Γεννήθηκα το 2002. Είμαι 23 και ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν ανήκω περισσότερο στη γενιά που μεγάλωσε με DVD ή σε εκείνη που μεγάλωσε με TikTok. Ζω στην Αθήνα, μια πόλη που μου δίνει άφθονο υλικό για το θέατρο και που διαρκώς εξετάζει την υπομονή μου στα ΜΜΜ. Είμαι αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Θεάτρου 10Θ» και παράλληλα φοιτητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πάντειο.
Τελείωσα πέρυσι την δραματική σχολή και είχα την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσω στον «Μεταξουλη» , ένα έργο για την αγάπη , ένα έργο για την αποδοχή , που ταξίδεψε από την Αθήνα μέχρι την Κύπρο. Έπειτα , ήρθε στην ζωή μου το UNBORN, ένα σπουδαίο έργο που μιλάει για δύο αδέρφια. Ένα αντι-παραμύθι ενηλικίωσης που με άγγιξε βαθιά. Κάνουμε πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου στο θέατρο Ρεκτιφιέ. Έχω συμμετάσχει σε φεστιβάλ που μου άνοιξαν νέους τρόπους να βλέπω την τέχνη, έχω εμφανιστεί σε τηλεοπτικές σειρές και σε ταινίες. Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάτι πιο πρόσφατο, είναι σίγουρα η δουλειά μου στην παράσταση «Unborn», που με έκανε να αναρωτηθώ τι σημαίνει ενηλικίωση και τι σημαίνει συγχώρεση.
Στον ελεύθερο χρόνο μου, ασχολούμαι με τον σύγχρονο χορό , κάνω φωνητική , μαγειρεύω για τους φίλους μου και κυριώς προσκαλώ δικά μου άτομα στο σπίτι για να τραγουδήσουμε.
Κάτι που θεωρώ ενδιαφέρον να μάθετε για μένα, είναι πως αν με δείτε να φοράω πολύ μπλε στα ρούχα μου , είμαι μελαγχολικός εκείνη την ημέρα. Επίσης όταν ξεβολεύομαι και πιέζομαι χρονικά είναι η στιγμή που ο εαυτός μου νιώθει ασφάλεια και ηρεμία. Νιώθω ότι κάνω κάτι καλά.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Σαφώς και είναι. Είναι μια μεγάλη πόλη που έχει και τον χώρο να ανθίσει ο καθένας καλλιτεχνικά. Με έναν τρόπο όλη η Ελλάδα είναι μια αγκαλιά. Δεν ξέρω αν είμαστε ως κοινό άρτια «εκπαιδευμένο» ή αν έχουμε αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό την κουλτούρα «πηγαίνω σε μια παράσταση» , όμως πάντα νιώθω πως έχουμε την τάση να αγκαλιάζουμε το κάθε τι καλλιτεχνικό. Οταν βλέπω δυο ανθρώπους αγκαλιά ή χέρι χέρι στον δρόμο σε αυτό το καυσαέριο της Αθήνας είναι μια σκηνή από Ρωμαίο και Ιουλιέτα , είναι δυο άνθρωποι που ψάχνουν χώρο να υπάρξουν και η Αθήνα δίνει σε όλους πάντα χώρο . Όσον αφορά την αμιγώς καλλιτεχνική δημιουργία, θεωρώ πως η πρωτεύουσα έχει τους πόρους να φιλοξενήσει την όποια καλλιτεχνική ενέργεια.
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Θα ήθελα να είμαι σε ένα νησί με δέκα κατοίκους και για την ακρίβεια, εγώ να είμαι ο δέκατος. Νιώθω έντονα παιδί της πόλης, όμως οι ρίζες από την Κρήτη πάντα μου δημιουργούν την ανάγκη για να πάω κάπου πιο ήρεμα. Θα ήθελα να ζήσω Θεσσαλονίκη , θα ήθελα πολύ να ζήσω Κύπρο , θα ήθελα πολύ να ζήσω σε ένα ξερονήσι. Δεν αντέχω το εξωτερικό. Δεν νιώθω ο εαυτός μου εκεί. Βέβαια , ότι και να λέω πάντα καταλήγω στην Αθήνα.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στον εαυτό μου κυρίως γιατί το αξίζει. Το αξίζει γιατί αντέχει, υπομένει, επιμένει και διαρκώς παλεύει. Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην μάνα μου που με στηρίζει στις στιγμές που εγώ δεν μπορώ να το κάνω για μένα, που με γειώνει όταν εγώ έχω την τάση να πετάω ψηλά στα σύννεφα. Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα αδέρφια μου , που με αγαπάνε και αποτελούν για μένα πυρήνες της προσωπικότητας μου . Αλλά κυρίως χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους πέντε κοντινούς μου φίλους που είναι οικογένεια , αποκούμπι και παρέα.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Και βέβαια για ένα ταξίδι. Έτσι κι αλλιώς για οποιοδήποτε ταξίδι χρειάζεται να κάνω αιματηρές οικονομίες, ηθοποιός είμαι. Γιατί ενώ δεν μπορώ να μείνω για πάντα στο εξωτερικό ,θέλω τόσο πολύ να γνωρίσω «νέους κόσμους», κουλτούρες, γλώσσες , τέχνες, αντιλήψεις .
