Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα όπου μένω και τώρα. Στα 18 μου, πριν αποφασίσω ότι θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με την υποκριτική, πέρασα κατά λάθος στο πανεπιστήμιο θεατρικών σπουδών στο Ναύπλιο, το οποίο είχα δηλώσει από σπόντα. Και τότε θυμάμαι είχα ρίξει πολύ κλάμα καθώς το μηχανογραφικό μου περιείχε κυρίως παραϊατρικές σχολές και η καλών τεχνών, η οποία παρεμπιπτόντως ήταν η προτελευταία μου επιλογή, είχε φανεί στο εφηβικό μυαλό μου μία προσωπική αποτυχία. Παρ’ όλα αυτά πήγα στο πανεπιστήμιο και μόλις ήρθα σε επαφή με το θέατρο, κατάλαβα ότι εκεί ανήκω. Και κάπως έτσι, αυτό που τότε νόμιζα “προσωπική αποτυχία”, μετατράπηκε σε μια μαγική αρχή που τελικά μόνο ως σπόντα δε μπορεί να χαρακτηριστεί.
Μετά την καλών τεχνών, πέρασα με υποτροφία στη δραματική σχολή Τράγκα την περίοδο του covid – λίγο περίεργη και δυστοπική συνθήκη. Κατά τη διάρκεια του τρίτου έτους της δραματικής σχολής, πριν αποφοιτήσω δηλαδή, έπαιξα στα “170 τετραγωνικά” του Γιωργή Τσουρή σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, το ρόλο της Λίλη και αυτή η υπέροχη συνεργασία κράτησε με απανωτά sold out μέχρι και φέτος το καλοκαίρι που το έργο έκανε καλοκαιρινή περιοδεία.
Πέρυσι ήμουν στο “Τριαντάφυλλο στο στήθος” με τη Μαρία Καβογιάννη, τον Μάκη Παπαδημητρίου και μία εξαιρετική ομάδα ηθοποιών και συντελεστών.
Τώρα το Νοέμβριο με την ίδια παρέα παιδιών που σπουδάσαμε και δραστηριοποιηθήκαμε στο Ναύπλιο πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, ανεβάζουμε το έργο “Άκου μικρέ,” μία παράσταση ντοκουμέντο με μαρτυρίες ανθρώπων για τους βομβαρδισμούς στον Πειραιά το 1944, στο δημοτικό θέατρο του Πειραιά, γεγονός το οποίο πιστεύω είναι αρκετά συγκινητικό.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Συγκριτικά με άλλες πόλεις δεν έχω εικόνα. Θα έλεγα ότι όπου και να είσαι, αρκεί να είσαι ικανός και χωρίς να χάσεις την πίστη σου στον εαυτό σου, πάντα με ταπεινότητα αλλά και θάρρος, αρκετή τύχη και φυσικά αμέέέέριστη υπομονή, μπορείς να καταφέρεις πράγματα που δεν φανταζόσουν. Τα πράγματα μερικές φορές έχουν έναν μαγικό τρόπο να συμβαίνουν. Αλλά εγώ ακόμα βλέπω με μία λίγο ρομαντική ματιά… σε μερικά χρόνια από τώρα μπορεί να αλλάξω γνώμη για αυτή μου την απάντηση.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Δεν ξέρω… καμία Ελβετία ή Σουηδία ίσως. Ή έστω κάπου με αγνή φύση όπου θα συνδυάζονται θάλασσα και βουνό. Είναι κάτι που σκέφτομαι πολλά χρόνια και δεν έχω καταλήξει ακόμα. Πάντως σίγουρα σε μία χώρα που σέβεται τον μέσο πολίτη, τον πλανήτη και τη ζωή γενικότερα. Και κυρίως τον ίδιο της τον εαυτό. Αν υπάρχει αυτή η χώρα…
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Πρώτα στη μικρή Λυδία που δεν τα παράτησε ποτέ παρά τις αναποδιές που της έφερνε η πραγματικότητα. Και φυσικά σε οικογένεια και φίλους που στηρίζουν ανιδιοτελώς και με κάθε κόστος.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Λατρεύω τα ταξίδια και μισώ την οδήγηση. Άρα διαλέγω το πρώτο. Αν και πιο πολύ προτιμώ αιματηρές οικονομίες για να αποκτήσω κάποτε δικό μου σπιτάκι με συντροφιά δυο – τρία σκυλιά και άλλα τόσα γατιά.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Στην Αθήνα σιχαίνομαι την πολυκοσμία, τη βρώμα, τη φασαρία, τις πολυκατοικίες, την κίνηση, τις αποστάσεις, τα ΜΜΜ, το κέντρο, τον Έλληνα οδηγό, το να φοβάσαι να κυκλοφορήσεις βράδυ μόνη σου… άστα, είναι πολλά…
Στην Αθήνα λατρεύω …
