24/10/2021

Μαργαρίτα Μυτιληναίου: Δικαίωμα στο λάθος, την επανάληψη δεν αντέχω πια!


Η Μαργαρίτα ήρθε σπίτι μου ένα σαββατιάτικο απόγευμα. Μετά από περίπου δύο ώρες εκείνη έφυγε με δύο γλάρους, κι εγώ … με μια κουβέντα ποταμό για το ελληνικό τραγούδι, το ραδιόφωνο, τη διασκέδαση.

Μιλήσαμε για το έντεχνο και την εντεχνίλα, για τους δήθεν, για τη συγνώμη και το τραγούδι που δε θα γράψει ποτέ … (γιατί όπως τα περισσότερα πράγματα και το τραγούδι θέλει δύο!)

Πώς φτιάχνεται ένα τραγούδι;

Θέλει πόνο ή χαρά. Αν τα φτιάχνεις όλα μόνος σου γράφεις τη μουσική και κολλάς το στίχο ή ανάποδα. Αν τώρα είναι δύο, εξαρτάται, ποιος έχει πρώτος μελωδία που πρέπει να ντυθεί με στίχο ή αν κάποιος έχει ένα κείμενο που χρειάζεται μια μελωδία για να αναδειχθεί.

Είναι όλο ένα interactive πράμα, που λέμε και στα ελληνικά.

Πότε έγραψες το πρώτο σου τραγούδι, πώς μπήκε το ζιζάνιο;

Την πρώτη φορά που το έκανα, το έκανα γιατί πόνεσα πολύ! Μετά από ένα χωρισμό που με είχε ρίξει στα πατώματα και νόμιζα ότι δε θα τη βγάλω καθαρή, βρέθηκε ένα χαρτί μπροστά μου κι ένα μολύβι κι έγραψα ένα τραγούδι. Ήμουν 22- 23, και με όλη την άγνοια του φόβου και το θράσος, πήγα και το έδωσα στη Δήμητρα Γαλάνη. Και το έκανε τραγούδι και το έδωσε στη Βούλα Σαββίδη που έκανε ένα come back, ήταν το 1991. Τον δίσκο τον έκανε ο Δημήτρης Χατζόπουλος, παραγωγός του «Μελωδία» και το τραγούδι  λεγότανε «Αυτό που δεν κατάφερα να κάνω με τα λόγια».

Έκτοτε έχω γράψει λίγα, όχι πολλά, αλλά τον τελευταίο καιρό κάπως μου ξαναβγήκε κι έδωσα έναν στίχο  στον Γιώργο Ανδρέου και θα το πει η Ελένη Τσαλιγοπούλου στον δίσκο που ετοιμάζει και αν όλα πάνε καλά, ετοιμάζει μια επιστροφή η Μαργαρίτα Ζορμπαλά, κι έχει πάλι την ευθύνη ο Γιώργος Ανδρέου κι έχει μαζέψει πολλούς στιχουργούς. Την προηγούμενη βδομάδα του έστειλα ένα τραγούδι που του άρεσε και μου είπε ότι θα το μελοποιήσει.

Έχω πολλά ημιτελή! Δεν είμαι επαγγελματίας! Υπάρχουν άνθρωποι που στρώνονται και γράφουν, υπάρχουν άλλο που γράφουν μια στροφή κι έχουν συρτάρια …πολύστροφα, γεμάτα με στροφές. Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν γιατί θέλουν να κάνουν κάτι για την χαρά τους ή τον πόνο τους, και μετά αυτό γίνεται τραγούδι.

Μαργαρίτα, θέλω να μου μιλήσεις για το «πείραμα» του Μελωδία και του Μέντα, και του Δίεση και του Σταθμού…

Μου αρέσει να κάνω καινούρια πράγματα! Έτυχε λοιπόν να είμαι εκεί στη γέννηση κάθε έντεχνου ραδιοφώνου.

Στον Μελωδία δεν μας πιστεύανε. Μας κοροϊδεύανε, λέγανε τι τραγούδια είναι αυτά, και στον πρώτο χρόνο δεν είχε φανεί ότι θα έχει ανταπόκριση το πείραμα. Αλλά μείναμε εκεί και συνεχίσαμε να προσπαθούμε. Και τα καταφέραμε! Έχουν περάσει 25 χρόνια και ο Μελωδία είναι εκεί, με όποιον τρόπο είναι! Έχει υπηρετήσει ένα είδος τραγουδιού τόσα χρόνια. Η Ιστορία playlist είναι άλλη…

MARGARITA-MYTILHNAIOY-ORTHI
Ο Σταθμός τότε, Δίεση τώρα ήταν ένα άλλο πείραμα. Δεν ήθελε να πάει κόντρα στον Μελωδία, ήθελε να πάει παράλληλα με τον Μελωδία. Αντίστοιχα και το παράδειγμα του Μέντα. Υπήρχε χώρος.

