18/05/2022

James Taylor : Αν δεν υποφέρεις δεν θα μάθεις – Συνέντευξη στον Βασίλη Λούκα

Αν δεν υποφέρεις δεν θα μάθεις

Λίγο πριν από το τέλος της δεκαετίας του 80 έρχονται στην επιφάνεια μερικά ονόματα που θέλουν να κάνουν αίσθηση στις τάξεις των φαν της μουσικής. 

Οι πιο πολλοί ακούγονται σε κάποια κλαμπ της Βρετανίας, φιλοξενούνται σε μεγάλα ραδιοφωνικά δίκτυα ενώ οι δίσκοι τους γίνονται αντικείμενα μελέτης από παλαιούς και νέους ακροατές του καλού ήχου.

Patrice Rushen, Harold Mabern, Charles Earland, Sonny Philips, Melvin Sparks, Func Inc,The Brand new heavies, Izit, The Ed Jones quartet, Galliano(με το κλασσικό κομμάτι Stoned που εύκολα καταλαβαίνει κανείς που παραπέμπει), A man called Adam, The hip joints, The Beaujolais band, Homeboy και James Taylor Quartet.

 

Άτομα με περγαμηνές, μοναδικοί σολίστες, προσωπικότητες που είχαν χρόνια προϋπηρεσίας στα κοντέρ τους σε ότι συνηθίζουμε να ονομάζουμε ποιότητα στην μουσική.

Όπως ήταν φυσικό ο ενθουσιασμός του κοινού ήταν δεδομένος καθώς εμφανίστηκαν στο προσκήνιο μουσικές με ταυτότητα και άλμπουμ που αν μη τι άλλο υποδήλωναν άποψη.

Άνετα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τις απόπειρες αυτές ως μέρος της γοητείας της απλότητας που συνήθως δεν έχει ανάγκη από τίποτα περισσότερο για να πείσει.

Βασικό σύνθημα με το οποίο το κίνημα υποδέχτηκε τη δεκαετία του 90 ήταν ένα και μοναδικό: Acid Jazz is the future!

 

Κάποια στιγμή είχα την τύχη να γνωρίσω έναν πραγματικό σταρ της μουσικής τον James Taylor που θεωρείται από τους πρωτοπόρους της acid jazz.

Μαζί με τη μπάντα του, το James Taylor Quartet (ή JTQ) έχουν περάσει πολλές φορές από την πρωτεύουσα για εμφανίσεις. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που εδώ και 30 περίπου χρόνια υπογράφει μόνο επιτυχίες.

Προσγειωμένος και αντιστάρ παρά τα εκατομμύρια άλμπουμ που έχει πουλήσει παγκοσμίως από τα μέσα των eighties μέχρι σήμερα λέει τα πράγματα με το όνομα τους.

 «Εκτός από μουσικός είμαι και ψυχοθεραπευτής με πτυχίο. Έχω κάνει και πρακτική εξάσκηση. Είναι μια ιδιότητα μου που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος»

μου είπε στο ξεκίνημα της τελευταίας μας συνάντησης ο άνθρωπος που με όπλο του την απλότητα την υπομονή και την αμείωτη διάθεση για δημιουργία κυκλοφορεί μικρά αριστουργήματα.

Προικισμένος μουσικός και συνθέτης δηλώνει λάτρης και οπαδός της soul και της funk κουλτούρας και με το στυλ του έχει καταφέρει να συνδέσει με ιδανικό τρόπο την ηλεκτρική σκηνή με το όργανο Hammond B-3 του οποίου δηλώνει πιστός οπαδός.

«Μου αρέσει πολύ γιατί μπορεί να σε ταξιδέψει εύκολα. Γίνεται μικρή ορχήστρα γίνεται πιάνο γίνεται ακορντεόν γίνεται φυσαρμόνικα προσαρμόζεται πανεύκολα κι έχει έναν ιδιαίτερο ήχο που μαγνητίζει. Εντάξει μου αρέσει πολύ και το πιάνο αλλά το Hammond είναι μια ορχήστρα μόνο του.»

Η απορία μου σχετικά με την εκκίνηση του γκρουπ είχε άμεση απάντηση.

