Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Χαϊδάρι απο φτωχή εργατική οικογένεια . Σπούδασα υποκριτική στη σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Στα 35 χρόνια που δουλεύω επαγγελματικά στο θέατρο έχω συνεργαστεί με πολλούς μικρούς ή μεγάλου θιάσους. Η δουλειά που έχει σημαδέψει την καριέρα μου είναι η θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία που έκανα με τα κόμιξ του Αρκά. Μια παράσταση με τον τίτλο “ζωή μετά χαμηλών πτήσεων” που για εννιά χρόνια ταξίδεψε σε Ελλάδα και εξωτερικό, καθώς και η συνεργασία μου με τον ραπερ Άνσερ στην παράσταση ” η ατζέντα”. Αυτή την εποχή συμμετέχω στην παραγωγή του κινητήρα “η γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες” σε σκηνοθεσία Αντιγόνης Γύρα, που παρουσιάζεται στο καφενείο “ο Σωκράτης” στο μεταξουργείο.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Η Αθήνα είναι φιλόξενη ως δυνατότητα, όχι ως συνθήκη. Υπάρχει πυκνή καλλιτεχνική κοινότητα. Βρίσκεις ανθρώπους, ομάδες, χώρους, υπόγεια, ταράτσες, αποθήκες που γίνονται σκηνές.
Το κοινό της, παρότι κουρασμένο, είναι εκπαιδευμένο και αν σε πιστέψει, σε ακολουθεί. Ζεις όμως με ανασφάλεια και χωρίς θεσμική στήριξη.
Η υπερπροσφορά δημιουργίας οδηγεί σε αόρατη βία: πολλή δουλειά, λίγος χώρος, ελάχιστα χρήματα.
Η πόλη δεν σου χαρίζει χρόνο. Αν δεν τον διεκδικήσεις, στον παίρνει.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Θα ήθελα να ζήσω στον τόπο της μητρικής μου καταγωγής, στη Μεσσηνιακή Μάνη… ο απόλυτος συνδυασμός βουνού και θάλασσας
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Το μεγαλύτερο ευχαριστώ νομίζω ότι θα έπρεπε να το λέει ο καθένας στον εαυτό του σαν μία μικρή επιβράβευση, που σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες ζωής καταφέρνουμε ακόμα και είμαστε ζωντανοί και δημιουργικοί.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για ένα καινούργιο αυτοκίνητο ποτέ…για έναν ταξίδι σίγουρα..το κάνω ήδη. Είναι επένδυση ζωής
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …
την εξοικείωση με το άσχημο. Όχι το ίδιο το άσχημο, αλλά το ότι σταματήσαμε να το προσέχουμε.
Στην Αθήνα λατρεύω …
ότι μέσα σε όλη τη φθορά της, σου αφήνει ακόμη ρωγμές για να περάσει ζωή. Μπορεί να είναι ένα καφενείο που στις 9 το βράδυ γίνεται θεατρική παράσταση, ένα μπαλκόνι με βασιλικό, μια πρόβα σε παγωμένη αίθουσα, ένα φιλί έξω από περίπτερο.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Σημαίνει ότι η ύπαρξη ζητά μάρτυρες.
Αν δεν ανέβηκε, αν δεν φάνηκε, αν δεν μετρήθηκε, είναι σαν να μην έγινε.
Δεν μιλά μόνο για ματαιοδοξία. Μιλά για φόβο εξαφάνισης. Για την ανάγκη να αφήσεις ίχνος μέσα σε έναν ωκεανό εικόνων. Να πεις: «ήμουν εδώ, με είδατε;»
Κι έχει κάτι βαθιά τραγικό… δεν λέει «με βλέπουν, άρα υπάρχω», λέει «μπορώ να με δείξω».
Η ταυτότητα γίνεται προφίλ. Η εμπειρία γίνεται περιεχόμενο. Η σιωπή γίνεται ύποπτη.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον αγενή τον φοβάμαι λιγότερο. Είναι φανερός. Ξέρεις πού πατάς, σου δείχνει τα δόντια του από την αρχή.
Τον τσιγκούνη, με την ευρεία έννοια… στα λεφτά, στη γενναιοδωρία, στην αγάπη, στην ευθύνη… τον φοβάμαι περισσότερο. Γιατί η τσιγκουνιά δεν φαίνεται πάντα. Κρύβεται πίσω από λογική και μέτρο. Και όταν έρθει η κρίσιμη ώρα… δεν θα δώσει. Ούτε χρόνο, ούτε πλάτη, ούτε συγγνώμη.
Η αγένεια πληγώνει στιγμιαία.
Η τσιγκουνιά στεγνώνει τα πάντα γύρω της.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Υγιή και βλέπουμε
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Το πιο απλό… να καταφέρω να κοιμηθώ. Και όταν ξυπνώ… τι θα μαγειρέψουμε σήμερα;
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Τον σκοτώνει η απροθυμία να αλλάξεις. Όχι να αλλοιωθείς… να μετακινηθείς λίγο. Ο έρωτας είναι κίνηση. Όπου δεν κινείται, σαπίζει.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Το “άρωμα” του Ζισκιντ.
“Αμα ρωτήσουν που χάθηκα” Άνσερ
