Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάτρα. Σε μια οικογένεια όπου η τέχνη ήταν τρόπος ζωής. Οι γονείς της ήταν ζωγράφοι, η αδερφή της επέλεξε το θέατρο και η Ελεονώρα τη μουσική. Ο πατέρας της έπαιζε πιάνο – ως αυτοδίδακτος! Από πολύ μικρή ηλικία αγάπησε και η ίδια το πιάνο και ξεκίνησε μαθήματα σε ωδείο. Κατάφερε να ολοκληρώσει τις σπουδές της και να πάρει το δίπλωμα, παράλληλα με σπουδές στα ανώτερα θεωρητικά της μουσικής. Στην Αθήνα ήρθε γιατί πέρασε στη Φιλοσοφική Σχολή, στο τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής Ψυχολογίας. Ολοκλήρωσε τις σπουδές μα κάπως σαν να ερωτεύτηκε αυτή την πόλη και να την που βρίσκεται ακόμα εδώ. Συνέχισε με σπουδές στο κλασικό τραγούδι και στο βιολί και εκεί ανακάλυψε έναν άλλο κόσμο που την γοήτευσε και την βοήθησε να εξελιχθεί.
Σε βάθος χρόνου είχε την τύχη και την ευκαιρία να γνωρίσει και να συνεργαστεί με σπουδαίους συνθέτες και καλλιτέχνες όπως ο Σταμάτης Σπανουδάκης, ο Σταύρος Λάντσιας, ο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Μανώλης Φάμελλος, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Στάθης Δρογώσης, η Μαρία Παπαγεωργίου, ο Σπύρος Γραμμένος κά.
Της αρέσει όταν βρίσκει χρόνο να βλέπει τις φίλες της, να ανακαλύπτει μαζί τους νέα μέρη, να παίρνει την φωτογραφική της μηχανή και να κάνει φωτοβόλτες… Όταν είναι σε πιο μοναχική διάθεση απολαμβάνει να χαλαρώνει στο σπίτι, να ακούει δίσκους, να διαβάζει ή να ψάχνει νέες μελωδίες στο πιάνο της..
Όλη μερα δουλεύει για τη μουσική, είτε διδάσκοντας στο ΔΕΛΑΣΑΛ παιδιά, είτε παίζοντας και γράφοντας μουσική… Τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί περισσότερο στη δημιουργία προσωπικής μουσικής εξερευνώντας τον ήχο της αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό. Περόσφατα κυκλοφόρησε το νέο της τραγούδι από την Anima/ Stay Independent με τίτλο «Ένα τραγούδι για τ’ άστερια» σε μουσική και στίχους της ίδιας και με την συμμετοχή του Φοίβου Δεληβοριά. Μια μπαλάντα στα χρώματα του φθινοπωρινού ουρανού από το νέο της album με τίτλο «Κορίτσι εσωστρεφές» που θα ανοίξει τα φτερά του μέσα στους επόμενους μήνες.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα έχει δημιουργηθεί ένα κοινό που δε διστάζει να στηρίζει τις περισσότερες μορφές καλλιτεχνικής δημιουργίας… Πιστεύω πως ένας καλλιτέχνης για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του πρέπει να έρθει στην Αθήνα. Αν και τα μέτρα στήριξης για νέους καλλιτέχνες στη μουσική είναι θεωρώ ανεπαρκή, υπάρχουν οργανισμοί που τους στηρίζουν οπώς Ο ΕΡΑΤΩ, ο οργανισμός των ερμηνευτών, που ξεκίνησε να χρηματοδοτεί νέους δίσκους καλλιτεχνών και είναι πολύ τιμητικό για μένα που κέρδισα μία απ’ τις χορηγίες την πρώτη χρονιά του διαγωνισμού!
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Λατρεύω τη Βιέννη. Βγάζει μια μαγεία αυτή η πόλη! Θα επιδίωκα σίγουρα να παρακολουθήσω σεμινάρια μουσικής εκεί και να γνωρίσω από κοντά τον τρόπο που λειτουργούν οι ορχήστρες της.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Σε όσους με βοήθησαν να πιστέψω στη μουσική μου και σε μένα.. Το πιο μεγάλο ευχαριστώ ωστόσο θα το χρωστάω πάντα στον πατέρα μου. Καλλιτέχνης και ο ίδιος κατάλαβε την κλίση μου προς τη μουσική και με στήριξε απόλυτα.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αιματηρές οικονομίες!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι … τις μεγάλες αποστάσεις.
Στην Αθήνα λατρεύω.. το Παγκράτι!
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Προτιμώ το ”Σκέφτομαι άρα υπάρχω”. Αν έχεις και σόσιαλ και σκέφτεσαι ακόμα καλύτερα!
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Πραγματικά δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω! Eίναι και τα δύο τα top -κατ΄εμέ – ”Red flags”!
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα που δε μου φαίνεται μέγαλο διάστημα ο ένας χρόνος. Παρόλαυτά με φαντάζομαι στο στούντιο να δουλεύω τον επόμενο δίσκο!
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι πριν κοιμηθώ είναι ποιο podcast θα ακούσω (αγαπημένη συνήθεια) και το πρώτο όταν ξυπνάω αν μπορώ να κοιμηθώ λίγο ακόμα…
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η συνήθεια και οι ανθρώπινες αδυναμίες..
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Αν ήμουν τραγούδι θα ήμουν το Βοhemiam Rhapsody! Είναι σαν μία μικρή όπερα με τρομερές εναλλαγές και μία φοβερή καλλιτεχνική ”τρέλα” . Μ’ αρέσει που ταυτόχρονα βγάζει μία ευαισθησία και έναν δυναμισμό σαν μία εσωτερική μάχη που νιώθω πως και εγώ συχνά δίνω.. Βιβλίο θα πω το Ιντερμέτζο της Σαλλυ Ρουνευ. Στοχαστικό σμυθιστόρημα που εξερευνά τις διάφορες αποχρώσεις των ανθρώπινων σχέσεων με μία σιωπηλή ένταση.. Το διαβάζω αυτό το διάστημα και με έχει συνεπάρει!
Λουκάς Φωτόπουλος
ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ Τ’ ΑΣΤΡΑ
