Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσα σε ένα χωριό του νομού Θεσσαλονίκης, τη Νέα Μάδυτο. Είναι ένα από τα χωριά που βρίσκονται γύρω από τη λίμνη Βόλβη και χαρακτηριστικό του είναι η πλούσια και πυκνή βλάστηση. Σπούδασα Μηχανολογία και Βιομηχανικό Σχεδιασμό στο Τμήμα Μηχανολογίας στο ΤΕΙ Κοζάνης και την τέχνη της υποκριτικής στην Ανώτατη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Ιάκωβος Καμπανέλλης» στην Αθήνα.
Λόγω της περιοχής στην οποία μεγάλωσα, έχω στενή επαφή με τη φύση και την αναζητώ συχνά ακόμα και μέσα στην Αθήνα. Ωστόσο, φύση για μένα είναι και τα περιβάλλοντα που φέρουν κάποια ενέργεια, που σε μαγνητίζουν χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις τον λόγο. Εκεί βρίσκω και τις ισορροπίες μου.
Μου αρέσει πολύ η φωτογραφία και το τραγούδι και πιστεύω πως αυτά τα δύο συνδέονται, σε μένα τουλάχιστον, γιατί όταν τραγουδάω έχω εικόνες στο μυαλό μου. Το ίδιο και με μια εικόνα: τη συνδέω σχεδόν πάντα με ένα τραγούδι ή μουσική.
Μου αρέσουν οι χειρονακτικές κατασκευές και η μαγειρική, γιατί το να βλέπεις και να χρησιμοποιείς το δημιούργημά σου είναι η καλύτερη αμοιβή, όπως και το να φροντίζεις για την τροφή σου, αλλά και να τη προσφέρεις σε αυτούς που αγαπάς.
Αυτή την περίοδο παίζω στην παράσταση “Βάσσα, μια μητέρα” σε σκηνοθεσία Λίλλυ Μελεμέ στο Θέατρο Arroyo.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η Αθήνα σίγουρα είναι μια πόλη από την οποία μπορείς να εμπνευστείς για να δημιουργήσεις σαν καλλιτέχνης, και αυτό λόγω του τρόπου ζωής της, αλλά και των πολλών και πολυετών παθογενειών της που αντικατοπτρίζουν την εικόνα όλης της χώρας· έχεις πάντα να μιλήσεις για κάτι. Το πόσο εύκολο είναι να το κάνεις εξαρτάται από το σε ποιον απευθύνεσαι. Ζούμε σε εποχές που υπάρχει αρκετή ευαισθησία στα αυτιά και τα μάτια πολλών. Το θέμα είναι ο στόχος που βάζεις όταν δημιουργείς.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού, πού θα ήθελες να βρεθείς;
Αν μπορούσα να μένω κάπου αλλού, θα ήταν σίγουρα σε κάποιο αστικό περιβάλλον όπου η καθημερινότητα εμπεριέχει όμορφες εικόνες. Ίσως σε μια χώρα που οι πόλεις της θα είχαν αρκετό πράσινο ή αρκετά αρχαιολογικά μέρη να τις στολίζουν.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Νομίζω στην οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα, και αυτό γιατί, μαζί με όλα τα χαρακτηριστικά της επαρχιακής ελληνικής οικογένειας, πήρα κάτι το οποίο δεν το αναφέρουμε συχνά: την τρυφερότητα, και να ξέρω να τη δέχομαι και να τη προσφέρω. Αργότερα στη ζωή μου κατάλαβα πως η τρυφερότητα σχετίζεται με την ευαισθησία και, αν δεν έχεις ευαισθησίες ούτε να δέχεσαι τα συναισθήματα των άλλων μπορείς και, κυρίως, δεν μπορείς να έχεις επαφή με την τέχνη σαν κομμάτι της.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για ένα ταξίδι θα έκανα, ναι. Αξίζει κανείς να κάνει θυσίες για να γεμίζει το σακούλι με τις εμπειρίες που τον πάνε μπροστά. Και τα ταξίδια σε πάνε. Για αυτοκίνητο δεν θα έκανα. Προς το παρόν, τουλάχιστον, γιατί η μετακίνησή μου δεν με ταλαιπωρεί σε σημείο που να το έχω ανάγκη.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι…
Την έλλειψη στοιχειώδους ευγένειας από μερικούς ανθρώπους σε μικρά πράγματα της καθημερινότητας. Μια καλημέρα, μια καλησπέρα από άνθρωπο σε άνθρωπο, παραδείγματος χάρη.
