Η ιστορία μου ξεκινά στο Γιοχάνεσμπουργκ στη Ν. Αφρική, εκεί όπου γεννήθηκα, αλλά οι πρώτες μου αναμνήσεις και τα παιδικά μου χρόνια είναι βαθιά ριζωμένα στην Καβάλα, όπου μεγάλωσα μέχρι τα δέκα μου χρόνια.
Από πολύ μικρή ηλικία, ήξερα ότι η μουσική δεν θα ήταν απλώς ένα ενδιαφέρον, αλλά ο δρόμος μου. Έτσι ξεκίνησα να χτίζω τη σχέση μου μαζί της μέσα από σπουδές στο πιάνο, την όπερα, τα ανώτερα θεωρητικά και τη Βυζαντινή μουσική, αναπτύσσοντας μια πολύπλευρη και καλλιτεχνική βάση.
Τα επαγγελματικά μου βήματα ξεκίνησαν 17 χρονών, δίπλα στη σπουδαία ερμηνεύτρια Μαρίζα Κωχ. Από τότε μέχρι σήμερα, έχω συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες και παραγωγές, δίπλα σε καταξιωμένους καλλιτέχνες και μαέστρους. Κάθε στάδιο της πορείας μου ήταν ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που είμαι σήμερα. Η φωνή μου είναι το μέσο έκφρασής μου, αλλά η μουσική είναι ο τρόπος ζωής μου.
Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησα με τη Heaven Music το πρώτο ολοκληρωμένο μου album με τον τίτλο: “Η ψυχή που δεν ξοδεύτηκε”. Ένα βιωματικό μουσικό ταξίδι με 8 τραγούδια που καταθέτουν την πιο ώριμη πλευρά μου.
Αν θέλεις να με ακούσεις Live σε περιμένω την Παρασκευή 15 Μαΐου, στις 21.30 στον φιλόξενο χώρο του Gustav στο κέντρο της Αθήνας. Μαζί μου οι: Νεοκλής Νεοφυτίδης στο πιάνο και στις ενορχηστρώσεις, Παντελής Ντζιάλας στην κιθάρα, Κώστας Μήτσιος στο μπουζούκι και Ανδρέας Νικόλης στα κρουστά. Συμμετέχει η Αλίκη Παπασπυροπούλου.
Είναι “φιλόξενη” η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η Αθήνα είναι φιλόξενη με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Δεν σου προσφέρει έτοιμες λύσεις, αλλά σου δίνει ελευθερία, χώρο για πειραματισμό και μια κοινότητα που, παρά τις δυσκολίες, παραμένει ενεργή και δημιουργική.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού που θα ήθελες να βρεθείς;
Στον Πόρο!
Που χρωστάς “ευχαριστώ” για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στην οικογένειά μου, στους σπουδαίους δασκάλους μου, στους συνεργάτες και φίλους μου, που πιστεύουν σε μένα και στα όνειρά μου. Ωστόσο χρωστάω και ένα ευχαριστώ στον εαυτό μου, για την επιμονή, την πίστη και τη διάθεση μου για εξέλιξη.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή για καινούργιο αυτοκίνητο;
Σίγουρα για ένα ταξίδι… Τα ταξίδια είναι επένδυση!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι…
Την κίνηση, τον θόρυβο και τη βρωμιά.
Στην Αθήνα λατρεύω…
Το πως μέσα σε όλο αυτό το χάος που έχει, καταφέρνει και μεταμορφώνεται!
“έχω social, άρα υπάρχω” – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Μου θυμίζει πόσο πολύ έχουμε συνδέσει την παρουσία μας με την εικόνα μας προς τα έξω. Ναι “υπάρχουμε” ψηφιακά, αλλά το ζητούμενο είναι να μην ξεχάσουμε να υπάρχουμε και ουσιαστικά.
Ποιόν άνθρωπο “φοβάσαι” περισσότερο. Τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Ξεκάθαρα τον τσιγκούνη.
Ο αγενής είναι φανερός. Μπορείς να τον βάλεις στη θέση του. Ο τσιγκούνης δεν είναι μόνο στα χρήματα. Είναι και στην αγάπη και στην ευθύνη. Σε όλα. Η τσιγκουνιά στεγνώνει τον άνθρωπο…
Πως σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Να είμαι υγιής και να έχω γύρω μου όλους τους ανθρώπους που αγάπω!
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Τραγούδια…
Τι σκοτώνει τον Έρωτα;
Τον Έρωτα τον φθείρουν μικρά, επαναλαμβανόμενα πράγματα.
Η έλλειψη εξέλιξης, η έλλειψη θαυμασμού, ο εγωισμός όταν μπαίνει πάνω από τη σύνδεση. Ίσως όμως πάνω από όλα το γεγονός ότι ξεχνάς για ποιους λόγους διάλεξες τον άλλο…
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε περιέχουν καλύτερα
Τραγούδι θα ήμουν “το Μαγισσάκι” του Οδυσσέα Ελύτη σε μουσική της Νένας Βενετσάνου, ένα τραγούδι που αναφέρεται στην αναζήτηση του άπιαστου και της ομορφιάς.
Αν ήμουν βιβλίο θα ήμουν ένας ήρωας απο “το αγόρι, ο τυφλοπόντικας, η Αλεπού και το Άλογο” του Charlie Mackesy.
Λουκάς Φωτόπουλος
