Γεννήθηκα το 1990 στην Αθήνα, όπου και ζω. Πήγα Γυμνάσιο και Λύκειο στη Γερμανική Σχολή Αθηνών. Εκεί στη θεατρική ομάδα που συντόνιζε για 30 χρόνια ο Στέλιος Παπαπέτρου άρχισε να φτιάχνεται το μονοπάτι που περπατάω μέχρι σήμερα, με φίλες που ακόμα συντροφεύουμε η μία την άλλη. Στη συνέχεια σπούδασα Ψυχολογία στο ΕΚΠΑ, Υποκριτική στη σχολή «Δήλος-Δήμητρα Χατούπη» (2016), και τώρα τελειώνω ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ πάνω στη Διδακτική του Θεάτρου.
Η πρώτη παράσταση που συμμετείχα ως επαγγελματίας ήταν σε σκηνοθεσία Φωτεινής Μπάνου και κείμενο Δημήτρη Αλεξάκη στο ΚΕΤ. «Στη χώρα μου, λένε ότι το Τσερνόμπιλ είναι ένα δέντρο που μεγαλώνει». Παράλληλα άρχισα να περιοδεύω στα νησιά του Αιγαίου και σε ελληνικά σχολεία του εξωτερικού με παράσταση της ομάδας Hippo Theatre Group. Στη συνέχεια εργάστηκα σε παραστάσεις όπως Πεθαίνω σαν Χώρα (Ρ. Πατεράκη), Το Δέντρο του Οιδίποδα και Ιστορία Χωρίς Όνομα (Κ. Γάκης), Τυφλός Ξεναγός (Π. Παυλίδης), Η παράμεσος (Ε. Καρακούλη), Μαουτχάουζεν (Θ. Μουμουλίδης), Ελαφονταιν (Γ. Σουλειμάν), Αθηναικός Κήπος (ΠΙΕΒ).
Μαζί με τη φίλη μου Αγγελίνα Κανελλοπούλου έχουμε ιδρύσει τον οργανισμό The Bee Camp, και μέσα από αυτόν κάνουμε βιωματικά εργαστήρια περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Τώρα ετοιμάζουμε την πρώτη μας παράσταση με τίτλο Το Μυστήριο της Γύρης |πού πήγαν όλα αμύγδαλα;
Το 2021 σκηνοθέτησα τους φίλους μου Αντώνη Κυριακάκη και Γιώργο Πατεράκη στο Μήνυμα του Αργύρη Χιόνη. Νωρίτερα το 2019 διασκεύασα το μυθιστόρημα του Στέφανου Δάνδολου Ιστορία Χωρίς Όνομα για την ομώνυμη παράσταση στο Ίδρυμα Κακογιάννη. Το 2024 έγραψα και σκηνοθέτησα το έργο Ο παππούς Whanganui | η αληθινή ιστορία του ποταμού που έγινε άνθρωπος.
Κάτι ενδιαφέρον για μένα; Ίσως ότι από το 2017 έχω κάνει το Αθήνα – Νότιο Κορέα Κολιάτσου – Παγκράτι.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η φιλοξενία της Αθήνας αναφορικά με την καλλιτεχνική δημιουργία μοιάζει με τη φιλοξενία του AirBnB. Εάν έχεις να πληρώσεις, είναι πολύ φιλόξενη. Τι ειρωνεία που όλο και περισσότερα θέατρα δεν έχουν να πληρώσουν και γίνονται AirBnB.
Οι δημιουργοί που θαυμάζω εδώ είναι αγριόχορτα, φυτρώνουν και στα πιο αφιλόξενα σημεία!
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Στη Σύρο.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Τα σημαντικά ευχαριστώ είναι αυτά που χρωστάς για πάντα και δεν χρειάζεται να τα αρθρώσεις ποτέ. Στην οικογένεια μου, στις φίλες μου-την άλλη οικογένεια, στους δασκάλους μου Στέλιο και τη Λένα, και στην ψυχαναλύτρια μου.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Όχι.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι … Την αγένεια των ανθρώπων της.
Στην Αθήνα λατρεύω … Να τρώω με τους ανθρώπους μου.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Πρόλαβα να γνωριστώ κάπως με τον εαυτό μου πριν την εποχή που κάθε «σκέφτομαι» γίνεται «σόσιαλ». Νομίζω πώς καταλαβαίνω περισσότερο με τη φράση «έχω σόσιαλ, άρα φαίνομαι»
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον αγενή.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Με λίγες περισσότερες άσπρες τρίχες.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Τί έχω ακόμα να ολοκληρώσω από τα ανοιχτά tabs, και συνήθως «τί ήταν πάλι αυτό που είδα στον ύπνο μου;»
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η έλλειψη σεβασμού στην ετερότητα του άλλου.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Infra 5, Max Richter – Νιέτοσκα, Ντοστογιέφσκι
Βρείτε την Ανθή στο Instagram
Η Άνθη Φούντα παίζει στην παράσταση «Το Όνειρο της Ιωνίας»
Μια παράσταση για τη Μικρασιατική Εκστρατεία μέσα από τα Ημερολόγια των στρατιωτών.
Από τις 12 Φεβρουαρίου για 2η χρονιά στο θέατρο Αργώ
Για 8 παραστάσεις
Τετάρτη και Πέμπτη στις 20:00
