Η ίδρυση ενός πολιτικού φορέα δεν είναι ή δεν θα έπρεπε να είναι, μια διαδικασία γεμίσματος του ελεύθερου πολιτικού χρόνου ή απλώς μια ανάγκη κεφαλαιοποίησης κεκτημένων και διεκδικούμενων δικαίων ή η έκφραση μίας και μόνο εναλλακτικής για την εξωτερική πολιτική.
Οφείλει να είναι κάτι άλλο κάπως πιο πολύπλευρο, πιο βαθύ.
Συχνά πυκνά ακούμε από συγκεκριμένους κύκλους για την «ανάγκη» ίδρυσης ενός «νέου» πολιτικού κόμματος υπό τον κ. Σαμαρά ως αντίβαρο στην σοφτ «ακροκεντρώα» πολιτική του κ. Μητσοτάκη.
Πολιτική που διασαλεύει την ταυτότητα της ΝΔ και τις γενετήσιες αρχές της, λες και τα κόμματα δεν είναι κάτι δυναμικό αλλά στατικό.
Καταρχάς:
Ορίζει ή δεν ορίζει η ηγετική ομάδα ενός κόμματος και την κατεύθυνση του; Γιατί τις κάνουμε τις εσωκομματικές εκλογές; Για να βγάζουμε μόνο όσους μπορούν να φέρουν το τρόπαιο σπίτι; Ναι θα πει κάποιος.
Επίσης, τι είναι τελικά ο νυν πρωθυπουργός; Κεντρώος, δεξιός, ακροκεντρώος, νεοφιλελεύθερος, κεντροαριστερός, «φασίστας» ή «σοσιαλιστής»; Είναι μάλλον ότι συμφέρει τον κάθε αντίπαλο του.
Υπάρχουν τόσοι και τόσοι που προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το δεξιό «κενό» στο πολιτικό σύστημα και απέτυχαν. Μέχρι και τα all star αποχωρίστηκαν αλλά το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε.
Γιατί άραγε;
Ο μόνος που δείχνει αποδεδειγμένα αντοχή είναι ο κ. Βελόπουλος που είναι πολλά παραπάνω από «δεξιός» καθώς συσπειρώνει και άλλα κοινωνικά στοιχεία, πιο αποδοτικά εκλογικά.
Τι παραπάνω θα προσθέσει ο κ. Σαμαράς σε όλο αυτό; Σοβαρότητα; Μπορεί.
Σαφώς και από κάποιους του «κλάδου» είναι απείρως σοβαρότερος και αποδεδειγμένα πιο ιδεαλιστής. Μην νομίζετε, ιδεαλισμός είναι και αυτό που πρεσβεύει ο πρώην πρωθυπουργός. Ιδεαλισμός από άλλη κατεύθυνση. Σαφώς και όχι κατακριτέος πρωτογενώς.
Ένας νέος πολιτικός φορέας θα έπρεπε να συμπυκνώνει όμως όλες τις προεκτάσεις που διέπουν την λειτουργία ενός κράτους ιδανικά.
Οικονομία-εξωτερική πολιτική-δημόσια διοίκηση-παιδεία-δημόσια υγεία-κοινωνική συνοχή εν τέλει.
Γιατί τα κόμματα εξουσίας είναι κόμματα εξουσίας; Λέτε να ευθύνεται μόνον η λεγόμενη διαπλοκή τους με τα «υψηλά συμφέροντα» που τα στηρίζουν;
Όχι ή όχι μόνο αυτό.
Ευθύνεται συν τοις άλλοις και το ότι μπορούν να συγκροτήσουν με σχετική ευρύτητα (σε πρόσωπα) όλα τα παραπάνω. Κοινώς, να έχουν πρόγραμμα για όλα τα παραπάνω. Έστω και σε θεωρητικό επίπεδο.
Αναρωτηθείτε
Ένα νέο κόμμα Σαμαρά, ένα κόμμα με επικεφαλής την κ. Καρυστιανού, ένα κόμμα σαν αυτό της κ. Λατινοπούλου, έχουν αυτή την ευρύτητα; ‘Έχουν μια πολιτική σκοπιμότητα που θα πάει ένα βήμα παρακάτω την χώρα σε επίπεδο ιδεών και λύσεων;
Σίγουρα όλα τα παραπάνω κόμματα ή εκκολαπτόμενα κόμματα, έχουν στην βάση τους κάποια από τα κοινωνικά αιτήματα που η εποχή έχει γεννήσει, είναι αυτό όμως αρκετό από μόνο του;
Και το κόμμα του κ. Βελόπουλου, ακόμα και αν κάποιοι το θεωρούν έκφραση ακραίας γραφικότητας, εκφράζει κάτι κοινωνικό διόλου αμελητέο.
Το ακρογωνιαίο είναι ένα θεωρώ.
Το κίνητρο που σε οδηγεί να εισέλθεις στην πολιτική.
Είναι η δημόσια προσφορά, η εμμονή με τα «φώτα», η αγάπη για την εξουσία και μόνο, το επιχειρηματικό σου συμφέρον;
Αν μέσα σε όλα αυτά τα πιο μικροπρεπή, εμπεριέχεται έστω και η παραμικρή δόση από την θέληση να λύσεις προβλήματα καν’ το. Κάτι θα προσφέρεις έστω και στο ελάχιστο. Αν όχι… Μην σπαταλάς τον χρόνο των πολιτών.
Χάρης Φιλιππάκης
