Γεννήθηκα στο Βόλο και ζω μόνιμα στην Αθήνα από το 2012. Μετά τις σπουδές μου στο τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, βρήκα το θάρρος να ακολουθήσω το όνειρό μου και έτσι πέρασα στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν. Από το 2015 που αποφοίτησα εργάζομαι ως επαγγελματίας ηθοποιός.
Το 2025 ολοκλήρωσα με διάκριση το μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Μητροπολιτικού Κολλεγίου MA Acting for Stage and Screen. Μιλάω Αγγλικά και Ρωσικά. Στον ελεύθερο μου χρόνο, ασχολούμαι με το τραγούδι, το pole dance, το Pilates και φυσικά το διάβασμα βιβλίων και την παρακολούθηση πολλών ταινιών και θεατρικών παραστάσεων.
Έχω συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες, μακάρι να μπορούσα να αναφέρω τον καθένα ξεχωριστά. Αρχικά οφείλω να αναφέρω τη συνεργασία μου με τον αείμνηστο και τεράστιο Μανούσο Μανουσάκη, που μου εμπιστεύτηκε το ρόλο της Έλλης στο Κόκκινο Ποτάμι, μια από τις σημαντικότερες συνεργασίες μου. Ξεχωρίζω τον Γιώργο Σίμωνα και την ομάδα Νοσταλγία, καθώς και τη συνεργασία μου με το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου σε δύο πολύ αξιόλογες παραστάσεις. Ιδιαίτερη αναφορά κάνω στον Χρήστο Στρέπκο, με τον οποίο συνεργαστήκαμε στο Άρμα Θέσπιδος του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, μια δουλειά που πέρα από θεατρική ήταν και κοινωνική εμπειρία. Και φυσικά την σκηνοθέτρια μα και καλή μου φίλη Δανάη Κατσαμένη με την οποία συνεργάζομαι τα τελευταία χρόνια και μαζί με εκείνη, τον Αλέξανδρο Τσίτσο, τον Γιώργο Δρίβα, την Αριάδνη Μιχαηλάρη και τη Βίκυ Λέκκα, έχουμε τη θεατρική ομάδα α-silen[θ]io.
Αυτή την περίοδο με τον Αλέξανδρο Τσίτσο πρωταγωνιστούμε στην παράσταση Λίγεια του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, σε σκηνοθεσία Δανάης Κατσαμένη, στο θέατρο Arroyo.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Όχι δεν είναι φιλόξενη. Ή μάλλον είναι φιλόξενη για ορισμένους καλλιτέχνες που παράγουν και προάγουν πολύ συγκεκριμένο έργο. Και δε θα το περιόριζα στην Αθήνα. Το πρόβλημα δεν είναι ο τόπος. Οι καλλιτέχνες της επαρχίας δυσκολεύονται εξίσου. Οι συνθήκες ζωής των καλλιτεχνών αλλά και των ανθρώπων γενικότερα, το άγχος της επιβίωσης, τα κόστη, οι επιβαλλόμενες «μόδες» και όλα αυτά που μας υπαγορεύει αυτό το χρόνιο και σάπιο σύστημα, έχουν διαβρώσει βαθιά την καλλιτεχνική δημιουργία, την έμπνευση, το καλλιτεχνικό κριτήριο, τη χαρά του παράγω Τέχνη. Οι μικρές ομάδες αιμορραγούν για να κάνουν μια παραγωγή, να ακουστεί η φωνή τους. Και οι μεγάλες παραγωγές ενδιαφέρονται πρωτίστως για το content, ανακυκλώνουν ό, τι πουλάει, ο θεατρικός λόγος χρησιμοποιείται ως branding. Και έτσι η Τέχνη έχει μετατραπεί από ανάγκη, σε προϊόν.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Είχα διαλέξει να ζήσω αλλού, το 2021, όταν πήρα υποτροφία για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Boris Shchukin Theatre Institute, ή αλλιώς τη σχολή του Βαχτάνγκοφ, της Μόσχας. Έζησα περίπου ένα χρόνο στη Ρωσία, έμαθα τη γλώσσα, αλλά δυστυχώς λόγω του πολέμου, αναγκάστηκα να επιστρέψω στην Ελλάδα και να παγώσω την υποτροφία μου. Είδα τρομερές διαφορές ως προς τη διαχείριση των καλλιτεχνών. Από την πρώτη στιγμή η σχολή με προώθησε σε casting και ακροάσεις, τα περισσότερα θέατρα εκεί είναι κρατικά, ο κόσμος αντιμετωπίζει τους ηθοποιούς με απόλυτο σεβασμό και θαυμασμό. Έχουν κρατήσει σε συγκεκριμένους τομείς, όπως στον πολιτισμό, την παιδεία και την υγεία, τον τρόπο διαχείρισης που υπήρχε επι Σοβιετικής Ένωσης, όπου όλα αυτά ήταν κρατικά. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να επιστρέψω και να ολοκληρώσω το πρόγραμμα. Ξέρω όμως πως εδώ που είμαι θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις για ένα καλύτερο θέατρο και για καλύτερες συνθήκες για τους καλλιτέχνες και τη δημιουργία συνολικότερα.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στο στομάχι μου… Ήταν συμβουλή του δασκάλου μου, Διαγόρα Χρονόπουλου, «γύμνασε πριν απ’ όλα το στομάχι σου, ο χώρος είναι αδυσώπητος». Φυσικά και χρωστάω πάρα πολλά ευχαριστώ σε πολλούς ανθρώπους του χώρου, της οικογένειάς μου, του προσωπικού μου κύκλου. Και τους το λέω σε κάθε ευκαιρία.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Έχουν υπάρξει περίοδοι που έκανα αιματηρές οικονομίες για να καλύψω το ενοίκιό μου, ή την παραγωγή ενός θεατρικού έργου. Ένα ταξίδι ή ένα αυτοκίνητο, θα πω πως όταν και εφόσον μπορέσω θα το κάνω, χωρίς πίεση, χωρίς τίποτα το «αιματηρό».
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Τα ΜΜΜ, μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Στην Αθήνα λατρεύω …
Τις έντονες αντιθέσεις της.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Κρίμα, αν ολόκληρη η ύπαρξη ενός ανθρώπου εξαρτάται από τα σόσιαλ. Θέλω να πιστεύω πως δεν έχουμε φτάσει εκεί ως ανθρωπότητα. Και ελπίζω να καταφέρουμε να αντισταθούμε σε αυτό.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον τσιγκούνη ξεκάθαρα. Τσιγκούνης στα λεφτά, τσιγκούνης και στα αισθήματα έλεγαν οι παλιοί.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Με φαντάζομαι σε πρόβες για το καινούργιο μας πρότζεκτ με την ομάδα μου, στο οποίο πιστεύω πολύ.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Ειλικρινά; Το γάτο μας. Φροντίζει με κάθε τρόπο να είναι η πρώτη μας σκέψη το πρωί και η τελευταία το βράδυ.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η αδιαφορία και η έλλειψη κατανόησης του άλλου, του διαφορετικού από εμάς ανθρώπου.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Καλά είναι άπειρα! Πρώτη σκέψη το Τσιμέντο του Γκλαντκόφ, και τραγούδι το Street Spirit των Radiohead.
Βρείτε την Αφροδίτη στο Instagram
https://studio.youtube.com/video/Kzy66gQpq6E/edit
Trailer Λίγεια
