Γεννήθηκα στο (καρά)κεντρο της Αθήνας, μεγάλωσα στη Λαμπρινή και με μια ενδιαφέρουσα τροπή των πραγμάτων μένω εδώ και δύο χρόνια, επίσης, στο (καρα)κέντρο της πόλης. Είμαι απόφοιτος της Νομικής Σχολής και της Δραματικής του Εθνικού, δουλεύω ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, βοηθός σκηνοθέτη και «εκτελεστής» παραγωγής ανελλιπώς από το 2011 και εδώ και επτά χρόνια ασχολούμαι και με την εμψύχωση εφήβων και το θέατρο στην εκπαίδευση. Φέτος, μάλιστα, ολοκληρώνω το μεταπτυχιακό μου στη Διδακτική του Θεάτρου. Φέτος, θα με δείτε τα πρωινά ως γοργόνα, Ινδιάνο, γριά, πειρατή και Lost Boy στον «Πήτερ Πάντα Παιδί» των Patari Project σε σκηνοθεσία Σοφίας Πάσχου στο Θέατρο Κνωσός και τα βράδια ως καθολικό πατέρα Αυγουστίνο στο «Συνέδριο για το Ιράν» που σκηνοθετεί ο Χρήστος Θεοδωρίδης με την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων στο ΠΛΥΦΑ έως τις 2 Φεβρουαρίου. Δεν ξέρω τι είναι ενδιαφέρον για μένα, αυτό ίσως να πρέπει να το πουν οι συνεργάτες μου και οι άνθρωποι της ζωής μου. Ξέρω, όμως, ότι με ενδιαφέρει και με ανησυχεί μάλλον πάρα πολύ το πού πάει αυτός ο κόσμος με όλα τα ραγδαία που συμβαίνουν. Η προσωπική μου ματαίωση μετά από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα κοινά ως Γενικός Γραμματέας του ΣΕΗ για δύο θητείες (αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε οι άνθρωποι, ακόμα και αυτοί που φαινομενικά είμαστε κοντά) και η βαθιά ύπνωση της κοινωνίας, με φοβίζουν…
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Υπάρχουν δύο αναγνώσεις. Αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, ποσοτικά, μάλλον θα πούμε ότι είμαστε το πολιτιστικό κέντρο της Ευρώπης (παραστάσεις, μουσεία, συναυλίες, όπερα). Αν κρίνουμε από τις συνθήκες δημιουργίας, τα ποσά που πληρώνονται οι εργαζόμενοι στην Τέχνη, πόσοι από αυτούς συνεχίζουν την επόμενη χρονιά ή επιβιώνουν μόνο από αυτήν την εργασία τους, θα έλεγα ότι συνολικά η Ελλάδα (και όχι μόνο η πρωτεύουσά της) είναι η πιο αφιλόξενη χώρα της Ευρώπης. Κάτι που φαίνεται και από τους ετήσιους προϋπολογισμούς των Κυβερνήσεων.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού, πού θα ήθελες να βρεθείς;
Μέχρι στιγμής, από τα ταξίδια που έχω κάνει, θα έλεγα μάλλον στο Μπουένος Άιρες. Μια κοντινή στη μεσογειακή κουλτούρα αίσθηση, μια πόλη με βαθιά ιστορία, που συνδυάζει το Παρίσι, το Βερολίνο και την Αθήνα. Ή, άντε, στα Κύθηρα. Μην με φάνε και τα υπερατλαντικά, αν με πιάσει νοσταλγία.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Πάντα με συγκινεί ο στίχος του Σεφέρη «είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας». Με αυτή τη σκέψη, χρωστάω ευχαριστώ σε όποιον βρέθηκε στη ζωή μου έως σήμερα. Τους γονείς, φίλους, δασκάλους, συνεργάτες μου. Πιο πρόσφατα στον Χρήστο και την Ξένια που με δέχτηκαν στην ομάδα τους. Χρωστάω ακόμα σε ανθρώπους που δεν με ξέρουν, ανθρώπους που με ενέπνευσαν με τα έργα τους, τη στάση τους, τα λόγια τους. Ακόμα, όμως, και σε αυτούς που με πλήγωσαν και με τραυμάτισαν. Κάποτε μας είχε πει ο Περικλής Κοροβέσης (που είχα τη χαρά να τον γνωρίσω) πως είχε συγχωρήσει τους βασανιστές του, γιατί ενώ πόνεσε, «έγραψε τραγούδι για τον πόνο αυτό». Ή όπως, λέει, ο Αλκίνοος στην «Πατρίδα» του: «ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα ‘ταν αγέννητη η Γη».
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούριο αυτοκίνητο;
Αυτοκίνητο δεν έχω. Οδηγώ μόνο μηχανάκι. Αλλά για ταξίδια, ναι, το έχω ήδη κάνει! Και όχι μόνο αυτό. Αλλά δανείστηκα κιόλας όταν χρειάστηκε. Να ‘ναι καλά το στήριγμά μου, η κουμπάρα μου, που με ανέχτηκε να της ξεπληρώσω το ταξίδι μας στη Λατινική Αμερική δύο χρόνια μετά…
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
…το Airbnb, τους νέον φωτισμούς, την έλλειψη χώρων πάρκινγκ..
Στην Αθήνα λατρεύω …
…το φως, το ότι δεν κοιμάται ποτέ, την πολυπολιτισμικότητα.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Μια αναγκαία συνθήκη. Ειδικά για μας τους καλλιτέχνες είναι πλέον αναπόφευκτο. Και έναν παραλογισμό: θεωρούμε «κοινό» μέσο και κατάκτηση δημοκρατίας, να αναγκαζόμαστε να εκχωρούμε κομμάτια του εαυτού μας σε μια πολυεθνική, νομίζοντας ότι είναι δημόσιος χώρος. Είναι το μόνο μας μέσο πια. Αλλά δεν θα έπρεπε να είναι.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Κανέναν από τους δύο. Φοβάμαι όποιον ταξικά είναι απέναντί μου.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Ελπίζω όπως φέτος. Να είμαι σε δουλειές που έχω λατρέψει. Που με βάζουν σε έναν καινούριο αγώνα κάθε φορά. Σίγουρα θέλω να συνεχίσει ο Πήτερ Παν και του χρόνου και το Συνέδριο και να χωρέσουν και νέα πράγματα που σχεδιάζω από πέρυσι.
Δεν έχω αυταπάτες ότι θα ξεκουραστώ ποτέ.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Α, κάθε μέρα είναι άλλο. Πάντα έχει σχέση με την προηγούμενη μέρα και με τις υποχρεώσεις της επόμενης (ίσως ήρθε η ώρα για ψυχοθεραπεία).
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Ο εγωισμός και μόνο αυτός. Ούτε το πολύ μαζί, ούτε η συγκατοίκηση, ούτε τα πολλά χρόνια, ούτε το νέο γκομενάκι. Η μαλακία που έχουμε στο κεφάλι μας φταίει.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Το «Μένω εκτός» που είπε η Ελευθερία σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου.
Το «Περί τυφλότητας» του Σαραμάνγκου: χωρίς σημεία στίξης, ένα βαθύ ταξίδι από την απελπισία, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τον πόνο στην εγκαθίδρυση της αλληλεγγύης και της ελπίδας (αθεράπευτα ρομαντικός γαρ.)
Βρείτε τον Άρη στο Instagram