Στην Αθήνα λατρεύω… (ψύχραιμα θα το πω)… το να τη μισώ.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Δυστυχώς αυτή η φράση είναι η αποτύπωση της γενιάς μας. Ευτυχώς όχι για όλους. Προσωπικά έχω προσπαθήσει να πάω κόντρα σε αυτόν τον τρόπο ζωής αλλά προς το παρόν δεν τα έχω καταφέρει, αν και μου ‘ρχεται συχνά να τα απενεργοποιήσω όλα και να βυθιστώ στο “εδώ και το τώρα” μου. Αλλά σε αυτό το επάγγελμα και πιο συγκεκριμένα στη δική μου μέχρι στιγμής πορεία, το να μην έχεις σόσιαλ και ταυτόχρονα να καταφέρνεις να κλείνεις δουλειές, είναι δύσκολο.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Με τον τσιγκούνη θα γελάσω λίγο και θα τον αφήσω να πάρει το δρόμο του σα να μην ανταμώσαμε ποτέ. Τον αγενή όμως δεν μπορώ να τον διαχειριστώ. Η αγένεια, η ασέβεια και η κακοτροπιά είναι ποιότητες που με εξοργίζουν σε καθημερινή βάση και δυστυχώς τις συναντάω 24 ώρες το 24ωρο. Δε φαντάζεσαι πόσες φορές έχω βοηθήσει κάποιον που βλέπω ότι δυσκολεύεται και δεν έχει γυρίσει καν να με κοιτάξει, πόσο μάλλον να μου πει ένα “ευχαριστώ” έστω τυπικά. Όλοι κουβαλάμε τα προβλήματά μας και έχουμε τους λόγους μας να περπατάμε προς τη δουλειά μας κατσουφιασμένοι και με σκυφτό το κεφάλι αλλά πραγματικά πιστεύω ακράδαντα ότι είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι καλός παρά κακός άνθρωπος. Τα αρνητικά συναισθήματα είναι ασήκωτο βάρος αλλά π.χ. ένα απλό χαμόγελο από κάποιον τυχαίο άγνωστο στο δρόμο, μπορεί να φωτίσει ολόκληρη τη μέρα σου. Δε με φοβίζει λοιπόν η αγένεια, με νευριάζει. Φοβάμαι όμως την ηλιθιότητα. Είναι παντού γύρω μας. Και είναι πολύ επικίνδυνη…
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Θα ήθελα ιδανικά να δουλεύω πολύ, σε διαφορετικά πράγματα, μέσα σε υγιείς και δημιουργικές συνθήκες, με αυτονόητους αξιοπρεπείς μισθούς και με ωραίους ανθρώπους.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Πριν κοιμηθώ συνήθως βάζω να παίζει είτε the office είτε φιλαράκια οπότε απενεργοποιώ το μυαλό μου όσο μπορώ. Το πρωί ξυπνάω με τη σκέψη του τί έχω να κάνω την εκάστοτε ημέρα και συνήθως παίζει στο κεφάλι μου χωρίς λόγο κάποιο τυχαίο τραγούδι το οποίο θα τραγουδάω όλο το πρωί.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Το ερώτημα για μένα είναι τί ζωντανεύει τον έρωτα. Γιατί τον έρωτα μπορούν να τον σκοτώσουν όλα όταν είναι αβέβαιος, σαθρός ή ψεύτικος. Αλλά όταν είναι αληθινός, δεν τον σκοτώνει τίποτα γιατί δεν έχει ανάγκη από τίποτα.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Ήμουν ανέκαθεν ένα κινητό jukebox, οπότε δύσκολο να χωρέσω σε μία πρόταση τα τραγούδια που με περιέχουν. Θα το πάω πιο σφαιρικά και θα πω οτιδήποτε σε ξένο κλασσικό ροκ ή χέβι μέταλ της δεκαετίας των 70s και 80s με μία δόση από progressive και alternative (και pop, για να μην το παίζω μόνο κουλτούρα) 90s αλλά και μεταγενέστερους ύμνους που έμειναν στην ιστορία της μουσικής για όλους τους υπέροχους λόγους. Από Deep purple και Iron maiden μέχρι ABBA, Metallica, Linkin park, Heart, SOAD, Queen, Muse, Whitesnake, Highly suspect, Nick Cave, Britney Spears, David Bowie, ACDC, Black Sabbath, Pink floyd, Bee gees, Led zeppelin, Motley Crue, Madrugada, The Strokes, Stevie Wonder, TLC, Destiny’s child, The offspring, Madonna… η λίστα είναι ατελείωτη. Όποιος λέει ότι τον αντιπροσωπεύει μόνο ένα είδος μουσικής, λέει ψέματα.
Βρείτε τη Λυδία στο Instagram
AKOY MIKΡΕ – INFO – Εισιτήρια
Συντελεστές
Δραματουργία & Έρευνα: Ερμής Περιστέρης & Σπύρος Ασημένιος
Σκηνοθεσία: Ερμής Περιστέρης
Σκηνικά & Κοστούμια: Μαριλένα Γεωργαντζή
Σχεδιασμός Φωτισμού: Γιώργος Κασσάκος
Sound Design: Στέλιος Κουλετάκης
Σχεδιασμός & Οργάνωση Παραγωγής: Σοφία Αρναουτάκη
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου
Γραφιστικός Σχεδιασμός: Παναγιώτης Γαβρίλης (pgdesignstudio)
Φωτογραφία: Νεφέλη Οικονόμου-Πάντζου
Σκηνοθεσία Trailer: Χρήστος Πυθαράς
Φωτογραφία Trailer: Γιώργος Δανόπουλος
Μοντάζ Trailer: Στέλιος Ζωΐδης
Παραγωγή: Mementaλ Theatre Group
Παίζουν:
Σπύρος Ασημένιος, Λυδία Γιαννουσάκη, Θανάσης Καφενταράκης, Κατερίνα Μεφσούτ