«Εμπνευσμένος κυρίως από τη σόουλ μουσική και από τη τζαζ αλλά και επηρεασμένος από τα κομμάτια που έγραψαν ιστορία μέσα από ταινίες και σάουντρακ θέλησα να κάνω κάτι διαφορετικό από ηχητικής πλευράς που να είναι αρκετά μακριά από τα τετριμμένα. Το πάλεψα και στη πορεία είδα ότι φλέρταρα με τη τζαζ με την acid jazz με τη χορευτική κουλτούρα με τον αυτοσχεδιασμό και με τις μουσικές που παίζονταν στα κλάμπ της Βρετανίας και της Ευρώπης. Σταδιακά η ομάδα μου, το JTQ πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις του και στις ΗΠΑ και ξεκίνησε μια μεγάλη πορεία με στάσεις σε όλο τον κόσμο».

Όσο για την Ελλάδα υπάρχουν προφανώς ιδιαίτεροι δεσμοί γιατί έχει εμφανιστεί πολλές φορές.

«Αναμφισβήτητα υπάρχουν αλλιώτικοι δεσμοί. Έχω έρθει πολλές φορές πάνω από επτά, αν θυμάμαι καλά, και κάθε φορά που περπατάω στην Αθήνα είναι σαν να έρχομαι σε άλλη πόλη. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Είναι η κουλτούρα και ο πολιτισμός της Ελλάδας τέτοιος που με μαγεύει. Αν με ρωτήσεις τι είναι αυτό που με τραβάει στην Ελλάδα δεν ξέρω να σου πω. Πολλά και τίποτα ιδιαίτερο μαζί. Είναι η ατμόσφαιρα ο πολιτισμός και η μαγεία που κρύβει η Αθήνα όπως κάθε μεγάλη Ευρωπαϊκή πόλη.»

Χρόνο με το χρόνο ο James Taylor βελτιώνει συνεχώς την συνταγή επικοινωνίας του με το κοινό του και προσθέτει διαρκώς νέους φίλους. Του ζητάω να μου αποκαλύψει το μυστικό του.

«Όταν είμαι στη σκηνή μπορώ να επικοινωνήσω με όλους όσοι είναι από κάτω. Αν είμαι σκεπτικός ή λυπημένος με κάτι ενώνω αυτό το συναίσθημα με τη λύπη ή τις άσχημες σκέψεις που μπορεί να βασανίζουν κάποιους από το ακροατήριο και προσπαθώ να τα κάνω όλα πιο όμορφα. Αν είμαι πολύ χαρούμενος τότε μεταφέρω τη διάθεση μου στο κοινό για να τους απογειώσω. Κάθε live που κάνω είναι μια μικρή έκρηξη διάθεσης και αδρεναλίνης.» 

Τον ρωτάω ποιο είναι το πιο μεγάλο επίτευγμα της ζωής του και μου λέει πως δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο στη ζωή και στην καριέρα του εκτός από την κόρη του.

«Η κόρη μου είναι ο κόσμος μου. Είναι η συνέχεια της οικογένειας μου και πραγματικά η παρουσία της μου δίνει κέφι για τη συνέχεια.»

Οικογένεια και καριέρα. Δύσκολος συνδυασμός.

«Δύσκολο αλλά και εφικτό αρκεί να το θέλεις πραγματικά. Η σύζυγος μου και η κόρη μου με ανέχονται με την καλή έννοια. Το καλό είναι πως εκεί που ζω υπάρχουν φίλοι και συγγενικά πρόσωπα κι έχουμε πετύχει όλοι να είμαστε φίλοι και να υπάρχει ένα ευχάριστο κλίμα μεταξύ μας που να θυμίζει διαρκώς μια ευχάριστη παρέα. Αυτό είναι κάτι που αντισταθμίζει κατά κάποιο τρόπο τη δυσκολία του συνδυασμού οικογένειας και καριέρας»

Αναρωτιέμαι αν κάποια στιγμή ένιωσε να βαριέται σε ένα ταξίδι και να θέλει απεγνωσμένα να γυρίσει πίσω.