Στην Αθήνα λατρεύω…
Την ελευθερία να υπάρχω όπως επιθυμώ.
Α! Και να χαζεύω τα αισθητικά ασύμβατα κτήρια της!
«Έχω σόσιαλ, άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Σαν άνθρωπος της εποχής μου έχω κι εγώ σόσιαλ και ασχολούμαι με αυτά, προσπαθώντας όμως να κρατώ ισορροπίες στη χρήση τους. Ωστόσο, είναι μια επικίνδυνη πίστα, γιατί η βαθιά και διαρκής ενασχόληση, πιστεύω, πως σε κάνει να χάνεις την αντίληψη για την πραγματική ζωή καμιά φορά. Το πιστεύω αυτό παρατηρώντας κυρίως τον εαυτό μου, αλλά και τους άλλους γύρω. Μου αρέσει η πραγματική επαφή με τους ανθρώπους, να κουβεντιάζω κοιτάζοντας στα μάτια και να ακούω τη φωνή τους. Εκεί, ναι, υπάρχω.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Από άποψη φόβου, τον αγενή. Είναι θέμα της στιγμής. Λένε πως ο τσιγκούνης είναι σε όλα τσιγκούνης, ακόμα και στα συναισθήματα. Δεν είναι όμως κάτι που μπορεί να με τρομάξει. Έχω την ψυχραιμία να δω πώς θα πράξω με έναν τέτοιο άνθρωπο. Η αγένεια εμπεριέχει επίθεση άγνωστης προέλευσης. Εκεί, ναι, ταράζομαι και τρομάζω.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Σε έναν χρόνο από σήμερα με φαντάζομαι έτσι όπως μου εύχομαι. Λίγο περισσότερο δημιουργικό και, κυρίως, υγιή.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν ξυπνάω είναι ότι όλα θα πάνε καλά, είτε έχω είτε δεν έχω κάτι να με αγχώνει. Το τελευταίο που σκέφτομαι πριν κοιμηθώ είναι πως, ό,τι και να συμβαίνει τώρα, είναι ώρα για ύπνο και αύριο έχω όλη τη μέρα να ασχοληθώ με αυτό. Καμιά φορά πιάνει.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Τον έρωτα τον σκοτώνει ο φόβος. Όταν φοβάσαι να μιλήσεις και να εκφραστείς στον άνθρωπό σου, είτε λόγω του χαρακτήρα σου είτε του δικού του, αυτό αργά ή γρήγορα μετατρέπεται σε απέχθεια ή απλά αδιαφορία. Ίσως ακούγεται κάπως βαρύ, αλλά πιστεύω ότι τα συναισθήματα είναι ενέργειες. Από τη φυσική γνωρίζουμε ότι οι ενέργειες αλλάζουν μορφές. Όταν μια καλή ενέργεια, όπως είναι ο έρωτας, μετατραπεί σε κάτι που φέρει αρνητικό πρόσημο, ο έρωτας είναι ήδη νεκρός.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Ένα από τα βιβλία με τα οποία ταυτίστηκα περισσότερο διαβάζοντάς το ήταν τα διηγήματα του Ταχτσή στο βιβλίο Τα Ρέστα. Παρ’ όλο που αναφέρει τη ζωή ενός μικρού αγοριού στην παλιά Αθήνα, έχει πολλές ομοιότητες με τη συνθήκη στην επαρχία. Όσο για τραγούδι, είναι η «Ανδρομέδα» του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Οι εικόνες που μου δημιουργεί αυτό το τραγούδι είναι παρόμοιες με τα ταξίδια, τις εικόνες και τα τοπία που φτιάχνει το μυαλό μου, αλλά έχει και ένα κομμάτι της διάθεσης που με χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο.
Bρείτε τον Αλέξανδρο στο Instagram
Τον Αλέξανδρο απολαμβάνουμε κάθε Δευτέρα και Τρίτη στην παράσταση “Βάσσα- Μια μητέρα” περισσότερες πληροφορίες εδώ:
