Γεννήθηκα στην Αθήνα, το Γενάρη του ’94. Δεν έμεινα όμως. Όλα μου τα παιδικά χρόνια τα πέρασα στην Κέρκυρα, σ’ ένα νησί πανέμορφο και γεμάτο αντιφάσεις, που αν καταφέρει να επιζήσει απ’ τον υπερβολικό – πλέον – τουρισμό, θα το απολαύσουν και οι επόμενες γενιές. Πλέον ζω στην Αθήνα απ’ το 2013. Ήρθα για να φοιτήσω στο τμήμα Φυσικής του ΕΚΠΑ και, ενώ το τελείωσε, ταυτόχρονα ερωτεύτηκα. Το θέατρο! Τη στιγμή που σας γράφω, βιώνω την πιο γεμάτη, επαγγελματικά, χρονιά της ζωής μου, έχοντας μέχρι στιγμής παίξει στις παραστάσεις «Ατυχές Πήδημα ή Παλαβό Πορνό» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Ρουμελιώτη, στην «Αγγέλα» του Γ. Σεβαστίκογλου σε σκηνοθεσία Γιώργου Παύλου, στον «Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο» σε σκηνοθεσία Μενέλαου Τζαβέλα και Ευτυχίας Αργυροπούλου, αλλά επίσης και στις ταινίες «Last Call» του Sheriff Francis και «Η Βαλίτσα» του Δημήτρη Παπαθανάση.
Τέλος έκανα κι ένα μικρό guest-άκι στο «το Σόι σου».
Τέλος, φέτος έγραψα και σκηνοθέτησα το έργο «Μόνο Αλήθειες» το Νοέμβρη στο ΠΛΥΦΑ και η χαρά μου είναι διπλή γιατί, μετά από τέσσερα θεατρικά μου έργα, που έχουν μέχρι στιγμής παιχτεί, το συγκεκριμένο έμελλε να είναι το πρώτο που εκδόθηκε και κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Αυτή την περιόδο είμαι σε πρόβες με τον Γιώργο Δάμπαση για την παράσταση «Optansia & Guerrilla», που κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Αργώ στις 27 Απριλίου.
Είναι «φιλόξενη» η Αθήνα για καλλιτεχνική δημιουργία;
Ναι και όχι. Ναι γιατί υπάρχουν άπειρα μικρά θέατρα όπου μπορείς – αν έχεις ή μπορείς να βρεις λεφτά – να κάνεις κάτι αμιγώς δικό σου. Όχι, γιατί το θεατρόφιλο κοινό έχει αρχίσει να εκλείπει, λόγω και της οικονομικής κατάστασης της χώρας, οπότε τα μεγάλα θέατρα, οι πρωταγωνιστές της τηλεόρασης και τα… sold out είναι αυτά που τραβούν περισσότερο τον κόσμο να επιλέξει να τα παρακολουθήσει. Δηλαδή, φαίνεται λες και πλέον δεν παίζει ρόλο η ποιότητα της παράστασης, αλλά η επικοινωνία και οι πρωταγωνιστές της. Κι αυτό είναι κάπως τρομακτικό…
Αν διάλεγες να ζήσεις αλλού πού θα ήθελες να βρεθείς;
Σε μια χώρα που αγαπάει την Τέχνη και τον Πολιτισμό όπως οι Σκανδιναβικές. Σκεφτείτε ότι στις χώρες εκεί πάνω υπάρχουν θέσεις για καλλιτεχνικούς εκπαιδευτές καθώς οι Σκανδιναβοί πιστεύουν πραγματικά στη χρησιμότητα της Τέχνης στη δημόσια εκπαίδευση και στην κοινωνική καλλιέργεια, εν αντιθέσει με την Ελλάδα που τη βγάλαμε μέχρι και απ’ τα σχολεία.
Πού χρωστάς «ευχαριστώ» για ό,τι έχεις καταφέρει;
Στους γονείς μου, πρώτα απ’ όλους, και μετά σε πολλούς απ’ τους δασκάλους μου, τόσο της δραματικής σχολής όσο και του Πανεπιστήμιου και ακόμα και του σχολείου. Είναι σπουδαίο να βρίσκεις ανθρώπους στην πορεία της ζωής σου που σε εμπνέουν και σου επιτρέπουν να κοιτάξεις μέσα απ’ τα δικά τους μάτια. Να δεις τη ζωή ως φαινόμενο κι όχι ως κάτι αδρανές και συγκεκριμένο.
