Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στα Χανιά και τη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία χρόνια ζω στο Π. Φάληρο. Σπούδασα Ελληνική Φιλολογία. Είμαι κειμενογράφος στα sites της Brainfood και μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού και των εκδόσεων Intellectum. Είμαι υπεύθυνη της λέσχης ανάγνωσης Booktravellers. Γράφω παιδικά βιβλία. Κυκλοφορούν τα βιβλία μου το παιδικό-εφηβικό μυθιστόρημα, «Τελευταίο θρανίο» (εκδόσεις Φίλντισι, εικονογράφηση: Βασίλης Γρίβας), το παραμύθι «Τα τυρομπλεξίματα του Τσιζ» (εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη, εικονογράφηση: Στάθης Πετρόπουλος). Το παραμύθι «Το παιδί με τα όνειρα στα χέρια», εικονογράφηση: Νίκος Γιαννόπουλος, εκδόσεις Βάρφης. «Παντού και πάντα» εικονογράφηση Λία Φωτιάδου, εκδόσεις Τζιαμπίρης-Πυραμίδα. Το παραμύθι «Ο κύριος Τικτάκης και το ρολόι της καρδιάς», εικονογράφηση Ναταλία Καπατσούλια, εκδόσεις Τζιαμπίρης-Πυραμίδα. Και το κόμικς «Μνήμη χρυσόψαρου – μικρές χιουμοριστικές υπενθυμίσεις» σε εικονογράφηση Δέσποινα Μελιανού, art director Ιουλία Κοτσιφάκη, από τις εκδόσεις Φίλντισι. Βέβαια, πάνω απ’ όλα είμαι μια τρελομαμά, που χαίρομαι να μεγαλώνω μαζί με τον γιο μου!
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Πιστεύω ότι η Αθήνα είναι μια πόλη που μπορεί να προσφέρει άφθονες πηγές έμπνευσης και αφορμές για καλλιτεχνική δημιουργία. Αν και οι συνθήκες διαβίωσης δυσκολεύουν όλο και περισσότερο, υπάρχουν ακόμα πράγματα να δεις, να κάνεις, να θαυμάσεις, να απολαύσεις και να αντλήσεις ως υλικό.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Μετά τον παρατεταμένο καύσωνα αυτού του καλοκαιριού, νομίζω ότι η σκέψη να διαλέξω ένα άλλο μέρος αρχίζει να γίνεται επιτακτική. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα το πού, πάντως σίγουρα κάπου με λίγο καλύτερο κλίμα. Αν κι αυτό είναι σχετικό, καθώς η κλιματική αλλαγή δεν αφήνει και πολλά περιθώρια, καθώς αφορά όλον τον πλανήτη κι όχι μόνο τη χώρα μας.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στην οικογένειά μου, στους ανθρώπους που έχω επιλέξει και με έχουν επιλέξει και, τα τελευταία χρόνια, στην αγαπημένη μου φίλη και εξαιρετική ποιήτρια Αναστασία Γκίτση, που με το παράδειγμά της αλλά και την υποστήριξή της με ώθησε και συνεχίζει να με ωθεί να βελτιώνομαι συνέχεια και να γίνομαι η καλύτερη εκδοχή μου.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Η ιδέα αυτοκίνητο δυστυχώς είναι «αλλεργική» στο DNA μου, αν και το προσπάθησα είμαστε δυο έννοιες ασύμβατες – αν και σαν σκέψη κατά καιρούς επιστρέφει και πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι αν πρέπει να δώσω στους 4 τροχούς μια ακόμα ευκαιρία. Οπότε, ως προς την ερώτηση, υπερτερεί κατά πολύ το ταξίδι!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
…τον συνωστισμό στο μετρό.
Στην Αθήνα λατρεύω …
…ο ότι δεν βαριέσαι ποτέ.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Καλώς ή κακώς είναι ένα σημαντικό εργαλείο στη δουλειά μου. Ωστόσο θεωρώ ότι ίσως έχω διαθέσει περισσότερο χρόνο απ’ όσο θα έπρεπε. Κατά καιρούς μπαίνω στη διαδικασία για ψηφιακό detox – όπου υπάρχει μέτρο μπορεί να υπάρξει και ισορροπία. Πλέον το χρησιμοποιώ κυρίως ως ένα είδος προσωπικού ημερολογίου, στο προφίλ μου υπάρχει ό,τι θεωρώ σημαντικό και αυτό που θα ήθελα να διατηρήσω στη μνήμη.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τους αντιπαθώ εξίσου και τους δύο, αλλά ίσως να φοβάμαι λίγο περισσότερο τον τσιγκούνη – γιατί θεωρώ ότι είναι κάτι πιο βαθύ – αγενείς λίγο πολύ μπορεί όλοι να υπάρξουμε κάποια στιγμή σε μια κακή μέρα…
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Αν και η φαντασία μου οργιάζει, εξ ου και ασχολούμαι με παραμύθια… έτσι όπως έχει γίνει η ζωή μας τα τελευταία χρόνια, με το ένα δυστοπικό σενάριο να ξεπετιέται μετά το άλλο, δεν τολμώ και δεν θέλω να φανταστώ…
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Δεν είναι πράγμα, είναι πρόσωπο και είναι η «καλημέρα» και το «καλό ξημέρωμα» μου.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Το να αλλάζεις με διαφορετικό τρόπο από τον άλλον – το να φτάνεις στο σημείο να μη αναγνωρίζεις τον άλλον ή να μη σε αναγνωρίζει.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Αν ήμουν τραγούδι θα ήμουν το All you need is love (ή κάποιο άλλο αγαπημένο των Beatles) ή το Stand by me των Florence And The Machine – χμ, για βιβλίο είναι πιο δύσκολο… ίσως το «Βιβλίο της ανησυχίας» του Μπερνάντο Σοάρες (βλ. Φερνάντο Πεσσόα) σε μτφρ. Μαρίας Παπαδήμα, που μου αρέσει συχνά πυκνά να ανοίγω σε μια τυχαία σελίδα και να διαβάζω το απόσπασμα που έτυχε.
Βρείτε την Αγγελική στο Facebook
