Η Μαρία Κηλαηδόνη ξανάνοιξε το πανέμορφο «Πατάρι» του θεάτρου «Μεταξουργείο», το χώρο που δημιούργησε ο μοναδικός Λουκιανός Κηλαηδόνης, και μας προσκαλεί κάθε Σάββατο να περάσουμε υπέροχες μουσικές βραδιές, γεμάτες κέφι!
Προσωπικά έχω ζήσει το θέατρο Μεταξουργείο και τα μουσικά δρώμενα του Λουκιανού στο φιλόξενο πατάρι του και με μεγάλο ενδιαφέρον είδα τις συνεργασίες που ετοιμάζει η Μαρία Κηλαηδόνη, η κόρη του σπουδαίου δημιουργού και της Άννας Βαγενά.
Ακόμη δεν έχω πάει λόγω υποχρεώσεων αλλά μέχρι να το οργανώσω τα εισιτήρια εξαντλούνται! Ωστόσο πρόλαβα να κάνω μια κουβέντα με την Μαρία Κηλαδόνη!
Το γεγονός ότι λειτουργεί το πατάρι που τραγουδούσε με το πιάνο του ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, όταν το θέατρο Μεταξουργείο άνοιξε σε μια αφιλόξενη, τότε, γειτονιά σημαίνει ότι έκλεισε ο κύκλος του πένθους και επιστρέφεις, τρόπον τινά στις ρίζες σου;
Δεν ξέρω αν ο κύκλος του πένθους έκλεισε οριστικά, ξέρω πάντως με σιγουριά ότι ο χρόνος έχει βοηθήσει πολύ και κάποια πράγματα που πριν μας πονούσαν τώρα είναι ευκολότερα να συμβούν.
Πριν έρθω στα δικά σου ήθελα να ρωτήσω ακόμη δυο πράγματα που αφορούν εσένα και τους γονείς σου. Πώς αντέδρασαν όταν εσύ είπες θα ασχοληθώ με τη μουσική και η Γιασεμή με το θέατρο;
Οι γονείς μας, πολύ σοφά νομίζω, μας είχαν αφήσει και τις δύο ελεύθερες να αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε επαγγελματικά. Η απόφαση της Γιασεμής ήρθε πολύ σύντομα, μόλις τελείωσε το σχολείο, ενώ εγώ άργησα πολύ περισσότερο να πάρω απόφαση το να ασχοληθώ επαγγελματικά με την μουσική. Και στις δύο περιπτώσεις νομίζω ότι χάρηκαν και μας στήριξαν και μας προσέφεραν όποια βοήθεια και καθοδήγηση χρειαστήκαμε.
Η επιλογή σου πηγάζει και από μια ιδιαίτερη αγάπη-σχέση κόρης-μπαμπά;
Όχι, δεν θα το έλεγα. Απλώς έτυχε η μουσική να είναι πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία μου από ότι το θέατρο. Αν και τον τελευταίο χρόνο που έχουμε ανεβάσει την παιδική μας παράσταση «Τα Γενέθλια της Ριρίκας» και βρέθηκα ξαφνικά στο σανίδι να υποδύομαι την Ριρίκα την αρκουδίτσα, μπορώ να πω πως το απολαμβάνω εξίσου πολύ με την μουσική.
Ποιο από τα τραγούδια του πατέρα σου ζητάει ν’ ακούσει, περισσότερο, ο κόσμος του παταριού;
Είναι πολλά τα τραγούδια του Λουκιανού που ο κόσμος αγαπάει, εγώ πάντως κλείνω τις τελευταίες αυτές βραδιές τα προγράμματα λέγοντας το «Τζιν Τζιν Τζιν» μόνη μου με την κιθάρα μου.
Ποιο είναι το προσωπικό καλλιτεχνικό σου στοίχημα;
Να καταφέρω να κερδίσω το κοινό, έναν-έναν την φορά, γιατί έτσι ξέρω ότι το κοινό θα μείνει, με το πέρασμα του χρόνου.
Πώς είναι ο κόσμος, το κοινό, τι είναι αυτό που σε μαγεύει σε σχέση μ’ αυτό όταν ερμηνεύεις στη σκηνή;
Η επικοινωνία με το κοινό είναι κάτι που αγαπώ πολύ και μου βγαίνει πολύ φυσικά. Θα έλεγα ότι ο βασικός λόγος που είμαι στην σκηνή είναι για να κάνω τον κόσμο να περάσει καλά, αυτό με απασχολεί βασικά περισσότερο και πολύ λιγότερο το να «φανώ» εγώ ως καλλιτέχνης.