Θα έκανες αιματηρές οικονομίες για ένα ταξίδι ή καινούργιο αυτοκίνητο;
Για τίποτα απ’ τα δύο. Ανήκω σε μια γενιά που έμαθε να ζει με το τίποτα, με ψίχουλα. Οι αιματηρές οικονομίες είναι ο κανόνες κι όχι η εξαίρεση. Η καθημερινότητά μας. Πάντως, οικονομίες, αν μπορούσα, θα έκανα για να φτιάξω μια παράσταση. Ωραία τα αυτοκίνητα, ωραία τα ταξίδια, αλλά… έχετε δει ηθοποιούς να περνάνε γαμάτα στη σκηνή χωρίς να αγχώνονται για το αν θα πληρωθούν; Αυτό κι αν είναι θαύμα!
Στην Αθήνα σιχαίνομαι το πόσο έχουμε συμβιβαστεί ότι αυτή είναι και δεν αλλάζει
Στην Αθήνα λατρεύω τις αργίες που αδειάζει και είναι κούύύκλα!!
«Έχω σόσιαλ άρα υπάρχω» – Τι σημαίνει η φράση αυτή για σένα;
Τίποτα! Μου περνάει παγερά αδιάφορη και ακόμη προσπαθώ να καταλάβω γιατί αυτό, τα σόσιαλ δηλαδή, είναι σημαντικά για την κοινωνία. Ίσως γιατί θυμίζουν μάσκα. Αλλά εγώ ηθοποιός είμαι οπότε οι μάσκες είναι η καθημερινότητά μου.
Ποιον άνθρωπο «φοβάσαι» περισσότερο: τον αγενή ή τον τσιγκούνη;
Φοβάμαι τον αγενή, τον τσιγκούνη, τον δεν-εκτιμάω-τίποτα, τον απλά-κοιτάζω, τον διαφωνώ-από-τα-σόσιαλ, τον σου-χαμογελάω-μπροστά-αλλά-από-πίσω-σε-σφάζω. Φοβάμαι τον άνθρωπο που νομίζει πως τα έχει βρει με τον εαυτό του. Τον τρέμω!
Πώς σε φαντάζεσαι σε έναν χρόνο από σήμερα;
Χωρίς να αγχώνομαι συνεχώς για τα οικονομικά. Αυτό. Τίποτα παραπάνω δε χρειάζομαι.
Τι είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς και το πρώτο όταν ξυπνάς;
Δεν έχω ιδέα. Ποτέ δεν είναι το ίδιο. Άμα ήθελα να είναι το ίδιο, θα γινόμουν πυρηνικός φυσικός και θα ήμουν απολύτως ήρεμος!
Τι σκοτώνει τον έρωτα;
Το να μην ξέρεις αν και πώς θα βγάλεις το μήνα.
Αν ήσουν τραγούδι και βιβλίο… για πες μας να γνωριστούμε… ποια σε «περιέχουν» καλύτερα;
Σε τραγούδι, θα πω αυτό που άκουσα λίγο πριν ξεκινήσω να γράφω αυτή τη συνέντευξη και με χτύπησε πολύ βαθιά μέσα μου: «Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα» του Γιώργου Μαρίνου. Δηλώνω συγκλονισμένος!
Σε βιβλίο; Ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες ή ο γύρος του κόσμου σε ογδόντα ημέρες του Βερν. Ή κάποιο Μίκυ Μάους που λατρεύω από καρδιάς!
Βρείτε τον Σπύρο στο Instagram
Optansia & Guerrilla
Συντελεστές:
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Γιώργος Δάμπασης
Βοηθός σκηνοθέτη: Ευαγγελία Γκουντίου
Φωτισμοί: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Σκηνικά και Κουστούμια: Έμιλυ Κουκουτσάκη
Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη
Παίζουν: Βασίλης Ζαφειρόπουλος, Σπύρος Σουρβίνος, Παναγιώτης Τζαφέρης και Δανάη Αναστασία Γεωργούλα
