Γεννήθηκα στην Αθήνα. Μεγάλωσα στο Καματερό μέχρι να μετακομίσω σχετικά πρόσφατα στην Άνω Κυψέλη. Σπούδασα Οικονομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Δήμου Αγίας Βαρβάρας «Ιάκωβος Καμπανέλλης». Πρόσφατη και πρώτη δουλειά μου στο θέατρο είναι το «Όνειρα Γλυκά » του Μιχάλη Μαλανδράκη σε σκηνοθεσία Μάξιμου Μουμούρη. Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκα αρκετά με τον χορό και τη μουσική και ιδιαίτερα με το butoh μία ιαπωνική μορφή παραστατικής τέχνης αλλά τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι περισσότερο με την αναρρίχηση. Μέσα στα παραπάνω μεγάλη ανάσα μου προσφέρουν δύο πράγματα τα οποία λατρεύω, οι βόλτες με τον σκύλο μου τον Σείριο, τον οποίο είχαμε βρει στο Μαυροβούνιο, και το μαγείρεμα, ειδικά οι κόκκινες σάλτσες.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπεις. Οι δυσκολίες πιστεύω ότι είναι πάνω κάτω οι ίδιες σχεδόν όπου και να βρεθείς.Το θέμα είναι αν επιλέγεις να επικεντρωθείς σε αυτές ή σε αυτό που έχει να σου δώσει ο εκάστοτε τόπος.Για μένα η Αθήνα αν έχει κάτι στο οποίο πιστεύω πολύ είναι οι άνθρωποι. Διαθέσιμοι άνθρωποι από και με τους οποίους μπορείς να συνθέσεις, να μάθεις, εμπνευστείς.Από αυτή την άποψη πιστεύω ότι είναι κάτι παραπάνω από «φιλόξενη».
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Θα έλεγα στη Μπολόνια στην Ιταλία.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Πρώτα απ’ όλους στην οικογένειά μου που έχουν σταθεί και στέκονται ακόμα δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Επίσης στους φίλους μου και τέλος στον σκηνοθέτη Τάσο Καρακύκλα και τη χορογράφο Βίκυ Φίλλιπα
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Επειδή στον τελευταίο χρόνο έχει τύχει να το κάνω και για τις δύο περιπτώσεις θα επέλεγα σίγουρα το ταξίδι.
Στην Αθήνα σιχαίνομαι τα βρώμικα και στενά της πεζοδρόμια
Στην Αθήνα λατρεύω όσα έχω ζήσει τα βράδια
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Για εμένα, αυτή η φράση, εμπεριέχει ένα κομμάτι της νοσηρότητας της εποχής μας. Από μία άλλη σκοπιά είναι το «Δεν έχω σόσιαλ άρα δεν υπάρχω» κάτι το οποίο με τρομάζει. Είναι τρομακτικό το να καθορίζεται η ύπαρξη ενός ανθρώπου από το αν έχει κοινωνικές εφαρμογές, πόσο ενεργός είναι σε αυτές, ποιές έχει, πόσες έχει κλπ κλπ.Πιστεύω ότι έχουμε θυσιάσει ή ξεχάσει ένα κομμάτι μας, πείτε το όπως θέλετε, προκειμένου να ζούμε με αυτές τις εφαρμογές. Πλέον δεν με τρομάζει τόσο το αν έχουμε θυσιάσει κάτι, αλλά το πόση έκταση έχει αυτό
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Θα έλεγα τον τσιγκούνη
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Σε ένα σπίτι στα προάστια της Αθήνας, με μία κουζίνα με μεγάλο ανοξείδωτο πάγκο,με ένα δεύτερο σκύλο και να δουλεύω πάνω στη σκηνοθεσία μίας δικής μου ιδέας
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Και στα δύο η απάντηση είναι το να μην αργήσω στη δουλειά, κυριώς επειδή είναι πολύ πρωινό το ξύπνημά μου.
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Το να σταματήσει κανείς να τον διεκδικεί.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Για το τραγούδι θα επέλεγα το So Many Roads σε εκτέλεση Joe Bonamassa και από βιβλίο ο Τσελεμεντές του Νίκου Τσελεμεντέ.
Βρείτε τον Νίκο στο Facebook
Διαβάστε τις πληροφορίες για την παράσταση «Όνειρα γλυκά», που συμμετέχει ο Νίκος Μπουκουβάλας στο λινκ
