Γεννήθηκα στην Αθήνα και ζω στην Καισαριανή μαζί με τον σύντροφό μου.Εχω σπουδάσει Οικονομικά στο ΠΑΠΕΙ αλλά σύντομα κατάλαβα πως δεν θα το ακολουθούσα .Έτσι λοιπόν σπούδασα στην Δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου. Αυτόν τον χρόνο επίσης παίρνω και το δίπλωμα μου ως βοηθός κτηνίατρου,μια σπουδή που έκανα λόγω μεγάλης μου αγάπης για τα ζώα.
Στο θέατρο έχω συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες:Άρη Τρουπάκη, Στρατή Πανούριο, Κωνσταντίνο Αρβανιτάκη, Μαρία Σαββίδου, Δημήτρη Καραντζά, Βασίλη Καλφάκη, Σοφία Βγενοπούλου, Γεωργία Μαυραγάνη, Αργύρη Ξάφη, Θάνο Παπακωνσταντίνου, Γιάννη Καραούλη, Θάνο Τοκάκη, Ιώ Βουλγαράκη, Ελένη Ευθυμίου, Κωνσταντίνο Οικονόμου,Γιώργο Νικολόπουλο, Γιολάντα Μαρκοπούλου, Κατερίνα Μαυρογεώργη και Δημήτρη Τάρλοου.
Μου αρέσει να διαβάζω μυθιστορήματα και να πηγαίνω περιπάτους στο αγαπημένο μου πάρκο δίπλα στο σπίτι μου.Να κάνω γυμναστική εκεί,να τρεχω.Αδειαζει το κεφάλι μου.Επισης χόμπι μου τα τελευταία χρονια είναι η εκμάθηση της γερμανικής γλώσσας. Και αγαπημένο μου χόμπι ή ενασχόληση με τις γάτες μου και να βλέπω σειρές.
Αυτή τη στιγμή βρισκομαι στην Φάμπρικα ,στο έργο Toxicity (σκην.Γιώργος Νικολόπουλος)που κάνει πρεμιέρα στις 24 Απριλίου ,για 2η φορά,με μια πολλή αγαπημένη ομάδα.Και ετοιμάζομαι να ξεκινήσω περιοδεία με την Καρυάτιδα ,ένα έργο του Γιώργου Καπουτζίδη,σε σκηνοθεσία Κατερίνα Μαυρογεώργη . Ανυπομονώ!!
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η Αθήνα είναι «φιλόξενη» για καλλιτεχνική δημιουργία όταν μιλάμε για τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Σε κάθε γωνιά της έχει πολλές ζωές να παρατηρήσεις. Αλλά δυστυχώς ,στο πρακτικό του θέματος, το κράτος της Ελλάδας δεν «φιλοξενεί» τους καλλιτέχνες της ,ούτε τους στηρίζει. Έχει να διανύσει πολλά έτη φωτός για να φτάσει άλλες Ευρωπαϊκές χώρες . Δυστυχώς.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Αν διάλεγα να ζούσα κάπου αλλού θα διάλεγα κάποιος μέρος της Γερμανίας, γιατί είναι η μητέρα μου από εκεί και έχω ρίζες. Θα ήταν πιο εύκολα για μένα.. Μια άλλη χώρα όμως που με έχει γοητεύσει είναι και η Ιρλανδία.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Ευχαριστώ χρωστάω στον εαυτό μου και σε όσους ανθρώπους με έχουν στηρίξει.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Θα έκανα αιματηρές οικονομίες ΜΟΝΟ για ταξίδι .χαχαχαχ. Το αυτοκίνητο μου είναι αδιάφορο.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Στην Αθήνα σιχαίνομαι να βλέπω αδέσποτα αφρόντιστα όπου κοιτάξω.
