Είμαι μουσικός, βοκαλίστα, συνθέτρια και εκπαιδεύτρια φωνής. Γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω στην Αθήνα. Πήγα στο Μουσικό Σχολείο Ιλίου, μετά στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ κι έπειτα στο τμήμα Jazz του Ωδείου Αθηνών. Παράλληλα, σπούδασα τραγούδι, ανώτερα θεωρητικά, ενορχήστρωση και πιάνο. Αγαπάω τη μουσική σε κάθε της πλευρά, όμορφη και άσχημη. Την αποδέχομαι και με αποδέχεται κι αυτή. Είναι η δουλειά και το χόμπι μου ταυτόχρονα. Μου αρέσει να την ακούω, να τη διαβάζω, να την ανακαλύπτω, να τη διδάσκω και κυρίως να τη δημιουργώ είτε γράφοντας, είτε ερμηνεύοντας. Μαγεύομαι από την τεράστια δύναμη που έχει να διεγείρει τη σκέψη και το συναίσθημα, να παίρνει θέση, να εκφράζεται απέναντι στη ζωή, το δίκιο και το άδικο, την ομορφιά και την ασχήμια και προσπαθώ πάντα να τοποθετούμαι με θάρρος και ειλικρίνεια απέναντι σε αυτά.
Το σήμερα με βρίσκει να έχω γράψει τη μουσική για «Το Γαϊτανάκι» της Ζωρζ Σαρή που ανεβάζει ο υπέροχος Θίασος Λαϊκού Θεάτρου MATICAPI σε σκηνοθεσία Γιώργου Τσαγκαράκη. Μία μοναδική παράσταση για παιδιά και μεγάλους που μιλάει για πράγματα άκρως επίκαιρα, όπως η ειρήνη, η αγάπη και η αλληλεγγύη. Θα μας βρείτε κάθε Κυριακή στις 11:30 στο Θέατρο Άβατον!
Με βρίσκει επίσης στη eu[φων]ia, την ομάδα που έχω μαζί με 3 ακόμα φίλες και συνεργάτιδες και ασχολούμαστε ερευνητικά, εκπαιδευτικά και καλλιτεχνικά – παραστασιακά με τη φωνή και το σώμα. Τέλος, με βρίσκει να έχω μόλις ολοκληρώσει το πρώτο μου προσωπικό album με τίτλο “Mediterranee” πάνω σε δικές μου συνθέσεις, το οποίο σύντομα θα κυκλοφορήσει σε φυσική και ηλεκτρονική μορφή.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η Αθήνα είναι μία ιδιαίτερη πόλη στην οποία η λέξη «φιλόξενη» μπαίνει πάντα σε εισαγωγικά. Υπάρχει και δεν υπάρχει ταυτόχρονα. Σε ό,τι αφορά στην καλλιτεχνική δημιουργία, σε επίπεδο εργασίας, ευκαιριών και βιοπορισμού, όχι, δεν είναι φιλόξενη. Σε επίπεδο συναναστροφής και ερεθισμάτων, σε μεγάλο βαθμό ακόμα είναι. Σε κάθε περίπτωση, το να δηλώνεις καλλιτέχνης και δημιουργός, σε κάθε πόλη και περίοδο, είναι από μόνο του πρόκληση.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Κατά καιρούς έχω ονειρευτεί να ζω σε διάφορα μέρη του κόσμου. Στο Παρίσι, στην Τοσκάνη, στο Μπαλί, στα Άγραφα, σε μέρη που έχω ή δεν έχω πάει. Στην πραγματικότητα θέλω να μένω εδώ. Αλλά θα ήθελα να μπορώ να νιώθω ασφαλής και να ταξιδεύω συχνά και παντού.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στους ανθρώπους μου, την οικογένεια και τους φίλους μου, που στηρίζουμε ο ένας τον άλλο στα εύκολα και στα δύσκολα. Λίγο περισσότερο στη μαμά μου, στο σύντροφο και το γιο μου…
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Χωρίς δεύτερη σκέψη η απάντηση είναι πάντα το ταξίδι.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
…τη βαβούρα και την αποξένωση.
Στην Αθήνα λατρεύω …
…τον ήλιο και την παρέα.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Δε με εκφράζει καθόλου. Τα σόσιαλ για μένα είναι εργαλείο δουλειάς και τίποτα παραπάνω. Η ζωή βρίσκεται εκεί έξω!
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον τσιγκούνη.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Ένα -ή και παραπάνω- βήματα πιο μπροστά.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Συνήθως κοιμάμαι εύκολα οπότε δεν προλαβαίνω να σκεφτώ. Το πρωί πρώτα σκέφτομαι το γιο μου και μετά προσπαθώ να οργανώσω το μυαλό μου για την κάθε μέρα.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η μιζέρια,η στασιμότητα και η απομόνωση.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Αν ήμουν τραγούδι… δύσκολη ερώτηση. Νομίζω θα διάλεγα το «Μικρόκοσμο» του Θάνου Μικρούτσικου και το “Gracias a la vida” της Violeta Parra.
Αν ήμουν βιβλίο θα διάλεγα «Το ερωτευμένο σύννεφο» του Χικμέτ.
Βρείτε τη Νατάσα στο Instagram