Η λαίλαπα του playlist είναι μια παράμετρος, αλλά οι δύο κολώνες, Μελωδία και Δίεση είναι πολύ ισχυρές για να χωρέσει μια τρίτη κολώνα ανάμεσα και δεδομένου ότι  τα δύο αυτά ραδιόφωνα ανήκουν σε δύο μεγάλα συγκροτήματα που έχουν και τηλεοράσεις αυτό  σημαίνει τηλεοπτική διαφήμιση, έντυπα, καταχωρήσεις. Ένας τρίτος πόλος είναι δύσκολο να χτιστεί, αλλά νομίζω ότι ο Μέντα πάει μια χαρά, δεν πάει άσχημα.

Πέρασες κι από το κρατικό ραδιόφωνο, εκεί πώς ήταν τα πράγματα;

Κι αυτή η εμπειρία είναι σαν να ξαναφτιάχνεις κάτι από την αρχή, παρόλο που υπήρχε και με μεγάλη ιστορία και που είχε το σεβασμό μας.
Η θέση μου  ήταν Διεύθυνση Μουσικών προγραμμάτων, άρα είχα μια σχέση με τις μουσικές επιμέλειες του ενημερωτικού και του αθλητικού, και μια γνώμη στο Κόσμος και στο Τρίτο.
Όταν πήγαμε εκεί όλα τα ραδιόφωνα είχαν 0,7% ακροαματικότητα όλα μαζί, και το καλοκαίρι του 2010 που έφυγα εγώ όλα τα ραδιόφωνα είχαν 27% ακροαματικότητα. Γιατί  κάναμε το αυτονόητο: να γίνει το κάθε ραδιόφωνο συγκεκριμένο. Να μην παίζουν όλοι όλα, να υπάρχει διάκριση ενημέρωσης και μουσικής, να υπάρχει ένα πολυπολιτισμικό, να είσαι αθλητικό ραδιόφωνο χωρίς εκπομπές για το γαλλικό τραγούδι.
Πολύ μεγάλος μηχανισμός, πολύ μεγάλη ιστορία, αλλά και πολύ μεγάλη παθογένεια – μην τα λέμε όλα ρόδινα.

Έχεις αδικήσει ανθρώπους, έχεις ζητήσει συγνώμη;

Δε τη φοβάμαι τη συγνώμη! Ένας δεν την έχει δεχτεί κα το φέρω βαρέως εδώ και πάνω από δέκα χρόνια. Στους υπόλοιπους που έχω ζητήσει συγνώμη, μάλλον είναι ο τρόπος μου, τα μάτια μου, τη δέχονται και μάλιστα μετά έχουμε μια καλύτερη σχέση!

Είναι ωραίο πράγμα η ειλικρίνεια, αλλά δεν υπάρχει! Είναι τρομερό, ας πούμε να μη θες να πεις «συγνώμη» γιατί μπορεί να θεωρήσεις ότι θα χαλάσει η εικόνα σου.
Είναι τρομερό να κάνεις λάθος και να μη ζητάς «συγνώμη», είναι τρομερό να μην ξέρεις κάτι και να μην ρωτάς για να το μάθεις. Είναι τρομερό αυτό που κάνουμε στους εαυτούς μας. Γιατί; Άμα δεν το ξέρω θα ρωτήσω. Απλό!


Έχεις ασχοληθεί πολύ με τη διασκέδαση μας, Μουσικά Προγράμματα σε κέντρα; Πώς είναι αυτή η διαδικασία με τους καλλιτέχνες; Πώς τους καταφέρνεις;

Με συζήτηση, όπως θα έπρεπε να γίνονται όλα, και τα Ραδιόφωνα έτσι θα έπρεπε να γίνονται με συζήτηση. Αυτό που κάνω εγώ εδώ και δεκαπέντε χρόνια είναι συζήτηση, πάω και προτείνω πράγματα. Τραγούδια, τραγούδια, τραγούδια. Κι αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι θέλει και ο άλλος. Δηλαδή στα πολλά  ναι και στα πολλά όχι καταλαβαίνεις. Ελίσσεσαι. Άμα βλέπεις ότι ο άλλος τσινάει, αντιδρά, το μαζεύεις, μετά από λίγο  το ξαναφέρνεις.