Στην Αθήνα σιχαίνομαι …την κίνηση και την ένταση
Στην Αθήνα λατρεύω … τις τέχνες, το φαγητό , τον Αύγουστο
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Σημαίνει «σήμερα». Σημαίνει «πραγματικότητα» δεν είναι η μόνη , αλλά είναι μια πραγματικότητα. Θέλω να πω , πως όλοι έχουμε έρθει αντιμέτωποι με την δύναμη των social. Θέλω να δηλώσω κάτι που δεν
μπορώ να το φωνάξω γιατί δεν με ακούει κανείς; Το ποστάρω. Θέλω να προωθήσω την δουλειά μου ; Το ποστάρω. Θέλω να ηρεμήσω , να ενημερωθώ ή απλώς να «χαζέψω»; Το κάνω. Τώρα με το UNBORN προσπαθούμε να έχουμε ως σύμμαχο και τα social. Για να μπορέσουμε να δώσουμε στον κόσμο να καταλάβει την ομορφιά της δουλειάς μας και πόσο σημαντική είναι για εμάς. Αλλά και επίσης πόσο σημαντική είναι και η συνεργασία μας με την «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ» για αυτή την παράσταση . Είναι τεράστια η χαρά μας αλλά και η τιμή μας . Αυτό είναι η δύναμη των social . Δεν λέω ότι δεν με τρομάζει , ούτε συμφωνώ απόλυτα με την φράση αυτή απλώς δεν μπορώ να παραβλέψω πως έχει γίνει πλέον μια πραγματικότητα. Βέβαια, δεν θέλω να φτάσουμε να μετράμε την δύναμη μας από ένα ψηφιακο κοσμο. Αυτή είναι και η μόνη μου φοβία σχετικά με την δύναμη των social.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Τον αγενή. Δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να εξηγήσω αλλά θα το κάνω. Υποφέρω με την αγένεια , υποφέρω με τους αγενείς ανθρώπους. Θεωρώ πως είναι βαθιά ανασφαλείς και μη καλλιεργημένοι. Δεν καταλαβαίνω την ανάγκη κανενός να προσβάλει και να μειώσει έναν άλλον άνθρωπο. Δεν τον «φοβάμαι» τον αγενή. Τον απεχθάνομαι βαθιά, ουσιαστικά. Η αγένεια αισθάνομαι πως είναι μια ασθένεια , είναι φοβερό πως μπορεί να χαλάσει την διάθεση σου ένας αγενής άνθρωπος. Πώς μπορεί να επηρεάσει την ημέρα σου μια αγενής συμπεριφορά.
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Λιγο πιο κοντά στους στόχους μου, λίγο πιο ήρεμο στην ψυχή μου. Να κάνω αυτό που αγαπάω, να παλεύω για αυτό και να ιδρώνω για αυτό. Ξέρετε είναι πολύ σπουδαίο να ιδρώνεις για κάτι που αγαπάς. Σε έναν χρόνο από τώρα θα ήθελα να χτίζω πιο γερά «θεμέλια» ανάμεσα σε μένα και στην δουλειά μου, την υποκριτική. Θα ήθελα να έχω τους φίλους μου και να γελάμε για όλα αυτά που μας πλήγωσαν την προηγούμενη χρονιά
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Το τελευταίο πράγμα που σκέφτομαι είναι αν έβαλα ξυπνητήρι ενώ η τελευταία μου έγνοια είναι αν την επόμενη μέρα θα είναι όλα όπως πρέπει να είναι. Πάντως το πρώτο πράγμα που σίγουρα σκέφτομαι με το που ξυπνήσω, είναι να στείλω καλημέρα σε όσους αγαπώ και να καταφέρω να μην καπνίσω πάλι ένα ολόκληρο πακέτο τσιγάρα.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Ο ίδιος ο έρωτας. Είναι σημαντικό να υπάρχει η σωστή δόση έρωτα. Οι άνθρωποι όταν ερωτευόμαστε είμαστε κάτι ανάμεσα σε υπνωτισμένοι και παρανοϊκοί. Εγώ δεν είμαι καλά, αλλού πατάω αλλού βρίσκομαι.
