Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Λέρο, είμαι Ελληνίδα και Δανέζα, έζησα Δανία, Αγγλία, Σουηδία και πέρυσι αποφάσισα να ζω στην Ελλάδα. Είμαι χορεύτρια, συντονίστρια και δημιουργός. Δυσκολεύομαι να ταυτιστώ με έναν τόπο ή μια ταυτότητα. Με ανακουφίζει το υβριδικό, το ρέον, αυτό που φιλοξενεί αφούγκρασμα και αλλαγή. Τελείωσα σχολείο στη Λέρο, μπήκα στην Ψυχολογία της Παντείου, αλλά είχα αποφασίσει να φύγω. Ήθελα να εξερευνήσω την χώρα που στην παιδική μου ηλικία φάνταζε η σωτηρία για την επιθυμία μου να χορεύω. Τελικά πήγα, όμως, δεν τολμούσα να οικειοποιηθώ μια τέχνη στην οποία μου έλεγαν πως πρέπει να είσαι από τα 5 σου, για να ανήκεις και να τα καταφέρεις. Εργάστηκα στη Δανία, σπούδαζα Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, λίγο αργότερο μπήκα στα ακαδημαϊκά διδάσκοντας Φιλοσοφία της Επιστήμης & Σχεδιασμό Έρευνας. Αλλά το σώμα αντιδρούσε. Πολλές κρίσεις πανικού, μέρες στο ντιβάνι και ώρες σε χοροπατώματα αργότερα (τα οποία για μένα πιο συχνά ηταν ο δημόσιος χώρος και ιδιάζουσες αίθουσες χορού κι όχι καλογυαλισμένα παρκέ που μύριζαν κολοφώνιο), άλλαξα πορεία και ασχολήθηκα με τον χορό εστιάζοντας στον χορό μέσα από τη συμμετοχή και την κοινότητα. Συνεργασίες που φέρω εγκάρδια είναι το ΜΑ του Romeo Castellucci, το ευρωπαϊκό community project The Bird της Ίρις Κάραγιαν, το διαγενεακό project female(with)space που υλοποίησα με την σουηδική ομάδα Norrdans, το ΣΥΝΑΞΙΣ της Τζένης Αργυρίου και την σταθερή συνεργασία με την Kitt Johnson και την κοινότητα της πρακτικής Open Training. Με σαγηνεύει το ταξίδι που κάνει το σώμα μου μέσα από την αναρρίχηση, το κανό και τις εσωτερικές πολεμικές τέχνες.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η Αθήνα τεστάρει και τεστάρεται. Σε επίπεδο καλλιτεχνικής – κι όχι μόνο – οικολογίας φέρει παθογένειες που την κάνουν εξαιρετικά δύσκαμπτη. Αισθάνομαι πως αυτή η πόλη κάνει αναγκαίο το να βρίσκεις πηγές που σου δημιουργούν ψυχικό απόθεμα, για να αντιστέκεσαι. Κι αυτό για μένα οδηγεί και σε ένα φωτεινό της σημείο, την επιμονή της κοινότητας στην αλληλεγγύη και στους χώρους συνάντησης με τ@ Άλλ@, για να δίνουμε συλλογικά ψήφο εμπιστοσύνης στο “αλλιώτικα” και “διαφορετικά”.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Δε με αφορά τόσο το πού θα βρεθώ, αλλά το πώς και το να συνυπάρχω με ανθρώπους που οραματιζόμαστε μαζί συνεργατικές πορείες και δημιουργία κοινότητας, τολμώντας να αναζητούμε τρόπους συνύπαρξης που κάτι προσφέρουν στα πρότζεκτ ζωής άλλων ανθρώπινων και μη ανθρώπινων σωμάτων. Μεγάλωσα μέσα σε δύο κουλτούρες δημιουργώντας από παιδί έναν μη τόπο, ψυχικό, που έλιωνε γεωγραφικά σύνορα, έφερνε σε συνάντηση τα μέρη και τους ανθρώπους που αγαπούσα μέσα μου και επέτρεπε το φαντασιακό. Αυτό το φέρω ακόμα μέσα μου.
ηλικίας 65+ για το Flux Laboratory 2019 @Spiros Stroggilis
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Ω! Στη μαμά μου για την ατέρμονη επιμονή της να μετουσιώνει τα δύσκολα, στον μπαμπά μου για την αφοσίωσή του στην κοινότητα, και στους δυο τους που συναντήθηκαν μέσα από δύο κουλτούρες σε έναν έρωτα ανέφικτο. Στα ψήγματα από τις ιστορίες των προγόνων μου στο Βορρά και τη Μικρά Ασία, που εμφανίζονται αναπάντεχα στον δρόμο μου. Στη Λέρο για τις ιστορίες της που θρέφουν ορίζοντες και ενσυναίσθηση. Στα φίλ@ μου για τις αλληλέγγυες άγκυρές τους και χώρο για ευαλωτότητα. Στον έρωτα που με έμαθε ότι στάχτες κι αναγέννηση έχουν να πηγαίνουν μαζί.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Ποτέ για αυτοκίνητο. Για ταξίδι θέλω οπωσδήποτε να κάνω τα ανέφικτα εφικτά.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
τον μυωπισμό της, τον κοινωνικό αποκλεισμό, το τσιμέντο, τη ρύπανση, τον σεξισμό της.
Στην Αθήνα λατρεύω …
τις αναπάντεχες συναντήσεις, την όρεξη για ζωή, τα παγκάκια, τα βουνά της, τον ήλιο
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Το στυγνό αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης αποξένωσης. Αλλά και βαθύτερα έναν ψίθυρο για την ατέρμονη δίψα μας να συνυπάρχουμε, για να ενδυναμώνουμε την ευθραυστότητά μας και να δημιουργούμε νόημα. Ωστόσο, κάπου χαθήκαμε στη μετάφραση μέσα στη ματαιότητα του καπιταλισμού κι αυτό που ποθούμε περισσότερο καταλήγουμε να το α-πωθούμε και να το σαμποτάρουμε.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τ@ τσιγκούν@ στο συναίσθημα και στη δίψα για εξερεύνηση της ζωής και διαφορετικών τρόπων συνύπαρξης.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Θρασύτατα τολμηρή στο να ονειρεύομαι και να κυνηγώ το φαντασιακό μαζί με ανθρώπους που πιστεύουν κι εκείνοι ότι μπορούμε να το μετασχηματίσουμε σε κοινή πραγματικότητα.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Σε τι όνειρο θα παραδοθώ και από τι όνειρο ξύπνησα.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Ο φόβος για ώσμωση, ο μικροαστισμός και η καπιταλιστική εγκατάλειψη της ζωής μαζί αλλιώτικα.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Αν ήμουν τραγούδι θα με ψηλαφούσατε κάπου στις νότες και στίχους του Ai Du του Ali Farka Touré. Και αν ήμουν βιβλίο θα κατοικούσα στο Γράμμα στη Ντ. του Αντρέ Γκόρζ, στον Καρπό της Ασθενείας μου του Νικήτα Σινιόσιογλου και στο all about love της bell hooks. Άλλες μέρες θα με βρίσκατε στο The Mushroom at the End of the World της Anna Lowenhaupt Tsing και προοδευτικά θα ήθελα να με βρίσκετε όλο και περισσότερο στη Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας του Κορνήλιου Καστοριάδη.
Βρείτε την Πολένα: https://polenadances.wixsite.com/un-commongoods
Bρείτε την Πολένα στο Instagram
Σύνθεση φωτογραφίας άρθρου: @Lia Jacobi, @Stefanos Samios, @Xenia Tsilochristou.
