Γεννήθηκα, ζω και εργάζομαι στην Αθήνα. Έχω σπουδάσει ψυχολογία και ναυτιλιακά. Εδώ και οκτώ χρόνια συμμετέχω στην ομάδα ΝΑΜΑ του θεάτρου Επί Κολωνώ, μαθητεύοντας δίπλα στην Ελένη Σκότη. Έχω επίσης παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής και κινηματογράφου στο Film School του Χρήστου Πυθαρά. Στο θέατρο, το (2021-2022) συμμετείχα στην παράσταση «Οι απαρατήρητοι» της
Αγγελικής Σπανού,σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και το 2022 ερμήνευσα τον μονόλογο «Γύρισα Σπίτι» των Ντάριο Φο – Φράνκα Ράμε σε σκηνοθεσία Σοφίας Καλογιάννη στο πλαίσιο του Off-Off Athens Festival του Θεάτρου Επι Κολωνώ.
Στον ελεύθερό μου χρόνο διαβάζω πεζογραφία και ποίηση, μαθαίνω κιθάρα, και αθλούμαι (τρέξιμο, χορός, καποέιρα).
Έχω μια γάτα και μια σκυλίτσα, η οποία με ακολουθεί τόσο στα μαθήματα, όσο και στις πρόβες.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Στην Αθήνα επικρατεί μια έντονη καλλιτεχνική κινητικότητα και είναι πολύ ενθαρρυντικό το ότι διαρκώς προκύπτουν καινούργια και ενδιαφέροντα πράγματα. Υπάρχει χώρος για νέες ομάδες και καινοτόμες προτάσεις, το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό, γιατί, οι άνθρωποι που θέλουν να δημιουργήσουν, με κάποιο τρόπο κατορθώνουν και βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα στο, κατά τα άλλα, χαοτικό τοπίο.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Απ’ όλα τα ταξίδια μου, με εντυπωσίασε περισσότερο η Νέα Υόρκη, με την οποία απέκτησα δεσμούς, γιατί την επισκέφτηκα πολλές φορές και έμεινα εκεί για μεγάλα διαστήματα. Ίσως να μπορούσα να ζήσω στη Νέα Υόρκη, αν δεν υπήρχε η Αθήνα. Είμαι παιδί αυτής της πόλης, δε θα την άλλαζα με τίποτα γιατί την αγαπώ, όσο και να με πληγώνει μερικές φορές. Είναι η κινητήριος δύναμη μου, εδώ ξεκινάνε και
τελειώνουν όλα.
φωτογραφία: Χάρης Γερμανίδης
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Σε αυτούς που πίστεψαν και πιστεύουν σε εμένα. Σε αυτούς που μου έχουν προσφέρει με ανιδιοτέλεια και σεβασμό. Για τους ανθρώπους αυτούς το «ευχαριστώ» μου δεν αποτελεί μόνο χρέος αλλά και ερέθισμα, ώστε η σχέση μας να γίνεται πιο δυνατή και δημιουργική.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Κάθε ταξίδι, μικρό ή μεγάλο, είναι ένα μάθημα. Όσο ταξιδεύω, μαθαίνω και ανακαλύπτω κι όλο αυτό είναι πηγή έμπνευσης και δημιουργίας. Ωστόσο, η ιδέα του να στερηθώ για να ταξιδέψω μου φαίνεται πολύ καταπιεστική. Δε θα έμπαινα σε τέτοια διαδικασία. Δε με έχει απασχολήσει ιδιαίτερα, γιατί, αν επιθυμώ διακαώς να ταξιδέψω, θα βρω τον τρόπο να το κάνω χωρίς να στερηθώ. Τώρα, αν μιλάμε για αντικείμενα, για καταναλωτικά αγαθά, όπως ένα αυτοκίνητο, δε νομίζω ότι θα ήταν για εμένα προτεραιότητα, ώστε να υποστώ αιματηρές οικονομίες!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι…τους δρόμους και τα πεζοδρόμια.