Πάντως σίγουρα κάτι που σκοτώνει τον έρωτα είναι το «ψέμα» όποια και αν είναι η πρόθεση , όποιος και να είναι ο σκοπός και ο λόγος. Ο χρόνος σκοτώνει τον έρωτα, η ίδια η ζωή σκοτώνει τον έρωτα. Για αυτό είναι σημαντικό να μοχθούμε για εκείνον. Να σηκώσουμε μανίκια και να παλέψουμε σαν λιοντάρια. Στο θεωρητικό επίπεδο , γιατί στο πρακτικό έχω και κάποια θεματάκια εγωισμού…
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Σε τραγούδια είμαι σίγουρα κάτι ανάμεσα στο « Η σωτηρία της ψυχής» , «Αυτή η νύχτα μένει» «Κουπαστή», «Υπερωκεάνιο » « Το δίχτυ» και το λατρεμένο μου «Το μηδέν».
Απο βιβλία δεν μπορώ να πω ότι έχω την ίδια σύνδεση με κάποιο, σίγουρα όμως αγαπώ της ποιητικές συλλογές του Καρυωτάκη και τα ερωτικά ποιήματα του Λειβαδίτη και του Ρίτσου. Νιώθω κοντά στο βιβλίο « ο Ξένος» του Άλμπερ Καμύ. Είναι κομμάτια του εαυτού μου όλα αυτά τα έργα. Είναι κομμάτια του Μανώλη.
Βρείτε τον Μανώλη στο instagram
INFO
UNBORN
Μια ιστορία ενηλικίωσης.
Για 11 παραστάσεις.
Από 14 Οκτωβρίου 2025
Δευτέρα & Τρίτη | 21:00
Θέατρο ΡΕΚΤΙΦΙΕ
Τι συμβαίνει όταν δύο αδέρφια συναντιούνται μετά από εννέα χρόνια και καλούνται, την ημέρα των γενεθλίων της ηρωίδας, να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα του αποχωρισμού;
Unborn- μια ωμή, αστεία και απροσδόκητα τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης, που αφήνει το τελευταίο κερί να το σβήσουμε μαζί.
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Το UNBORN είναι ένα σύγχρονο θεατρικό έργο που συνδυάζει δραματουργική αμεσότητα με λεπτό χιούμορ.Η παράσταση φωτίζει με διακριτικότητα μια βαθιά κοινωνική αλήθεια: την πρακτική –συχνά αποδεκτή– του να μεγαλώνουν παιδιά σε σπίτια άλλων συγγενών, και πώς αυτή η εμπειρία διαμορφώνει την ταυτότητα και τις σχέσεις τους.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Χριστίνα Κυρίτση
Σκηνοθεσία: Νεκτάριος Λιονάκης
Ερμηνεύουν: Μανώλης Πίτερης, Χριστίνα Κυρίτση
Σκηνικά: Μάνος Ψωματάκης
Μουσική: Κωστής Χρήστου, Θωμάς Παπαθανάσης.
Κίνηση: Ραφαήλ Χριστοδούλου
Δημιουργία Αφίσας: Θοδωρής Παρασκευάς
Φωτογραφία / Video: Panos Astor Koffas
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Παραγωγή: Lion Art Productios
INFO
Θέατρο ΡΕΚΤΙΦΙΕ
Λ. Κωνσταντινουπόλεως 119, Αθήνα 104 47
Από 14 Οκτωβρίου 2025 | και για 11 παραστάσεις
Δευτέρα & Τρίτη, στις 21:00
Διάρκεια: 60’
Κατάλληλο άνω των 15 ετών.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Τιμές Εισιτηρίων: Κανονικό 15€ | Μειωμένο 12€ (φοιτητικό, ανέργων)
Προπώληση: UNBORN | Εισιτήρια εδώ!
