Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Λάρνακα. Ήρθα στην Αθήνα στα 18, για σπουδές στο Πάντειο. Στον τρίτο χρόνο της σχολής, ξεκίνησα παράλληλα σπουδές Σκηνοθεσίας στη Σταυράκου. Ακολούθησαν τρία χρόνια δύσκολα, αλλά χαίρομαι που δεν παράτησα κανένα από τα δυο. Αυτή η διαδρομή με οδήγησε στο Λονδίνο όπου παρακολούθησα μεταπτυχιακό στο Goldsmiths, μια εμπειρία που άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τη ζωή, την τέχνη, την εκπαίδευση..
Για πολλά χρόνια δούλευα στην διεύθυνση και εκτέλεση παραγωγής. Δεν ήταν ένας ρόλος στον οποίο αισθανόμουν άνετα, αλλά κοιτώντας πίσω, συνειδητοποιώ πως έφερε πολύτιμες συνεργασίες, εμπειρία, αλλά και άμεση επαφή με καλλιτέχνες. Έτσι προέκυψε και το πρώτο μήνυμα «πάμε για καφέ; ήθελα τη συμβουλή σου για αυτό…». Μετά από πολλούς καφέδες και άτυπες ώρες εργασίας μοιραζόμενη εμπειρία και εργαλεία που είχα αποκτήσει στην οργάνωση παραγωγής, ήρθε το επόμενο βήμα. Πιο συγκροτημένα πια, αλλά με τον ίδιο ενθουσιασμό, δημιούργησα το μomentCreative μέσα από το οποίο προσφέρω mentoring και εκπαιδευτικά προγράμματα σε ανεξάρτητους καλλιτέχνες και ομάδες. Και καφέ, εννοείται
Μια συνεργασία που άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον ρόλο μου σε μια θεατρική συνθήκη είναι αυτή με τη Γιολάντα Μαρκοπούλου στην παράσταση Ε_ΦΥΓΑ Πόντος (Ελευσίνα, 2023). Εκεί, ανέλαβα την έρευνα και συμμετείχα στην δημιουργία του έργου. Ήταν η πιο κατάλληλη «εισαγωγή» μου στην διαδικασία συνδημιουργίας με την κοινότητα και ευχαριστώ πολύ τη Γιολάντα για αυτό.
Κάτι που ίσως έχει ενδιαφέρον να μάθετε είναι ότι την ΑΜΚΕ μου την ονόμασα Ανάμεσα στους Μέρμηγκες και προέκυψε ένα βράδυ καλοκαιριού μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Για να μην το ξεχάσω μέχρι το πρωί, το σημείωσα σε ένα post it.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Είναι! Η πληθώρα των χώρων τέχνης, που έρχονται σε όλα τα σχήματα, μεγέθη, γειτονιές, και budget, κάνει πιο εύκολη νομίζω την απόφαση για τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν και να δείξουν τη δουλειά τους. Όμως την ίδια στιγμή που είναι φιλόξενη, είναι και καλλιτεχνικά «πολύβουη» και το να φτάσει ένα έργο στα αυτιά του κοινού και να έχει ανταπόκριση, είναι πιο σύνθετο τελικά.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια θα σου έλεγα στη Νέα Υόρκη. Η ανάγκη μου όμως να ζήσω σε άλλους τόπους για μεγάλα χρονικά διαστήματα έχει σε μεγάλο βαθμό ικανοποιηθεί. Αλλά η περιέργεια παραμένει. Θα ήθελα να βρεθώ στο Τόκυο και στην Βόρεια Κορέα. Αλλά και η Αλάσκα είναι ένα μέρος που σκέφτομαι συχνά. Μάλλον με γοητεύει ότι αυτά τα μέρη, όπως και πολλές αφρικανικές χώρες έχουν παραστάσεις, πολιτισμό και τρόπο ζωής τόσο διαφορετικό από τον δικό μου και θα ήθελα πολύ να έρθω κοντά με τέτοιους πολιτισμούς. Για αυτό και προσπαθώ να μάθω για την καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν και δημιουργούν σε αυτά τα μέρη.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Σίγουρα στον μπαμπά μου. Ήταν άνθρωπος της λογικής, και παρόλο που στα λόγια επέμενε να βρω μια «κανονική» δουλειά, με στήριξε πρακτικά σε πολύ κομβικά στάδια της πορείας μου για να μπορώ σήμερα να βρίσκομαι εδώ.
Στον σύντροφο μου. Μαζί μου έχει κουβαλήσει καρέκλες για artist meetings, έχει «στριμωχτεί» για ώρες σε ένα δωμάτιο του σπιτιού κατά τη διάρκεια επαγγελματικών συναντήσεων και mentoring, και είναι ο πρώτος άνθρωπος ο οποίος ακούει τις ιδέες μου.