Φωτογραφίες: Alekos Bourelias
Στην Αθήνα λατρεύω …τρέξιμο στο πέταλο του Καλλιμάρμαρου.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Δηλαδή εγώ που δεν έχω, δεν υπάρχω;
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Η αγένεια και η τσιγκουνιά έχουν σχέση με την παιδεία του κάθε ανθρώπου. Δεν μπορώ να το δω ποσοτικά. Άλλωστε, φοβάμαι πως υπάρχουν και πολύ χειρότερα πράγματα που έχει κανείς να αντιμετωπίσει στην καθημερινότητά του. Προσπαθώ γενικά να αποφεύγω αυτούς που δεν σέβονται τον διπλανό τους και εκείνους που με την συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους εκθέτουν τους άλλους, αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Ζω πάντα στο παρόν, αλλά ταυτόχρονα δουλεύω ακούραστα πάνω σε αυτά που αγαπώ και ελπίζω στα καλύτερα.
Φωτογραφία: Χάρης Γερμανίδης
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Με τους εξαντλητικούς ρυθμούς ζωής που βιώνω, τη νύχτα οι σκέψεις μου είναι τόσο καταιγιστικές και γεμάτες αταξία, που δεν μπορώ να τις συγκρατήσω στο μυαλό μου. Δουλεύουν όμως στο υποσυνείδητο και το πρωί, με μαγικό τρόπο, καταλήγω σε απαντήσεις για θέματα που με απασχολούσαν, τις οποίες δεν τις είχα επεξεργαστεί ενσυνείδητα.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Δεν ξέρω τι σκοτώνει τον έρωτα και δεν έχει σημασία. H ουσία είναι να νιώσεις, να πάρεις, να δώσεις. Ο Γιάννης Ρίτσος στο ποίημα του «Σάρκινος Λόγος» περιγράφει το ερωτικό πάθος σαν πείνα, σαν δίψα, σαν επιθυμία τόσο δυνατή που καταλύει τον χρόνο και τον θάνατο. Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Αν νιώσουμε αυτη τη δίψα και βρούμε το νερό, ας πιούμε με λαχτάρα και ευχαρίστηση. Μπορεί να τελειώσει, αλλά τουλάχιστον καταφέραμε να πιούμε.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Οι Doors και η γενιά των μπιτ.
Ο αγαπημένος Jack Kerouac με το “On the road” είναι σημείο αναφοράς από τα εφηβικά μου χρόνια. Μου υπενθυμίζει πάντα ότι ποτέ δεν είναι αργά να διαλέξεις τον δικό σου δρόμο. Αρκεί να είσαι έτοιμος να δεχτείς το πού θα σε οδηγήσει.
Αγαπημένοι στίχοι αγαπημένου τραγουδιού…
People are strange
When you’re a stranger
Faces look ugly
When you’re alone
Women seem wicked
When you’re unwanted
Streets are uneven
When you’re down
Μήπως ήρθε η ώρα να γνωριστούμε;
Η Κατερίνα Κασσάνδρα παίζει στην παράσταση “Οι Οικοδόμοι της Αυτοκρατορίας” του Μπόρις Βιάν, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καλογιάννη, στο Θέατρο 104.
Πληροφορίες:
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο 21:15 και Κυριακή 20:00
Τιμές εισιτηρίων : 15ευρώ (γενική είσοδος) 12 ευρώ (μειωμένο)
Διάρκεια: 80’
Προπώληση: https://www.more.com/theater/oi-oikodomoi-tis-aytokratorias/
Θέατρο 104
Διεύθυνση: Ευμολπιδών 41, Αθήνα 118 54 (3’ λεπτά από το μετρό του Κεραμεικού)
Τηλέφωνο: 695 126 9828
Κεντρική φωτογραφία: Sissy Morfi
