Η Μαρία Μαλταμπέ γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Θέατρο( Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Πειραϊκού Συνδέσμου), Ευρωπαϊκό Πολιτισμό ( Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών, ΕΑΠ) , Παιδαγωγικά( ΑΣΠΑΙΤΕ). Έχει επίσης μεταπτυχιακό δίπλωμα στην Δημιουργική Γραφή( ΕΑΠ-Πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας). Έχει εργαστεί επί σειρά ετών στο θέατρο συμμετέχοντας ως ηθοποιός σε πολλές παραστάσεις στην Ελλάδα αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ. Εργάζεται ως ηθοποιός φωνής( audio books, μεταγλώττιση, αφήγηση, ντοκιμαντέρ, διαφήμιση). Διδάσκει θέατρο στην δημόσια εκπαίδευση( Αθμια & Βθμια, ΙΕΚ). Αγαπάει να γράφει ιστορίες και να τις αφηγείται. Κείμενά της (διήγημα, ποίημα, σενάριο) έχουν διακριθεί σε διαγωνισμούς και έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους και ιστολόγια.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η Αθήνα είναι μια πόλη αντιφάσεων. Από τη μία, υπάρχει ένα πυκνό δίκτυο δημιουργών, ομάδων, μικρών σκηνών και ανεξάρτητων πρωτοβουλιών που δημιουργούν ένα γόνιμο έδαφος για καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Από την άλλη, οι υλικές συνθήκες —οικονομική αβεβαιότητα, έλλειψη στήριξης, δυσκολία πρόσβασης σε χώρους— συχνά πνίγουν τη δημιουργικότητα.
Ωστόσο, αυτό το «αντίξοο» είναι που πολλές φορές γεννά και το πιο αυθεντικό. Η Αθήνα δεν σου στρώνει κόκκινο χαλί, αλλά σου δίνει υλικό. Σε αναγκάζει να πάρεις θέση, να φτιάξεις το δικό σου χώρο μέσα στο χάος, κι αυτό έχει μια ιδιαίτερη δύναμη.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Μου αρέσει να φαντάζομαι τον εαυτό μου σε πόλεις που έχουν ρυθμό αλλά και χώρο για σιωπή. Ίσως κάπου που ο χρόνος κυλά λίγο πιο αργά, για να μπορώ να παρατηρώ, να γράφω, να σκαλίζω σκέψεις χωρίς να με καταπίνει ο θόρυβος.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στη μητέρα μου και σε ένα «μαμούνι» που έχω μέσα μου και όλο με τσιγκλάει.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για ένα ταξίδι, χωρίς δεύτερη σκέψη! Το αυτοκίνητο είναι για μένα ένα εργαλείο που απλώς με βοηθά να φτάσω στον προορισμό μου, αλλά τα ταξίδια είναι αυτά που ανοίγουν τον κόσμο και την ψυχή μου. Μια εμπειρία, μια ανακάλυψη, και κυρίως η ελευθερία που προσφέρει το ταξίδι είναι κάτι που δεν συγκρίνεται με τίποτα. Για μένα, οι πραγματικοί θησαυροί δεν βρίσκονται στις υλικές απολαύσεις, αλλά στα ταξίδια που μας αλλάζουν και μας εμπλουτίζουν ως ανθρώπους.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …την κίνηση στους δρόμους. Πολλές ώρες στο αυτοκίνητο.
Στην Αθήνα λατρεύω… το «κέντρο» της.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Ζούμε σε μια εποχή που η παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα συχνά μεταφράζεται σε αναγνώριση, αποδοχή, ακόμη και «αξία». Κι όμως, αυτός ο τρόπος ύπαρξης μοιάζει κάπως εύθραυστος, σχεδόν επιφανειακός. Προσωπικά, τα social media είναι για μένα εργαλείο: ένα μέσο να επικοινωνήσω τη δουλειά μου, να μοιραστώ σκέψεις, να συνδεθώ. Όμως η ουσιαστική ύπαρξη —η αληθινή παρουσία— συμβαίνει αλλού: στη σιωπή της πρόβας, στο βλέμμα του θεατή, στη βαθιά εσωτερική συνομιλία με τον εαυτό μου όταν δημιουργώ. Τα social είναι ο καθρέφτης. Όχι η ψυχή.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Φοβάμαι τον τσιγγούνη. Γιατί πιστεύω πως θα ‘ναι τσιγγούνης-«μικρός»- σε όλες τις εκφάνσεις του. Ο αγενής, μπορεί καμιά φορά, να είναι και χαριτωμένος μέσα την ορμή της αγένειας. Ο τσιγγούνης είναι πάντα μίζερος.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Πρώτα απ’ όλα υγιή. Εύχομαι να κοιτάζω την παράσταση “ Η Κίτρινη Ταπετσαρία” και να νιώθω περήφανη για το ταξίδι της. Να έχω αφήσει χώρο για καινούριες ιστορίες, χωρίς να προδώσω αυτά που με καίνε. Να συνεχίζω να δουλεύω με αλήθεια, να συγκινούμαι, να εκπλήσσομαι, και —γιατί όχι— να βρίσκω λίγο περισσότερο φως μέσα στη δική μου “ταπετσαρία”.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Πριν κοιμηθώ: “Έκανες το καλύτερο που μπορούσες. Ξεκουράσου.” Όταν ξυπνάω: “Σήμερα μπορούν να συμβούν τα πάντα.”
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Ο έρωτας σκοτώνεται από τη συνήθεια! Όταν ξεχνάς να βάζεις λίγο αλάτι στη μέρα σας, όταν τα ‘σ’ αγαπώ’ γίνονται μηχανικά και η περιπέτεια μετατρέπεται σε μια ρουτίνα. Ο έρωτας θέλει λίγο θόρυβο, λίγο χάος, λίγο να μην ξέρεις τι θα φέρει η επόμενη μέρα. Αλλιώς, απλά βαριέσαι και τον θάβεις στο συρτάρι της καθημερινότητας.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Βιβλίο : “Το βιβλίο της ανησυχίας” Φερνάντο Πεσσόα
Τραγούδι: Windmills of your mind Michel Legrand M
Βρείτε τη Μαρία στο Facebook
Πληροφορίες/Εισιτήρια για την παράσταση «Η κίτρινη ταπετσαρία» με τη Μαρία Μαλταμπέ στο λινκ