Στην Αθήνα λατρεύω …
Στην Αθήνα λατρεύω τα μικρά χωμένα ρομαντικά μπαράκια στο κέντρο.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Γενικά δεν είμαι άνθρωπος των social. Δυσκολεύομαι απίστευτα να τα χρησιμοποιώ .Κι όταν το κάνω στρεσαρομαι και θυμώνω που αναγκάζομαι να το κάνω. Θεωρώ ότι δεν είναι μέρος της δουλειάς μου. Έχω χάσει δουλειά σε ταινία σκέψου, επειδή δεν είχα followers. Χαχαχα. Δεν έχω social για να υπάρξω. Δουλειές που διαλέγουν με τέτοια κριτήρια απλά δεν είναι για μένα . Η τέχνη για μένα είναι κάτι άλλο.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Δεν φοβάμαι κάποιον από τους 2.Απλα δεν τους συμπαθώ.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Πως με φαντάζομαι σε έναν χρόνο από τώρα; δεν έχω ιδέα. Θα ήθελα όμως να είμαι σε μια δουλειά που να απολαμβάνω και με ανθρώπους που εκτιμώ., να έχω χρήματα να ζήσω, να έχω τη δυνατότητα να κάνω ταξίδια και να πάρω έναν σκύλο ιδανικά και να είμαι ήρεμη χωρίς άγχη.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Όταν κοιμάμαι το βράδυ νομίζω είμαι πάντα τόσο κουρασμένη που δεν σκέφτομαι τίποτα. Πέφτω σε λήθαργο. Χαχαχα. Όταν ξυπνάω η πρώτη μου σκέψη είναι να ταΐσω τις γάτες μου. Αναγκαστικά δλδ .Αυτές με ξυπνάνε. Δεν έχω επιλογή.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Το έρωτα τον σκοτώνει η μη επικοινωνία και η έλλειψη σεβασμού.
Αν ήμουν τραγούδι θα ήμουν το: cat people του David bowie
Αν ήμουν βιβλίο θα ήμουν το: «Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες ,της Delia Owens.
TOXICITY
Γιώργος Νικολόπουλος & Μαρία Δαμασιώτη
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νικολόπουλος
2η χρονιά
Πρεμιέρα 24 Απριλίου 21:30
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή | Ώρα: 21:30
Τεχνοχώρος Φάμπρικα
Τρεις κρατούμενες. Ένα κελί. Ένα σχέδιο που δοκιμάζει τις σχέσεις τους. Θα καταφέρουν να αποδράσουν από τις προσωπικές τους “φυλακές”;
Εμπνευσμένο από το “American Buffalo” του David Mamet, το Toxicity είναι ένα σύγχρονο έργο με σκοτεινό χιούμορ, που προσεγγίζει τον εγκλεισμό σαν καθρέφτη των πιο σκοτεινών πλευρών του ανθρώπου όταν βρεθεί σε οριακές συνθήκες. Μακριά από τις συμβάσεις της καθημερινότητας, οι έννοιες της ηθικής, της πίστης και της ταυτότητας μετακινούνται, αποκαλύπτοντας το εύθραυστο υπόστρωμα πάνω στο οποίο στηρίζονται.
Στο κλειστό σύμπαν της φυλακής, η στέρηση της πραγματικότητας παραμορφώνει την αντίληψη, προσδίδοντας στα πράγματα διαφορετική βαρύτητα και σημασία. Τα κατώτερα ένστικτα, τα συναισθήματα και οι ζοφερές σκέψεις διογκώνονται και γίνονται δαίμονες. Ο άνθρωπος στρέφεται ενάντια στον άνθρωπο και το είδος μας οδηγείται στον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Η ανάγκη για σύνδεση συγκρούεται με την ανησυχία της προδοσίας και η επιθυμία για ελευθερία με την αγωνία της ματαίωσής της. Η αγωνία του να εξαφανιστεί, να μην υπάρχει, να μην ανήκει κάπου τον οδηγεί να διαλύσει και να αφανίσει είτε με δόλο είτε ακούσια.
Το έργο γίνεται μια στοχαστική κατάβαση στα όρια της ανθρώπινης αντοχής — εκεί όπου η ύπαρξη ορίζεται από την ανάγκη να ανήκεις, να σε βλέπουν, να μην χαθείς.
“Η παράσταση δεν επιδιώκει να σου εξηγήσει κάτι. Αντίθετα, επιλέγει να σε ταράξει, να σε φέρει ίσως πιο κοντά σε μια αλήθεια που προτιμάς να αγνοείς.”
Ευδοκια Βαζουκη – monopoli.gr
“Θίγει το προσωπικό αίσθημα δικαίου και αδίκου του καθενός από εμάς και τσιγκλάει την προσωπική μας ηθική.”