Ας πούμε με τον Μητροπάνο, υπήρχαν πράγματα που άλλοι τα θεωρούσαν τολμηρά, αλλά εκείνος είχε μια ωραία τρέλα έλεγε «θα τα πω». Κι άλλα που ήταν πιο κανονικά για τους άλλους, κι εκείνος έλεγε «μπααα όχι».
Ήθελα να πει το «Τι το θες το κουταλάκι» με τίποτα. Βαριότανε. Οι τραγουδιστές το έχουν αυτό. Τα έχουν πει και πει, αλλά όταν έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια λες γιατί να μην το ξαναπείς, αλλά δε θέλουν.


Και με τη Γαλάνη το είχα αυτό, και με την Τσανακλίδου. Όταν συνεργάστηκα με την Τάνια και της πρότεινα το «Στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες» στην αρχή κώλωσε! Και στη δεύτερη σκέψη μου είπε: «ρε συ θα το πω αυτό»! Η ψυχή της είχε λαϊκότητα. Αλλά έπρεπε να φάει την πρώτη κρυάδα.

MARGARITA-MYTILHNAIOY-STUDI

Πιστεύεις ότι κάποια στιγμή οι έντεχνοι την είδαν αλλιώς, γίνανε «σταρ»;

Αρκετοί όχι όλοι, αρκετοί. Υπάρχουν οι ήρωες του έντεχνου που λέω εγώ, που είναι πολύ χειρότεροι από αυτούς της «άλλης πλευράς» αυτούς που κατηγορούν. Έχουν γίνει τέρατα στο όνομα του έντεχνου που δεν έχουν καμία σχέση με το έντεχνο!

Υπάρχει ο όρος «εντεχνίλα» που είναι αντιπροσωπευτικός αυτού που συμβαίνει. Υπάρχουν μουσικά προγράμματα που προκειμένου να έχουν τη σφραγίδα του έντεχνου, κρεμάνε κρεμάνε, μόνο και μόνο για τη «σφραγίδα». Μόνο που αυτό  δεν είναι έντεχνο.
Πρέπει να είσαι ζωντανός, δεν πρέπει να έχεις πεθάνει.

Θυμάσαι ότι κάποτε τον Μελωδία κάποιοι τον έλεγαν «μελαγχολία fm»

Για πολλά χρόνια λεγότανε έτσι. Όμως αυτή η μελαγχολία έχει παραλήπτη. Το έχει κερδίσει το κοινό αυτό.
Εμένα αν με ρωτήσεις, αυτά τα μελαγχολικά τραγούδια μου αρέσουν. Δεν μου αρέσουν τσακίρ κέφι και τα έξω καρδιά. Στο σπίτι μου όταν βάζω να ακούσω ελληνικά – αν και σπίτι ακούω ξένα – θα είναι της καρδιάς, όχι του κεφιού. Οπότε καταλαβαίνω γιατί ο Μελωδία έχει ένα γκελ τεράστιο, αντίστοιχα καταλαβαίνω γιατί και ο Δίεση έχει το δικό του γκελ, και ούτω καθεξής.

Στον Βήμα FM που σε ακούμε κάθε απόγευμα πέντε με έξι,  παίζεις και ξένη μουσική.

Εκεί κάνω το μεράκι μου! Κάνω κάτι διαφορετικό. Επειδή είναι ενημερωτικός ο σταθμός μιλάω πιο πολύ, και μπορώ να παίζω και τραγούδια ξένα που αγαπάω χρόνια και που δεν μου είχε δοθεί η ευκαιρία να τα παίξω, αφού τόσα χρόνια έπαιζα σε ελληνικούς σταθμούς. Ξεχειμωνιάζω!

Ποιο τραγούδι ζήλεψες που δεν το έχεις γράψει και πήρες τηλέφωνο να πεις «μπράβο ρε φίλε»

Να σου πω μια ιστορία: το τραγούδι «Τράβα Σκανδάλη», μου είχε δώσει η Γαλάνη τη μελωδία και μου το είχε δώσει να γράψω στίχους. Δεν μπόρεσα ποτέ να κάτσω να γράψω ούτε λέξη και το πήρε η Κοντοβά και τό ΄σκισε, το έκανε καταπληκτικό. Το είχα! Και δεν μπορούσα να γράψω. Το είχα πάρει σε ένα ταξίδι στην Ισπανία που ήταν και η Άλκηστις και της το έβαλα να το ακούσει, τη μελωδία, γιατί είχαμε πει με τη Γαλάνη να το πει η Πρωτοψάλτη. Και δεν το έγραψα. Δε μου βγήκε ποτέ. Ήμουν ανεπαρκής, ό,τι έγραφα ήταν μια βλακεία.
Και μετά το πήρε η Μυρτώ και έσκισε!!!

