Είμαι από την Θράκη, από τον νομό Έβρου και συγκεκριμένα από την Ορεστιάδα. Εκεί μεγάλωσα μέχρι τα δεκαοχτώ. Μέρη που δεν είναι πολύ γνωστά, με κάμπους και ποτάμια. Μέρη ακριτικά στην σύγκλιση τριών χωρών· Ελλάδας, Τουρκίας, Βουλγαρίας. Ακρίτισσα λοιπόν.
Οι πρώτες μου σπουδές ήταν στην ψυχολογία στο Παρίσι, όπου βρέθηκα μετά τα δεκαοχτώ, λόγω των παππούδων μου που είχαν φύγει οικονομικοί μετανάστες και δούλευαν ως ράφτες εκεί. Νομίζω σπούδασα ψυχολογία γιατί ήθελα να καταλάβω τον εαυτό μου, τους άλλους, τις σχέσεις των ανθρώπων. Με επηρέασε πολύ που σ’ αυτήν την ηλικία έζησα κάποια χρόνια σε μια άλλη χώρα. Με διεύρυνε.
Το Θέατρο υπήρξε από την εφηβεία μου, από την μικρή ερασιτεχνική ομάδα της Ορεστιάδας, πηγή χαράς και δημιουργίας. Μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα αποφάσισα να το σπουδάσω και να ασχοληθώ επαγγελματικά. Αυτό που σε συγκινεί είναι η ομάδα. Άνθρωποι πολύ διαφορετικοί μαζεύονται για να υπηρετήσουν ένα κοινό στόχο, ένα κοινό όραμα. Ο καθένας από το πόστο του, καταθέτοντας κάτι πολύ προσωπικό. Κι όλες αυτές οι καταθέσεις γίνονται μια ομαδική κατάθεση που επικοινωνείται με το κοινό. Αυτό είναι μαγικό!
Τον ιδανικό συνδυασμό της ψυχολογίας και του θεάτρου τον βρήκα στο ψυχόδραμα, μια μέθοδο ψυχοθεραπείας και προσωπικής ανάπτυξης. Το να εκπαιδευτώ στο ψυχόδραμα υπήρξε για μένα ένα μεγάλο εσωτερικό ταξίδι!
Φέτος συμμετέχω ως ηθοποιός στην παράσταση «Οι Οικοδόμοι της Αυτοκρατορίας» του Μπορίς Βιάν σε σκηνοθεσία Σοφίας Καλογιάννη. Ένα δυνατό έργο που με φέρνει σε επαφή με τα δύσκολα κομμάτια μου. Επίσης έχω την ευκαιρία να συνεργάζομαι με νέους συναδέρφους και συντελεστές και χαίρομαι γι αυτό.
Εκτός αυτού συνεχίζω με την ερασιτεχνική μου ομάδα, για ένατη χρονιά, σε έναν νέο θεατρικό χώρο στην Πλατεία Βικτωρίας. Δουλεύουμε πάνω σε μια υπέροχη ιστορία του Σελ Σίλβερσταϊν «Το κομμάτι που λείπει συναντά το Μεγάλο Ο». Είναι όμορφο να μεταδίδεις αυτά που έχεις μάθει.
Τέλος εδώ και κάποιους μήνες ως ψυχοδραματίστρια συνεργάζομαι με την αγαπημένη μου Μαριάννα Δραγασάκη σε έναν καινούριο χώρο που έχουμε φτιάξει στην Κυψέλη, τον «Ψυχοδραματικό Τόπο Έκφρασης κι Ανάπτυξης». Είμαι πολύ χαρούμενη για αυτή την συνεργασία. Ένα όνειρο χρόνων έγινε πραγματικότητα!
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Στην Αθήνα έχω την αίσθηση ότι γίνονται συνέχεια πράγματα. Παραστάσεις, εκθέσεις, φεστιβάλ, προβολές, κλπ. Είναι μια πρωτεύουσα και ως τούτου ένα μέρος συνάντησης πολλών δημιουργών από κάθε μορφή τέχνης.
Όσον αναφορά το θέατρο είναι υπερπληθής ο αριθμός των παραστάσεων κάθε χρόνο. Βέβαια αν αφαιρέσεις τα θεσμικά θέατρα και τα εμπορικά, ο μεγαλύτερος όγκος των θιάσων και ομάδων βασίζονται μόνο στις προσωπικές τους πλάτες μιας και τα χρήματα που δίνονται στον πολιτισμό μέσω των κρατικών επιχορηγήσεων και λίγα είναι, δυσανάλογα σε σχέση με άλλους τομείς, και σχεδόν πάντα αφορούν έναν κλειστό κύκλο ανθρώπων.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Θα ήθελα να ξαναζήσω για κάποιο διάστημα στο εξωτερικό. Το να βγαίνεις από την «comfort zone» σου σε ξυπνά. Η συνήθεια, όπως λέει και ο Μπέκετ, είναι σπουδαίος σιγαστήρας. Θα ήθελα λοιπόν να ταξιδέψω, να δω άλλα μέρη, να γνωρίσω άλλους ανθρώπους που δεν θεωρούν δεδομένα αυτά που θεωρώ εγώ. Να παρακολουθήσω παραστάσεις σε μια άλλη γλώσσα, να δω πως δουλεύουν εκεί, να συζητήσω, να τροφοδοτηθώ.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Μεγαλώνοντας όλο και περισσότερο αισθάνομαι να χρωστώ ευχαριστώ στους γονείς αλλά και στους παππούδες μου. Καταρχάς για το δώρο της ζωής που το θεωρούμε δεδομένο αλλά είναι τεράστιο! Από κάπου ερχόμαστε, τα φύλλα ενός γιγάντιου δέντρου είμαστε! Παλιότερα ήμουν θυμωμένη, τους έκρινα, ήμουν αυστηρή, απόλυτη. Τώρα είμαι ευγνώμων, με συγκινεί η ιστορία τους ακόμη και τα λάθη τους. Συγχωρώντας αυτούς νομίζω ότι συγχωρώ και τον εαυτό μου.
