Κάνω Follow & Like στη Χριστίνα Στεφανίδου

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Πλέον κατοικώ κοντά στη φύση και τη θάλασσα. Σπούδασα διαφήμιση, δημοσιογραφία και ψηφιακή επικοινωνία, αλλά πάντα έγραφα λογοτεχνία, κρυφά. Εργάστηκα πολλά εξαντλητικά και υπέροχα χρόνια σε διαφημιστικές και εμπορικές εταιρίες, και τελευταία σε digital agencies. Γράφω μικρά διηγήματα, συμπυκνωμένα, ανθρώπινες ιστορίες που βίωσα, άκουσα ή ένιωσα και θέλω να τις μοιραστώ. Από τότε που με θυμάμαι, ήθελα να γίνω συγγραφέας. Το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο «33» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός. Το «ΜΗΤ(Ε)ΡΑ» είναι το δεύτερο βιβλίο μου, που μόλις εκδόθηκε και βρίσκεται σε φυσικά και ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία.

Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;

Η γνώμη μου είναι πως είναι αφιλόξενη και για να ζεις. Οι κακοτεχνίες, η ρύπανση όλων των ειδών και η ασυνειδησία ξεπερνούν τα σημεία έμπνευσης ή τις επιλογές που σου παρέχει.

Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;

Ζω ήδη εκεί που θέλω, στην εξοχή, δίπλα στη θάλασσα και στο πράσινο. Αν έφευγα κι από εδώ, θα πήγαινα πάλι κάπου δίπλα σε θάλασσα, στην Αμερική, στη Βαρκελώνη ή και στην Ιαπωνία.

Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;

Στα τραύματά μου.

Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;

Για ένα ταξίδι.

Στην Αθήνα σιχαίνομαι … την κίνηση, τα τσιμέντα, τους εγωιστές.

Στην Αθήνα λατρεύω … την Ακρόπολη, την παραλιακή, τη Νέα Σμύρνη.

«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Red flag. Όταν δεν είχα social υπήρχα περισσότερο, ήμουν παρούσα στις στιγμές, τα ζούσα όλα πιο έντονα και με σωστότερο ρυθμό. Αντιλαμβάνομαι πως κάποιοι έχουν χτίσει προσωπικές αυτοκρατορίες αλλά θεωρώ θλιβερή αυτή την εξέλιξη.  

Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγγούνη;
 Η τσιγγουνιά είναι μια μορφή αγένειας. Τι; Όχι;

Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;

Πιο ελεύθερη, από όλων των ειδών τα βάρη. 

Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;

Κάθε βράδυ και κάθε πρωί είναι μια έκπληξη που μου επιφυλάσσει ο νους μου.  

Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η βεβαιότητά του. Και η συνήθεια.

Αν ήσουν τραγούδι  και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Είμαι ένα κράμα όλων των βιβλίων από τους κλασικούς Ρώσους, Άγγλους και Έλληνες λογοτέχνες μέχρι τις σύγχρονες διηγηματογράφους και ποιήτριες και των κομματιών που με έχουν στιγματίσει από Στέρεο Νόβα, U2, Massive Attack, Χατζηδάκι, Θεοδωράκη, Soul και Motown έως τα 80΄ς, την electronica και τη deep house.  

Βρείτε τη Χριστίνα Στεφανίδου στα σόσιαλ: https://www.facebook.com/cstefanidou1

Ιnfo για το νέο βιβλίο της Χριστίνας Στεφανίδου – Εκδόσεις Αρμός:
Το «ΜΗΤ(Ε)ΡΑ» είναι μια συλλογή μικρών διηγημάτων, μια συνομιλία με την αρχή, τη μητέρα-μήτρα, την αγάπη, την αποδοχή, την ενηλικίωση και τη ματαίωση. Τριάντα τρία -και πάλι- διηγήματα, μια κραυγή αγάπης και αγανάκτησης, με πρωταγωνίστριες μήτρες καλού και κακού, γιους και θυγατέρες, με αναγνωρισμένα ή όχι αλλά σίγουρα αναγνωρίσιμα τραύματα, παράλληλες ζωές στην εξοχή και στην πόλη, παράπλευρες απώλειες, πληγωμένες ψυχές, λατρείες. Το αιώνιο δίπολο πόθου-μίσους με την παντοδύναμη ΜΗΤ(Ε)ΡΑ (μας).

Η μικρή φόρμα διηγημάτων της Χριστίνας Στεφανίδου είναι ζωντανή, λυρική, πυκνή, κινηματογραφική και οι περισσότερες ιστορίες της εμπνευσμένες και βασισμένες σε αληθινά γεγονότα και πρόσωπα. Ιστορίες για το τώρα και το τότε, για το κάποτε. Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο της.

“Μέσα στο κουκούλι τυλιγμένος, η ζωή περιοριζόταν μονάχα σ’ αυτά που μπορούσε να φτάσει με τη φαντα-σία του. Στα σκοτεινά: εκεί όπου όλα είναι σημαντικά κι άγνωστα μαζί. Εκεί που τα ένστικτα κερδίζουν.

Η μαμά του ήταν η καλύτερη του κόσμου· έτσι έλεγε σε όλους. Τον μεγάλωσε ψιθυρίζοντάς του πως ακόμα και το σάλιο του είναι πολυτιμότερο κι από χρυσάφι – τόσο εκκωφαντικά σπουδαίο τον γαλούχησε. Αν και το κουβάρι της κοινής τους ζωής πολύ μικρό: έφυγε νέα. Ταξίδεψε για τη Δύση, χωρίς επιστροφή. Πριν φύγει, πρόλαβε και του έπλεξε ένα δεντρόσπιτο, που όμοιό του δεν ξανάδαμε. Τον φίλησε, μ’ εκείνα τα μεταξένια χείλη της, και τον αποχαιρέτησε: «Γιε μου, να ονειρεύε¬σαι! Χωρίς κρεβάτι, όρθιος. Πηχτή και διάφανη θα ρέει η ζωή σου».”

Σχόλια

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Διαβάστε ακόμα

Scroll to Top