MARGARITA-MYTILHNAIOY-CD

Προτιμάς ένα κακό παραγωγό που μπορεί να μιλάει σωστά αλλά να διαλέγει μουσική, ή μια Playlist;

Κάνω σεμινάρια ραδιοφώνου, πολλά χρόνια και σε παιδιά γυμνασίου-λυκείου και σε ενήλικες. Στην ερώτηση που κάνω στα πιτσιρίκια, αν κάποιος σας πει ότι αύριο έχετε τη δική σας εκπομπή θα διαλέξτε την ασφάλεια του playlist ή θα διαλέξτε να βάλετε τη δική σας μουσική; Όλοι μου λένε να βάλουν τη δική τους μουσική.
Στους μεγάλους οι απαντήσεις είναι μισές-μισές. Άλλοι θέλουν την ασφάλεια, άλλη τη δημιουργικότητα των επιλογών.


Το δικαίωμα στο λάθος το αναγνωρίζω, την επανάληψη δεν αντέχω πια! Αυτό, το σας φωνάζω «είμαι έντεχνος» ,και επαναλαμβάνομαι και πετάω ελληνικούρες, και διαβάζω τα δικά μου κείμενα που είναι τα πιο σημαντικά του κόσμου και παίρνω και ύφος τάχα σοβαρό, κατεβάζω τη φωνή για να δείξω ακόμη πιο σοβαρός … αυτό δεν είναι ραδιόφωνο. Είναι ό,τι του φανεί του λολοστεφανή.

Έχουμε γεμίσει από τεράστια «εγώ». Κοίτα τι γίνεται στα social media.
Δεν έχουμε υπομονή. Δεν διαβάζουμε κείμενα! Οριακά, τα διαβάζουμε διαγώνια.
Κάθε μέρα χειροτερεύει αυτό, δεν ξέρω πού θα πάει αυτό!
Όλοι ξέρουμε τα πάντα…

 

Αν σου έλεγαν ότι μπορείς να γράψεις μόνο ένα τραγούδι ακόμη! Ποιο θα ήταν αυτό;

Αν ζούσε ο Μητροπάνος θα ήθελα να γράψω ένα τραγούδι γι’ αυτόν. Αυτή είναι η πρώτη απάντηση και δεν έχω άλλη.

Σε ενόχλησε που ένα τραγούδι του Μητροπάνου μπήκε στη διαφήμιση;

Στην αρχή ενοχλήθηκα, αλλά μέτα με συγκίνησε! Στην αρχή το θεώρησα … καπηλεία, έιναι βαριά η λέξη. Αλλά μετά το άκουσα… Είναι πάρα πολύ συγκινητικός ο τρόπος που το τραγουδάει. Και ηταν σαν να τον ξαναείχα μπροστά μου, και άρα με κέρδισε!
Το έμαθε και κόσμος που δεν το ήξερε! Ήταν δισκογραφημένο και δεν το ειχε προσέξει σχεδόν κανείς!
Εδώ έχουμε μια εξαίρεση. Η διαφήμιση προβάλλει ένα ελληνικό τραγούδι.
Και οι ελληνικές σειρές στην τηλεόραση έχουν βοηθήσει πολύ το ελληνικό τραγούδι.

Η κρίση, τι τραγούδι είναι;

Μακάρι να ήταν τραγούδι η κρίση. Θα ένωνε ανθρώπους. Εδώ δεν ενωνόμαστε, δεν γινόμαστε ένα! Μακάρι κάπως να ενώναμε τις φωνές μας!

Γιάννης Καφάτος

Φωτογραφίες Δημήτρης Σούλτας, η φωτογραφία με το κόκκινο μαντήλι είναι της Μαργαρίτας και μας την παραχώρησε

(Συνολικές Επισκέψεις 2,802, 1 επισκέψεις σήμερα)

mm
About Γιάννης Καφάτος 1933 Articles
Γιάννης Καφάτος, Μπαμπάς, δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, tattoer, T-shirt maker, dj, και ποιος ξέρει τι άλλο (ακόμη). Σπούδασε πολιτικές επιστήμες πήρε όμως πτυχίο από το ΡΟΔΟΝ και άλλα συναυλιακά "ιδρύματα". Ταξιδεύει λιγότερο από όσο θα ήθελε.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*