Επίσης μεγάλο ευχαριστώ οφείλω στους φίλους μου που για μένα είναι οικογένεια. Είναι εκεί που αισθάνομαι ασφαλής, άνθρωποι που με αγαπούν και τους αγαπώ και που με αποδέχονται όπως είμαι με όλες μου τις αντιφάσεις.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για ένα ταξίδι ασυζητητί. Εξάλλου δεν οδηγώ!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Την βρωμιά, τους κακοφωτισμένους δρόμους, το μποτιλιάρισμα, την αγένεια στα μαζικά μέσα μεταφοράς και το ό,τι έχουν αφήσει -όχι τυχαία- περιοχές ολόκληρες υποβαθμισμένες στο κέντρο της.
Στην Αθήνα λατρεύω …
Τον Παρθενώνα –μου δίνει δύναμη να τον κοιτώ- τον Λυκαβηττό με το μικρό εκκλησάκι στην κορφή του, τον σχεδόν πάντα μπλε ουρανό της, τους πεζόδρομους, τα θερινά σινεμά της. Και φυσικά την Κυψέλη όπου μετακόμισα πριν δυόμιση χρόνια, και εξακολουθώ να την ανακαλύπτω!
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να υπάρχουμε κι ένας από αυτούς είναι και τα σόσιαλ. Θέλουμε να αισθανόμαστε μες στα πράγματα, μες την εποχή μας. Είναι ένας τρόπος να διαφημίζουμε την δουλειά μας, να εκφράζουμε κάποιες σκέψεις και συναισθήματα, να παίρνουμε θέση σε ζητήματα που μας απασχολούν ή απλά να μοιραζόμαστε μια όμορφη στιγμή μας. Κι αυτό δεν είναι κακό. Όταν όμως τα σόσιαλ γίνονται εξάρτηση ή ένας τρόπος για να χτίσουμε μια υπερωραιοποιημένη, ψευδή, εικόνα ή όταν λειτουργούν ως υποκατάστατα πραγματικών σχέσεων τότε υπάρχει θέμα. Να λέμε έχω σόσιαλ άρα υπάρχω, αυτό είναι θλιβερό! Υπάρχουμε μέσα από τον εαυτό μας, τις σχέσεις μας, την δουλειά μας, τις πράξεις μας. Μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας! Νιώθω ότι έχουμε συρρικνωθεί. Καιρός για αφύπνιση!
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Αγένεια και τσιγκουνιά χαρακτηρίζουν ανθρώπους με σοβαρά ελλείμματα. Η αγένεια είναι βία, ασέβεια και η τσιγκουνιά δείχνει ψυχική στεγνότητα. Για μένα και οι δυο είναι εξίσου επικίνδυνοι!
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Πιο ήρεμη, πιο σίγουρη, πιο γειωμένη, πιο συγκεντρωμένη σ΄ αυτά που με κάνουν χαρούμενη και με αναπτύσσουν. Να έχω κάνει χιλιόμετρα και προς τα μέσα και προς τα έξω.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Ό,τι είμαι ζωντανή!
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Το κλείσιμο στον εαυτό μας, το να θεωρούμε τον άλλο δεδομένο, το να τον βάζουμε σε ένα βάθρο ή να θέλουμε να τον σώσουμε ή να μας σώσει, το να προβάλουμε τα θέματα μας πάνω του, το να μην παίρνουμε την προσωπική μας ευθύνη. Πολλά. Στη σχέση πρέπει ο καθένας μας να φέρνει «ζεστά ψωμιά» κάθε μέρα. Να είμαστε και οι δυο παρόντες, ανοιχτοί, και να τροφοδοτούμε ο ένας τον άλλο.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Πολλά τα τραγούδια που αγαπώ. Μεγάλωσα με Χατζηδάκη και Θεοδωράκη λόγω της μεγάλης λατρείας που τους είχε ο πατέρας μου. Η «μικρή Ραλλού» και η «Αθανασία» από την Φλέρυ Νταντωνάκη είναι από τα αγαπημένα μου. Τα τελευταία χρόνια με συγκινούν επίσης τα θρακιώτικα. Ο ρυθμός τους, η ντοπιολαλιά, η γκάιντα, όλα. Με «χτυπάν» στο κέντρο.
Όσο για το βιβλίο, αν μ΄ αρέσει πολύ μπορώ στην κυριολεξία να βουλιάξω μέσα του. Είναι επίσης καταφύγιο σε περιόδους που δεν είμαι καλά. Δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο. Το τελευταίο που διάβασα απνευστί ήταν «Η Μονίκ δραπετεὐει» του Εντουάρ Λουί. Βιβλίο γραμμένο με θάρρος, ειλικρίνεια και νοιάξιμο μιλάει για τον αγώνα του συγγραφέα να βοηθήσει την μητέρα του να δραπετεύσει από μια κακοποιητική σχέση. Σημείωσα μια φράση στο βιβλίο «η ζωή της ήταν, μέχρι τώρα, μια ζωή για τους άλλους». Το να ζούμε για μας νομίζω ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμάμε την ζωή!
Βρείτε τη Μαρία στο instagram
Για την παράσταση:
Για το ψυχόδραμα:
