Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα. Σπούδασα στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών. Έχω συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τον Στάθη Λιβαθινό, την Ελένη Ευθυμίου, τον Γιώργο Κουτλή, αλλά σίγουρα αν έπρεπε να ξεχωρίσω οπωσδήποτε κάποιες συνεργασίες, είναι οι συμμετοχές στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στον ρόλο του υπηρέτη στην Άλκηστη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου, ως φάντασμα του Πολύδωρου στην Εκάβη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Ιώς Βουλγαράκη και ως Μέτων και Ηρακλής στους Όρνιθες του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη. Δεν ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο και μάθημα στη δουλειά μας από αυτή την εμπειρία.
Χόμπι μου είναι τα βιβλία, οι βόλτες με αγαπημένα πρόσωπα, μέρη με ζωντανή μουσική. Πολλές φορές και απλώς στιγμές παύσης και απόλυτης σιωπής, κάπου που έχει φύση και ουρανό.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Σίγουρα. Για γενικότερη φιλοξενία, δεν ξέρω… Μου βγαίνει πολύ συχνά η ανάγκη πλέον να βρεθώ κάπου στην επαρχία, στη φύση και την ησυχία.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Σε χωριό. Ίσως στο Πήλιο. Το λατρεύω.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στην πραγματικότητα σε όποιον άνθρωπο έχει υπάρξει στη ζωή μου, είτε μου έκανε καλό, είτε κακό. Όλοι μας διαμορφώνουν και καταφέρνουμε ό,τι καταφέρνουμε. Αυτή είναι η αλήθεια. Αλλά ιδιαίτερη μνεία οφείλω φυσικά στην οικογένειά μου, σε ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν στα πρώτα μου βήματα στο θέατρο και τέλος, στην ψυχολόγο μου χαχα
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Ταξίδι εννοείται! Θα μπορούσα όλη μου τη ζωή να είμαι σε ένα αεροπλάνο και να γυρνάω τον κόσμο. Δυστυχώς το έχω κάνει ελάχιστα…
Στην Αθήνα σιχαίνομαι … Τους φρενήρεις ρυθμούς της.
Στην Αθήνα λατρεύω … Τους ποικίλους κόσμους που περιέχει.
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Σύμπτωμα. Αρρώστιας. Μεγάλης. Έχει πάρει μπάλα και το θέατρο όλο αυτό. Δύσκολα πια εμβαθύνουμε. Κάνουμε παραστάσεις για τα stories. Ασυναίσθητα συμβαίνει. Μας έχει επηρεάσει ύπουλα, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Είναι βέβαια σημείο των καιρών, συνολικά. Και πιστεύω πάντα πως οτιδήποτε είναι να αλλάξει, θα αλλάξει όταν φτάσει στο μη περαιτέρω του. Όταν σιχαθούμε τον εαυτό μας μέσα εκεί. Θα έρθει η ώρα και στα σόσιαλ. Θα φτάσουμε σε τέτοια επίπεδα ψυχικής απομόνωσης που δημιουργούν όλα αυτά και αποξένωσης από τον εαυτό, που θα σπάσει όλο σαν σπυρί και θα αναθεωρήσουμε. Ο άνθρωπος είναι πνευματικό ον. Η επιφάνεια, η εικόνα, η αποκτήνωση, έχουν τα όριά τους. Θα έρθει η στιγμή που η αληθινή μας φύση θα βγει μπροστά να πάρει τον λόγο και θα συμβεί κάτι φωτεινό.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Στα αλήθεια, κανέναν. Αν αναλογιστείς τις πληγές από πίσω που τους έκαναν να περιχαρακωθούν… Συμπόνοια πιο πολύ θα νιώσω με έναν τρόπο, παρά φόβο.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Να εμβαθύνω πιο πολύ στα απλά και τα ουσιαστικά. Δεν φαντάζομαι πλέον τόσο πολύ καταστάσεις και φιλοδοξίες. Ό,τι θέλει να έρθει, ας έρθει.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Τώρα πια, ότι είμαι ευγνώμων για ό,τι έχω και ζω και για κάθε βήμα που κάνω. Λέω ένα ευχαριστώ μέσα μου πριν κοιμηθώ και το ξανά λέω όταν ξυπνάω. Κάνω συχνά μια φανταστική κουβέντα με τη ζωή, την ύπαρξη. Είχα ένα μεγάλο Εγώ, τα ήθελα όλα όπως τα είχα στο κεφάλι μου. Έχει σημασία να δημιουργείς μια σχέση εμπιστοσύνης με τη ζωή. Να της λες ένα ευχαριστώ και να την αφήνεις να σε πάει. Σε κάνει άλλο άνθρωπο. Είναι μεγάλη αποφόρτιση. Φοράμε πολλά βάρη στον εαυτό μας. Και αυτή είναι η αλήθεια στην τελική, όποιος αφήνεται, ζει. Να είσαι σαν το νερό, που έλεγε και ο Μπρους Λι.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Η χρήση του ως στοιχείο αλληλεξάρτησης. Όταν περιέχει μέσα του ελλείψεις και ανασφάλειες που περιμένεις να σου τις καλύψει ο άλλος. Είναι αδύνατον να συμβεί. Δρομολογημένη καταστροφή. Όταν δεν περιμένεις από τον άλλο, ξεκινάει το αληθινό συναίσθημα. Έχει κάτι υπερφυσικό καταβάθος. Ανοίγει την πόρτα στην Αγάπη. Που ίσως είναι και ο φυσικός προορισμός μας. Το “νόημα της ζωής” αν θες. Ίσως…
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Αν ήμουν τραγούδι, θα έλεγα ίσως το El condor pasa των Simon και Garfunkel.
Βιβλίο, δύσκολο… Ας πούμε το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, του Προυστ, που είχα ταυτιστεί και πολύ όταν το κάναμε παράσταση στο τρίτο έτος της σχολής.
Βρείτε τον Ερρίκο στο Instagram
Ο Ερρίκος Μηλιάρης θα παίζει στην παράσταση «ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ» (Consent) της Νίνα Ρέιν σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά στο Σύγχρονο Θέατρο
Από 17 Aπριλίου έως 10 Μαΐου 2026
Περισσότερες πληροφορίες και εισιτήρια εδώ
: https://www.ticketservices.gr/event/sychrono-theatro-synainesi/