Αναστασία Κίτσιου – θεατρο.gr
“Το Toxicity δεν είναι μια παράσταση εύκολη ή ανέμελη. Είναι μια πρόκληση, μια σκληρή ματιά στην ανθρώπινη φύση όταν αυτή περιορίζεται και απομονώνεται.”
Γεωργία Οικονόμου – News 24/7
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
Ο εγκλεισμός επηρεάζει τον τρόπο που λειτουργούν οι άνθρωποι σε συνθήκες πίεσης. Τους κάνει να αντιδρούν σπασμωδικά, με μια κανιβαλιστική διάθεση που μεταμορφώνει όλες τους τις σχέσεις σε τοξικές. Τα πιο δύσκολα συναισθήματα είναι εκείνα που εξαπλώνονται πιο εύκολα ανάμεσά μας – ο φόβος, η καχυποψία. Έχουμε μια τάση, ως άνθρωποι, να επαναπαυόμαστε σε αυτά. Να απομονωνόμαστε. Να σκεφτόμαστε εύκολα το χειρότερο.
Η μικροκοινωνία της φυλακής είναι ένας αντικατοπτρισμός και της κοινωνίας “έξω” – με την διαφορά ότι στην κοινωνία έξω υπάρχουν περισσότεροι διέξοδοι διαφυγής. Όμως όταν αυτοί οι διέξοδοι χαθούν, είτε επειδή κάποιοι μας τις στέρησαν είτε επειδή τις στερήσαμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, τα πιο άγρια ένστικτα της επιβίωσης αναδύονται στην επιφάνεια.
Οι έννοιες της εμπιστοσύνης, της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης χάνονται και δίνουν την θέση τους στον φόβο, την καχυποψία και τον ατομισμό. Κι έτσι, σε μια κοινωνία που επικρατούν αυτά τα συναισθήματα, γεννιέται το ερώτημα: πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά;
Επί σκηνής, τρεις ηθοποιοί. Τρεις γυναίκες. Τρεις κρατούμενες. Ένα mexican standoff χωρίς πραγματικό νικητή. Ένα τρίγωνο που η σύγκρουση θα περνάει από τον ένα στον άλλο σαν μπαλάκι. Το σκηνικό: ένα στενό κελί φυλακής. Η ατμόσφαιρα είναι ασφυκτική. Τα σώματα των ηθοποιών παλεύουν με τον χώρο. Σε μια καθημερινότητα όπου η κάθε μέρα μοιάζει ίδια με την προηγούμενη, η υπομονή εξαντλείται, οι θεματικές εξαντλούνται, η κούραση της στασιμότητας υπερκαλύπτει την όρεξη για ζωή και η γλώσσα αλλάζει. Ο λόγος γίνεται άμεσος, κοφτός, επιτακτικός, άναρχος και επαναληπτικός. Η φόρμα της παράστασης είναι ρεαλιστική. Δίνουμε μεγάλη έμφαση στις σχέσεις των χαρακτήρων και στη δυναμική μεταξύ τους, μέσα από μια προσέγγιση φυσικής υποκριτικής. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήσαμε μια μαύρη κωμωδία, που ταξιδεύει τον θεατή μέσα από διαδοχικά στάδια συναισθημάτων.
Γιώργος Νικολόπουλος
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Γιώργος Νικολόπουλος, Μαρία Δαμασιώτη
Σκηνοθεσία: Γιώργος Νικολόπουλος
Δραματουργία: Γιώργος Νικολόπουλος, Μαρία Δαμασιώτη
Σκηνογραφία και ενδυματολογία: Σοφία Παππά
Κίνηση: Παύλος Ιορδανόπουλος
Φωτισμοί: Κωνσταντίνα Ποντίκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Βαγγέλης Αμπατζής
Φωτογραφίες / Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
Αφίσα: Βαγγέλης Γαβριηλίδης
Ερμηνεύουν: Ασημίνα Αναστασοπούλου, Σταύρια Νικολάου, Φανή Ξενουδάκη
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Τεχνοχώρος Φάμπρικα
Μεγ. Αλεξάνδρου 125
Πρεμιέρα 24 Απριλίου 21:30
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή | Ώρα: 21:30
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Online προπώληση:TOXICITY | Εισιτήρια εδώ!
Τιμές εισιτηρίων: 15€ γενική είσοδος, 12€ μειωμένο
