να ξεχωρίσω στιγμές. Μου λένε πολλές φορές ότι δεν είμαι αντικειμενικός με τον Μάνο. Καλά κάνω ρε!!! Και καλά κάνω που δεν είμαι αντικειμενικός και με ορισμένους ακόμα. Δεν μπορώ να αμφισβητήσω, ας πούμε, τη φωνή και τα έργα που έχει ερμηνεύσει ο Μπιθικώτσης. Είχε Θεία φωνή! Αλλά τι να κάνουμε τώρα που εγώ είμαι Καζαντζιδικός μέχρι κόκαλο;!

Αντικειμενικότης μηδέν λοιπόν!!

Ε ναι! Α, περίμενε! Να σου πω ένα χαριτωμένο με τον Ζαμπέτα που με είχε σαν παιδί του; Έχω την κόρη μου τη Νατάσα 2 χρονών αγκαλιά έξω στα σκαλοπάτια του στούντιο. Και μπαίνει ο Ζαμπέτας μέσα με το αυτοκίνητο. Με βλέπει αγκαλιά με την κόρη μου και τη ρωτάει: “Πώς σε λένε γκόμενα; Αύριο που θα έρθω πάλι, θα σου φέρω μια κούκλα”. Έρχεται την άλλη μέρα ο Γιώργος να γράψουμε, έχω βγει στην αυλή να καπνίσω ένα τσιγάρο και με το που με βλέπει, βάζει όπισθεν στην πράσινη Μερσεντές, φεύγει και γυρίζει μετά από μία ώρα. Σκέφτηκα ότι κάτι θα ξέχασε. Βγαίνει από το αυτοκίνητο κρατώντας ένα δώρο. Ήταν η κούκλα που είχε υποσχεθεί στην κόρη μου. “Την είχα ξεχάσει σπίτι ρε! Γι' αυτό έφυγα”. Και του απαντώ: “Ας την έφερνες μεθαύριο”. Και μου λέει: “Όχι γιατί εγώ είχα πει στο παιδί ότι σήμερα θα της έφερνα το δώρο. Δεν μπορούσα να έρθω με άδεια χέρια”! Πέρασαν τα χρόνια και στις αρχές της δεκαετίας του '90 ηχογραφούμε με τον Ζαμπέτα το κύκνειο άσμα του, τα “Χίλια περιστέρια”. Η κόρη μου είχε γίνει ολόκληρη γυναίκα πια.

Ο Ζαμπέτας ήταν στο στούντιο και γράφαμε. Μάλιστα τότε είχε και προβλήματα υγείας και ήταν στο στούντιο με τα σωληνάκια στη μύτη. Και μου έλεγε: “Έχω τα ακουστικά στα αυτιά μου, να έχω και αυτά τα μαραφέτια στη μύτη ρε γαμώτο;”! Βγαίνει λοιπόν από το στούντιο ο Ζαμπέτας και βλέπει την κόρη μου, μεγάλη πλέον και γυρίζει και της λέει: “Εσύ είσαι η γκόμενα με την κούκλα. Τώρα που μεγάλωσες δεν θα σου κάνω δώρο κούκλα. Θα σου δώσω να πάρεις δώρο σουτιέν”!!!

Να σου πω και κάτι για τον Άκη Πανου που ήταν και μέντοράς μου στην αργκό;

Εγώ ρωτάω και εσύ απαντάς! Μη με μπερδεύεις! Λέγε και για τον Άκη!

Η κόρη του η Ελευθερία ήταν 80 ημερών. Και ο Άκης ξεκινά να κατασκευάζει ένα μπουζούκι γιατί ήταν και μέγιστος οργανοποιός. Και μου λέει μια μέρα: “Έλα ρε μάγκα μια βόλτα από το εργαστήρι”. Πάω στην οδό Περδικάρη στα Άνω Πατήσια στο υπόγειο και είχε φτιάξει το σκάφος για το μπουζούκι σμιλεμένο με το πρόσωπο της κόρης του της Ελευθερίας! Απίστευτο!!! Που να βρίσκεται άραγε αυτό το μπουζούκι σήμερα…

Τελικά πες μου κάτι ακόμα. Η Columbia ήταν φάμπρικα ή εργοστάσιο πολιτισμού;

Η Columbia ήταν πολιτισμός! Ούτε καν εργοστάσιο! Ήτανε Παρθενώνας! Χώρος συγκέντρωσης μεγάλων δημιουργών, τραγουδιστών, συνθετών, ποιητών, ηθοποιών. Ήταν, είναι και θα είναι μέσα στην καρδιά και την ψυχή μου η Columbia. Και στον πολιτισμό της Ελλάδας θα είναι, άσχετα με την κακή κατάληξη που είχε. Όπως μπαίνεις σε ένα αρωματοπωλείο και έχει τη χαρακτηριστική του μυρωδιά από τα πολλά αρώματα χαρμάνι, έτσι και η Columbia είχε τη δική της μυρωδιά από όλους αυτούς τους ανθρώπους. Κατά καιρούς τη θυμάμαι αυτή τη μυρωδιά για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου. Μπορεί να είναι μόνο η ιδέα μου αλλά έστω και έτσι εγώ τη θυμάμαι!

(Visited 505 times, 1 visits today)
O Ted Sourvinos διαλέγει Happyness - SB's Truck, για την Τετάρτη
Είσαι η ελ...πήδα μας - που λέει και το τραγούδι

Περισσότερα


Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*