«Τελευταία βάσει προγράμματος έχω καταφέρει να βρίσκομαι σχεδόν μια εβδομάδα εκτός σπιτιού για συναυλίες και εμφανίσεις και στη συνέχεια να επιστρέφω για μερικές ημέρες στη βάση μου μέχρι να ξαναφύγω. Αυτή είναι η δουλειά μου και ότι και να κάνω δεν αλλάζει. Να φανταστείς ότι αν και αυτό γίνεται εδώ και 30 χρόνια περίπου κι ενώ δεν είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου τύχει αν έχεις οικογένεια δεν το βλέπω ως πρόβλημα. Ίσως γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς από τη στιγμή που έχω επιλέξει αυτό το δρόμο και τον ακολουθώ. Δυσκολίες έχω αντιμετωπίσει πολλές. Υπήρξε περίοδος στη ζωή μου που έλειπα επτά ολόκληρους μήνες από το σπίτι μου λόγω συναυλιών και γυρίζοντας έψαχνα γυναίκα φίλους συνήθειες. Θυμάμαι ότι είχαμε ξεκινήσει για μια περιοδεία στην Αμερική και είχαμε καταφέρει να γυρίσουμε σχεδόν όλο τον πλανήτη. Ήταν πολύ κουραστικό και αρκετά ψυχοφθόρο. Δεν είχε καμιά σχέση η εικόνα που αντιμετώπιζα στις ΗΠΑ με εκείνη της Ευρώπης που ήταν πιο γνώριμη και πιο φιλική σε μένα και στο στυλ μου. Τελείως διαφορετική κουλτούρα και πολιτισμός. Για ένα είμαι σίγουρος πάντως. Δεν πρόκειται να επαναλάβω ποτέ μια τόσο μεγάλη περιοδεία που να με αναγκάσει να λείπω από τη βάση μου για καιρό».

Πολλά παιδιά ακολουθούν κάποια πρότυπα.

«Θα σου φανεί αστείο αλλά κάποια στιγμή είχα ως πρότυπο μου τον μεγαλύτερο αδερφό μου. Με εντυπωσίαζαν οι επιτυχίες που είχε με τα κορίτσια και γι αυτό τον θαύμαζα.» λέει γελώντας. «Από καλλιτεχνικής άποψης μοιάζαμε καθώς ακολούθησε κι εκείνος καλλιτεχνική καριέρα. Είναι ζωγράφος και είναι ξεχωριστός σε αυτό που κάνει. Σε γενικές γραμμές και σε καλλιτεχνικό επίπεδο μπορώ να πω ότι μου άρεσαν διάφοροι αλλά δεν ξεχωρίζω κάποια ονόματα για να τα αναφέρω τώρα.»

Τι άνθρωπος είναι τελικά ο James Taylor;

«Ήρεμος ήπιος και αρκετά πολιτισμένος θέλω να πιστεύω. Επίσης είμαι χαρούμενος γιατί έχω κάνει στη ζωή μου πράγματα που μου αρέσουν και με εκφράζουν. Είμαι μεσήλικας. Αυτό που θέλω είναι να χαρώ στο έπακρο την οικογένεια μου και να περιορίσω κινήσεις και ενέργειες που με κουράζουν και μου τρώνε πολύτιμο χρόνο. Ασφαλώς και με ενδιαφέρει να ασχοληθώ εκτενέστερα με τη μουσική αλλά θα ήθελα να στραφώ περισσότερο στη σύνθεση και λιγότερο στις ζωντανές εμφανίσεις. Όχι ότι θα σταματήσω να κάνω συναυλίες και live απλά έχω βάλει σκοπό μου να αρχίσω να λέω με μεγαλύτερη ευκολία όχι. Θεωρώ ότι το να φτάσεις κάποια στιγμή στο σημείο να απορρίπτεις σημαίνει ότι ωριμάζεις και θέλω να έχω την πολυτέλεια να λέω όχι.»

Τελευταία ερώτηση στον ψυχοθεραπευτή καλλιτέχνη. Υπάρχει κανόνας για το πως ωριμάζει κάποιος στη ζωή του;

 «Χρόνο με το χρόνο. Κυρίως μέσα από λάθη που κάνει. Αυτό που έχω μάθει στη ζωή μου είναι πως αν δεν υποφέρεις δεν θα μάθεις.»

 

Βασίλης Λούκας

 

 

 

(Συνολικές Επισκέψεις 191, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Γιάννης Καφάτος 1984 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες πήρε όμως πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*