Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Χανιά, έχω καταγωγή από τη Ρωσία και την Ουκρανία και από τους δύο μου γονείς. Έφυγα από τα 18 μου για σπουδές υποκριτικής στην Αθήνα — δεν είχα την παραμικρή ιδέα από θέατρο. Το μόνο που είχα ήταν η εικόνα του περίεργου εαυτού μου να ταιριάζει απόλυτα στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Μπήκα στην Πράξη Επτά σε πολύ μικρή ηλικία και μερικά χρόνια αργότερα αποφάσισα να δώσω πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο. Τα χρόνια του Εθνικού ήταν τα πιο όμορφα και τα πιο δύσκολα χρόνια της μέχρι τότε ζωής μου. Με καθόρισαν και με έκαναν να συνειδητοποιήσω πως είμαι στον σωστό δρόμο, πως αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου. Είμαι τυχερή γιατί συνεργάζομαι με καλλιτέχνες που θαυμάζω, με ανθρώπους που εκτιμώ: ο Γιάννης Σκουρλέτης, που είναι πάντα η έμπνευσή μου, ο Φωκάς Ευαγγελινός — μεγάλη αγάπη και καθηγητής μου όλα τα χρόνια της σχολής, ο γλυκός και ταλαντούχος Κωνσταντίνος Ασπιώτης, με τον οποίο έχω την τιμή να συνεργάζομαι στο ιστορικό Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, όπου σε λίγες μέρες θα κάνει πρεμιέρα «Ο Αρχιμάστορας Σόλνες» του Ίψεν.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Μοιάζει να είναι αρκετά φιλόξενη αν κοιτάξεις τις εκατοντάδες παραστάσεις που παίζονται ανά σεζόν, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας, αλλά τι να την κάνεις την ποσότητα χωρίς την ανάλογη ποιότητα;
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού, πού θα ήθελες να βρεθείς;
Δε θα ήθελα να ζήσω αλλού.
Σε ένα μη ρεαλιστικό σενάριο, όμως, θα ήθελα να έχω την ικανότητα να μεταφέρομαι σε διαφορετικές χρονολογίες και χρονικές περιόδους και να επιστρέφω πίσω όποτε θέλω εγώ.
Θα συναντούσα ανθρώπους και μέρη που έχω χάσει, που έχουν χαθεί ή που δεν γνώρισα ποτέ. Θα ζούσα τις πιο ευτυχισμένες μου στιγμές ξανά από την αρχή.
Επίσης — και τι δε θα ’δινα να πήγαινα σε συναυλία του Elvis, του Jackson, των Queen, των Nirvana, των Linkin Park.
Τώρα που τα ξανασκέφτομαι, ίσως και να έχουν ήδη συμβεί όλα αυτά, με έναν παράξενο τρόπο.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στη μικρή Αννούλα.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για αρχή, δεν κάνω οικονομίες, πόσο μάλλον αιματηρές, οπότε εάν κάτι με έπιανε ξαφνικά και έκανα, σίγουρα θα έπαιρνα και καινούργιο αμάξι, θα πήγαινα και τα ταξίδια μου και θα έμενα και μπατιράκι μέχρι να πληρωθώ ξανά, χωρίς τύψεις.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι…
Την κίνηση στο κέντρο και το πάρκινγκ στην Κυψέλη.
Στην Αθήνα λατρεύω…
Λατρεύω γενικά την Αθήνα, τις αντιθέσεις της. Όμορφη και τρομακτική, κουλ και απρόσιτη, ψαγμένη και mainstream. Τη φαντάζομαι σαν μια πολύ γοητευτική γυναίκα.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Για μένα, αυτή η φράση δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να μπερδευτεί το τι είναι αληθινό και τι όχι. Όσον αφορά τη δουλειά, τα social media είναι χρήσιμο εργαλείο, ειδικά για όσους είμαστε λίγα χρόνια στον χώρο. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως ένας καλός επαγγελματίας θα καταφέρει να πετύχει ακόμα και χωρίς Instagram και Facebook.
Στην προσωπική ζωή, υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ανεβάζω αυτά που μου αρέσουν — εκφράζομαι και στο ανεβάζω μόνο για να δουν τι έκανα, πού ήμουν, ψάχνοντας αξία στα μάτια των άλλων και χάνοντας την ίδια τη στιγμή.
Θέλω να ζω τη ζωή μου στο έπακρο. Θέλω να με καθορίζει η προσωπικότητά μου, οι αξίες μου και όλα όσα είμαι εγώ — όχι τα likes και οι followers.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Δεν μου αρέσει ούτε ο αγενής ούτε ο τσιγκούνης, αλλά μάλλον θα προτιμούσα τον αγενή — συνήθως πρόκειται για ανθρώπους με ευαλωτότητα, την οποία κρύβουν καλά απ’ τους άλλους, γιατί έτσι τους έμαθαν ή γιατί κάποτε πληγώθηκαν πολύ. Χρειάζονται κάποιον να τους αγαπήσει.
Οι τσιγκούνηδες, πάλι, δεν κρύβονται όσο και να προσπαθούν. Είναι τσιγκούνηδες και συναισθηματικά και πρακτικά στη ζωή — δεν έχουν καμία σωτηρία.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Ένα βήμα πιο κοντά στον πραγματικό και ελεύθερο εαυτό μου, εκείνον πριν από όλα τα «πρέπει» που μου φόρεσαν.
Με φαντάζομαι να γελάω πολύ και να κλαίω πολύ.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Σκέφτομαι ότι πάλι δεν κατάφερα να κοιμηθώ νωρίς και θα γκρινιάζω το πρωί.
Και το πρωί γκρινιάζω για χθες που δεν κοιμόμουν.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Το να καθορίζουμε τις καταστάσεις και να μην αφήνουμε τα πράγματα να αναπνέουν. Πιστεύω στη ρευστότητα της ύπαρξής μας. Το να νομίζουμε πως είμαστε έξυπνοι και τα ξέρουμε όλα χαλάει ακόμα και τη σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Θέλω να είμαι «χαζή» — έτσι αφήνω χώρο στο να μου αποκαλύπτονται καινούργια πράγματα σε σχέση με ό,τι αγαπώ.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Τραγούδι: Pierrot the Clown των Placebo.
Βιβλίο: Demian του Έρμαν Έσσε.
Βρείτε την Άνια στο Instagram
ΑΡΧΙΜΑΣΤΟΡΑΣ ΣΟΛΝΕΣ του Χένρικ Ίψεν
Η Άνια Λεμπεντένκο παίζει στο αριστούργημα του Ίψεν που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης στο Υπόγειο του Θέατρου Τέχνης.
Πρεμιέρα 16 Απριλίου, περισσότερες πληροφορίες και εισιτήρια εδώ:
ΑΡΧΙΜΑΣΤΟΡΑΣ ΣΟΛΝΕΣ του Ερρίκου Ίψεν | Εισιτήρια online! | More.com