Τι κάνεις ή τι θα κάνεις αν τα παιδιά σου ακούνε trap;
Τα παιδιά μου είναι πολύ μικρά προς το παρόν, αλλά αν μια μέρα συμβεί αυτό, σίγουρα θα απογοητευτώ και θα σκεφτώ ότι κάτι κάναμε λάθος ως γονείς!
Πώς διασκεδάζεις;
Με τον σύντροφο μου ή με φίλους, σε μια ωραία μπάρα, ακούγοντας ωραίες μουσικές. Και επίσης κάνοντας την δουλειά μου.
Τι σε ενοχλεί στην αθηναϊκή μουσική «σκηνή»;
Θεωρώ ότι οι υπάρχουσες μουσικές σκηνές πάσχουν από έλλειψη φαντασίας. Είναι λίγο πολύ μια συγκεκριμένη κατάσταση, που υπάρχει εδώ και χρόνια και έχει τις ρίζες της στις πίστες και στα μπουζούκια. Το «Πατάρι» είναι μια πρόταση τελείως ενάντια σε όλα αυτά.
Πώς βλέπεις να αλλάζει η γειτονιά του Μεταξουργείου και γενικότερα η Αθήνα με τα χρόνια, τους τουρίστες και το Airbnb;
Σίγουρα η Αθήνα έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια και θέλει μεγάλη προσοχή για να μην χάσει την ταυτότητά της, που την κάνει μια τόσο ξεχωριστή πόλη.
Ποιο τραγούδι και πιο θεατρικό έργο θα μπορούσες να δώσεις κάπου αντί βιογραφικού σημειώματος;
Τον τελευταίο καιρό το τραγούδι που με εκφράζει απόλυτα είναι η Μαίρη Παναγιωταρά! Σίγουρα όχι ως προς την σχέση μου με τον σύζυγό μου, ο οποίος τυχαίνει να είναι εξαιρετικός πατέρας και σύντροφος, αλλά ως προς το ασταμάτητο καθημερινό τρέξιμο που βιώνω.
Στο τέλος της συνέντευξης θα παρουσιάσω το πρόγραμμα του παταριού. Ετοιμάζεις όμως κάποια έκπληξη για το επόμενο διάστημα;
Κάθε βραδιά του Παταριού είναι, λόγω των διαφορετικών καλεσμένων, μια καινούργια βραδιά, που δεν μοιάζει με την προηγούμενη. Κάθε βραδιά δηλαδή υπάρχουν εκπλήξεις, θέλοντας και μη και έχει πολύ πλάκα αυτό.
Θά ‘θελες τα παιδιά σου να ακολουθήσουν τα βήματά σου, όπως έκανες εσύ με τον πατέρα σου;
Θα ήθελα τα παιδιά μου να επιλέξουν να κάνουν στην ζωή τους ότι τα κάνει ευτυχισμένα.
Τι φοβάσαι και πώς καταπολεμάς τους φόβους σου;
Φοβάμαι μήπως χάσω αυτούς και αυτά που αγαπώ. Προσπαθώ να καταπολεμώ τους φόβους μου μέσω της δημιουργίας.
Γιάννης Καφάτος
Πιο αναλυτικά για τον μήνα Ιανουάριο και τα 2 πρώτα Σάββατα του Φεβρουαρίου το πρόγραμμα διαμορφώνεται ως εξής:
Σάββατο 18 Ιανουαρίου: Η Μαρία Κηλαηδόνη φιλοξενεί ως καλεσμένους της τους Στάθη Δρογώση και Μανώλη Φάμελλο
Σάββατο 25 Ιανουαρίου: Η Μαρία Κηλαηδόνη σε μια Country και Blues βραδιά με καλεσμένους της τον Blue John και τους “Red Wing”
Σάββατο 1η Φεβρουαρίου: Ο Δώρος Δημοσθένους επιστρέφει στο “Πατάρι” του Λουκιανού
Σάββατο 8 Φεβρουαρίου: 8 χρόνια χωρίς τον Λουκιανό, μια βραδιά αφιερωμένη σε αυτόν με καλεσμένους έκπληξη!
Στην πορεία θα ανακοινωθούν και οι επόμενοι καλεσμένοι!
Μόνιμοι στην παρέα τους ο Θέμος “Apicos” Ρίζος από τους κεφάτους «Picos Apicos and the Pina Coladas», στο τραγούδι και στην κιθάρα, ο Mάριος Πετρίδης στο μπάσο και ο Ορέστης Γράβαρης στα τύμπανα!
