Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Τρίπολη, Αρκαδίας. Στην Αθήνα ήρθα το 2013 για σπουδές στο τμήμα Νοσηλευτικής του ΕΚΠΑ.Το 2020 αποφοίτησα από τη Δραματική Σχολή του Δήμου Αγίας Βαρβάρας -Ιάκωβος Καμπανέλλης . Έχω συνεργαστεί με τη Γεωργία Μαυραγάνη στην παράσταση «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», με τον Δημήτρη Μυλωνά στην παράσταση «Όπου κι αν πας,να μη χαθείς» και έχω ασχοληθεί με το παιδικό θέατρο. Από το 2023 συνεργάζομαι με τον Στάθη Γράψα, ως εμψυχώτρια στο ΕΠΑΚ (Εργαστήριο Προσωπικής Ανάπτυξης Κρατουμένων), στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών στον Ελεώνα Θήβας.
Από τις 9/11 θα βρίσκομαι στην παράσταση «Άλλα για το γλάρο δεν γνωρίζω» σε σκηνοθεσία της Φένιας Προβελεγγίου, που συνεχίζεται για 2η σεζόν στο θέατρο Reκτιφιέ.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Νομίζω πως ναι. Παντού ξεπετάγονται καινούριοι καλλιτεχνικοί χώροι και συνέχεια γίνονται projects από νέες ομάδες.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Θα μου άρεσε πολύ στην Ισπανία.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στους ανθρώπους μου. Σε αυτούς που ξενυχτήσαμε μαζί στα ζόρια και μου έδωσαν δύναμη.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για να πάρεις καινούριο αυτοκίνητο πρέπει ήδη να έχεις ένα, κι εγώ μέχρι στιγμής είμαι στο κανένα. Για ένα πολύ σημαντικό ταξίδι, ναι, θα έκανα.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …την μείωση πρασίνου, την μείωση δημόσιου χώρου, τα ενοίκια των πολυτελών ημιυπογείων, τις λαμαρίνες στις πλατείες και τις κατσαρίδες.
Στην Αθήνα λατρεύω …τη βαβούρα,τη μουσική στους δρόμους,τους λόφους, το Πεδίο του Άρεως και την ιστορία στους τοίχους.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Όπως τα περισσότερα πράγματα, έτσι και τα σοσιαλ χρειάζονται διαχείριση. Στις κοινωνίες μας πλέον για πολλά επαγγέλματα είναι απαραίτητα. Το να φτάνει κάποιος να είναι ευτυχισμένος μόνο μέσα από τα ποσταρίσματα του και να είναι αυτό το βασικό μέλημα της καθημερινότητας του είναι κάτι που με ανησυχεί και με αγχώνει.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον τσιγκούνη. Η γιαγια μου έλεγε: «Τον άνθρωπο που δεν απλώνει το χέρι να βοηθήσει να τον κρατάς μακριά, γιατί για να πετύχει το δικό του θα στη φέρει πισώπλατα»
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Ένα χρόνο γηραιότερη και σοφότερη.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Βλέπω ότι να ναι, περίεργα όνειρα, οπότε τις περισσότερες φορές που ξυπνάω θα σκεφτώ: «Τι βλακεία είδες πάλι;» ή θα γελάσω. Το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι πριν κοιμηθώ είναι «Τι ώρα ξυπνάω» και «Πόσες ώρες ύπνου έχω μπροστά μου».
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Ο εγωισμός και η έλλειψη χρόνου για έρωτα.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Το πρώτο βιβλίο που μου ήρθε στο μυαλό είναι το αγαπημένο μου παραμύθι όταν ήμουν μικρή, «Η πτώση του φύλλου που το έλεγαν Φρέντυ» του Λέο Μπουσκάλια και από τραγούδι το «Βάλε κρασί»σε μουσική και στίχους του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Βρείτε τη Δήμητρα στο Facebook
Κεντρική φωτο άρθου: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