Είναι όμως και τόσοι πολλοί άλλοι άνθρωποι, από τον καθηγητή μου στο Goldsmiths που υπήρξε ο πρώτος μου mentor, συνεργάτες που πίστεψαν σε εμένα ακόμα και όταν εγώ δεν ήξερα από που να ξεμπλέκω το κουβάρι, και κυρίως στην Αγγελίνα Λυκόγιαννη, χωρίς την οποία τίποτα δε θα ήταν ίδιο. Καταφέραμε παρέα σημαντικά πράγματα όπως τη δημιουργία του πρώτου φεστιβάλ αναβίωσης παραδοσιακού παιχνιδιού το οποίο ήταν προσβάσιμο σε άτομα με και χωρίς αναπηρίες, στην Πλάκα, αλλά και άλλα λιγότερο σύνθετα projects. Ένα πολύ μεγάλο (και πιο πρόσφατο) ευχαριστώ απευθύνεται στον Kevin Le Guillou, καλλιτεχνικό διευθυντή της ομάδας Je Pars A Zart (Μονπελιέ), ο οποίος με πρόσκληση του πραγματοποίησε το όνειρο μου να δουλέψω ξανά με εφήβους. Μαζί τρέχουμε το εφηβικό πρόγραμμα CityZenShip, θα ανακοινώσουμε προσεχώς περισσότερα για αυτό!
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Μπα. Έχω κάνει οικονομίες για να ταξιδέψω σε ένα φεστιβάλ τεχνών του δρόμου στην Ισπανία, για να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο curating και για να αυτοχρηματοδοτήσω ιδέες μου. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως το Τόκιο και η Αλάσκα να το άξιζαν όμως!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
Την αγένεια. Την οδήγηση. Την ειρωνεία. Τη μιζέρια. Το Μοναστηράκι.
Στην Αθήνα λατρεύω …
Την ελευθερία που μου δίνει.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Σε προσωπικό επίπεδο τίποτα. Είναι μια βαρύγδουπη φράση που νομίζω ότι αντανακλά το σκεπτικό ότι όλ@ πρέπει να κάνουμε συμπορευόμαστε με τον ίδιο τρόπο κι αν κάποιο@ διαφέρει, δεν υπάρχει για εμάς. Επαγγελματικά όμως, τα σόσιαλ είναι κατά τη γνώμη μου εργαλείο δουλειάς, ιδιαίτερα για καλλιτέχνες, και για ελευθέρους επαγγελματίες. Δεν λέω ότι εάν δεν έχω σόσιαλ δεν υπάρχω, ούτε ότι όλες οι πλατφόρμες είναι κατάλληλες. Όμως, παραμένουν πιστεύω είναι ένα καλός τρόπος να μιλήσουμε για τη δουλειά μας, να βρούμε το κοινό μας αλλά και να ενημερωθούμε για open call, χρηματοδοτήσεις, σεμινάρια, κ.α. Εγώ βλέπω τα σόσιαλ σαν ένα εργαλείο χαρτογράφησης. Ενημερώνομαι για πρωτοβουλίες που αλλιώς δεν γνώριζα, ή θα έπρεπε να κάνω εγγραφή σε 100 newsletter για να τις συγκεντρώσω.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον αγενή. Δεν ξέρω εάν τον φοβάμαι, αλλά με αποσυντονίζει, μου δημιουργεί ένταση. Εάν ήμασταν έστω και τυπικά ευγενικοί, θα ήταν τόσο καλύτερη η καθημερινότητα μας. Ο τσιγκούνης αν και με φοβίζει, δεν με επηρεάζει όμως με τον ίδιο τρόπο.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Τι ωραία ερώτηση. Επαγγελματικά, ανεξάρτητα από ό,τι άλλο κάνω, το Φθινόπωρο του 2025 φαντάζομαι να δρομολογείται μια καλλιτεχνική ιδέα που έχω στα σκαριά εδώ και χρόνια. Λέγεται The Anatomy Of Screaming και είναι μια ιδέα που μελετά τη ζωή μετά την απώλεια, μέσα από κείμενα, οπτικοακουστικό υλικό και φέρνει τον εσωτερικό κόσμο προς τα έξω.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Πριν κοιμηθώ σχεδιάζω νοητικά την επόμενη μέρα μου. Τα πρωινά η πρώτη αυτόματη σκέψη είναι να βάλω τροφή στα γατάκια μας.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Anything less than 100%. Μια πρόσφατη κουβέντα με αγαπημένη φίλη με έκανε να σκεφτώ πως αυτό που σκοτώνει τον έρωτα είναι το να ερωτευόμαστε με το ένα πόδι εκτός.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Όταν ακούω λατινοαμερικάνικη μουσική, για κάποιο λόγο που δεν μπορώ κι εγώ να εξηγήσω, νιώθω ότι αντανακλά τα συναισθήματα μου. Το Una razón από το κολομβιανό μουσικό συγκρότημα Gruppo Bahía με συγκινεί. Δεν είναι τόσο οι στίχοι, όσο η μελωδία που νομίζω ότι με συγκινεί.
Έχω δυστυχώς πολύ καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο ολόκληρο. Διαβάζω όμως συχνά μερικά newsletter τα οποία βάζουν λέξεις σε πολλά συναισθήματα και σκέψεις μου. Το ένα από αυτά είναι το Red Hand Files του Nick Cave. Κάθε επιστολή του είναι σαν μικρό έργο τέχνης για την ανθρώπινη φύση και τα συναισθήματα μας. Εάν έχετε διάθεση και χρόνο, διαβάστε τα λεγόμενα Joy Files.
Διαβάστε για το project: AdminROUND: Ένα διαδραστικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα του μoment Creative
Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Αθηνά Φρεναρίτου
