Και ξαφνικά σε ένα υπόγειο, μια βραδιά συνάντησης με παλιούς φίλους, αρκετά ιδρωμένοι από το warm up set, μια λιγνή φιγούρα παίρνει τη θέση της πίσω από την κονσόλα. Ο κόσμος στο 2Ten χειροκροτεί την αλλαγή «φρουράς» και σε λίγο ένα υπέροχο χορευτικό ταξίδι ξεκινάει.
Κοιταζόμαστε με την παρέα μου που είναι σαφώς πιο εξοικειωμένοι στην ηλεκτρονική μουσική από εμένα, όλοι όμως ακόμη πιο ιδρωμένοι και χαρούμενοι με το κύμα της μουσικής που μας έχει απογειώσει. «Εδώ κάτι πολύ ωραίο συμβαίνει», τους λέω και συμφωνούν! Οι ώρες περνούν. Χορεύοντας.
Η Νadja Panagou έχει γκρεμίσει το υπόγειο της Ερμού και μας έχει μεταφέρει σε άλλη διάσταση. Η αλήθεια είναι ότι αν και χορεύουμε όλοι, είναι φανερό ότι οι περισσότεροι χορεύουν μόνοι τους, με την ψυχή τους, αλλά μόνοι τους. Όχι ότι αυτό είναι κακό. Απλώς το περιγράφω γιατί έχω τη συνήθεια να παρατηρώ τι συμβαίνει γύρω μου.
Κι αυτό που συνέβη με τις μουσικές της η Nadja είναι πραγματικά μαγικό. Είναι φοβερό να ανακαλύπτεις ότι μπορείς να ακούσεις μπλιμπλίκια (συγχωρείστε τη φράση οι ρέκτες είναι να το «πιάσουν» όλοι) με ψυχή!!!
Έφυγα τα ξημερώματα, κάποιοι από τους φίλους μου αφού είχε ξημερώσει. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να μπω στο insta του 2Ten να βρω το αφισάκι για το gig και να εντοπίσω το όνομα της dj.
Λίγες μέρες μετά μιλήσαμε και σας καλώ να βάλετε να ακούτε τις μουσικές της (στο τέλος του άρθρου υπάρχουν λινκ) και παράλληλα να γνωρίσουμε μια γυναίκα που ισορροπεί ανάμεσα σε δύο έρωτές της: τη βιολογία και τη, techno μουσική!
Είσαι dj, παραγωγός ή μουσικός; Τι διαφορά έχουν – αν υπάρχει;
Υπάρχει νομίζω ένας κοινός διαχωρισμός, ο dj μιξάρει μουσική, δική του και άλλων, με βυνίλια η cd ή controller, ο παραγωγός συνθέτει νέα μουσική, ο μουσικός χρησιμοποιεί αναλογικά όργανα για τους ίδιους λογούς. Όλοι όμως έχουν έναν κοινό παρονομαστή… εκφράζονται μέσω της μουσικής! Κ εγώ επίσης! Παίζω και γραφώ μουσική, εκφράζομαι και προσδιορίζομαι μέσω αυτής.
Πώς θα σύστηνες τη μουσική σου σε κάποι@;
Παίζω techno, με minimal αισθητική και ατμόσφαιρα. Επιλέγω tracks και ήχους από όλο το φάσμα της techno, με γνώμονα βασικό την έκφραση και την δημιουργία συναισθημάτων.
Σε ποιους απευθύνεσαι με τις μουσικές σου;
Σε όλο τον κόσμο!
Γράφεις «τραγούδια» ή «κομμάτια» – Υπάρχει διαφορά;
Γράφω μουσική!
Πώς δουλεύεις κάθε σου έργο, πότε ξέρεις ότι είναι έτοιμο; – Υπάρχει κάποιος/κάποιοι που τα ακούνε και λαμβάνει υπόψη σου τις παρατηρήσεις τους;
Ασχολούμαι με την παραγωγή στον ελεύθερο μου χρόνο, όταν νιώσω έμπνευση κ διάθεση, κάποιες φορές απλά για να πειραματιστώ με ένα καινούριο plugin ή ήχο. Πότε είναι έτοιμο… δύσκολο να απαντήσω σε αυτό, πάντα βρισκω κάτι που θα ήθελα να προσθέσω η να αλλάξω, ακόμα και σε αυτά που έχω κυκλοφορήσει ήδη!
Σιγουρά βοηθάει πολύ η ανταλλαγή απόψεων και παρατηρήσεων στην παραγωγική διαδικασία από φίλους μου κ συνεργάτες και είναι κάτι που εκτιμώ πολύ, ειδικά του ανθρώπου που με μύησε στην παραγωγή κ το djing, την άποψη του οποίου ζητάω πάντα. Λαμβάνω υπόψη παρατηρήσεις όσον αφορά τεχνικά ζητήματα και μεθόδους παραγωγής που θα με βοηθήσουν να βελτιώσω την διαδικασία και το αποτέλεσμα, την ποιότητα του ήχου.
Κλισέ αλλά αναγκαίο… Ως γυναίκα αισθάνθηκες ότι πρέπει να προσπαθήσεις παραπάνω από έναν άντρα συνάδελφό σου για να καθιερωθείς;
Να ευχηθώ αρχικά αυτό το κλισέ κάποτε να μην το σκεφτόμαστε καθόλου… Υπήρξαν στιγμές που δυσκολεύτηκα λόγω του φύλου μου και λυπάμαι που σε έναν χώρο έκφρασης και αγάπης μιλάμε για διαχωρισμό, μισογυνισμό κ.ο.κ. Χαίρομαι που βλέπω ότι αυτό μειώνεται κι αλλάζει, αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας.
Στο εξωτερικό δε θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα για σένα και τις μουσικές σου; – Τι σε κρατάει στην Ελλάδα;
Ναι, ίσως και να ήταν. Από την άλλη όμως, αν φύγουμε όλοι στο εξωτερικό, πότε και πώς θα γίνουν πιο εύκολα τα πράγματα και στην Ελλάδα;
Γράφεις σε μια ανάρτησή σου, την τελευταία του 2024: (μεταξύ άλλων) «Ένας χρόνος να μου θυμίζει να είμαι ειλικρινής και ευγνώμον με τον εαυτό μου, να βλέπω τα όριά μου, να ζητάω βοήθεια, να αναθεωρώ, και η μουσική…» – Θέλω λίγο να μου το εξηγήσεις, να μας βάλεις στον κόσμο της Νάντιας με έναν ακόμη χρόνο στις αποσκευές σου.
Άλλος ένας απαιτητικός χρόνος το 2024, με έβαλε σε διαδικασία αναθεώρησης και εσωτερικής αναζήτησης, ένιωσα κάπως σαν απολογισμός της πορείας μου μέχρι τώρα… τι θέλω και τι όχι στη ζωή μου, μέχρι που μπορώ να τεντώσω τα όριά μου, να επιλέγω τις στιγμές που μπορώ να αντιμετωπίσω μόνη μου, το πόσο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι που έχω επιλέξει να έχω κοντά μου. Και η μουσική, η πιο δυνατή σταθερά στη ζωή μου που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με κάθε συναίσθημα και κάθε ανάμνηση, σύντροφος σε κάθε στιγμή.
Ποια είναι τα πιο σπουδαία «εφόδια» που κουβαλάς μέσα σου και σου δίνουν ισορροπία στη ζωή και πείσμα για τη μουσική σου;
Η αγάπη!
Κι άλλη ερώτηση κλισέ: Γιατί υπάρχει διάχυτη η παραδοχή ότι για να χορέψει κάποιος χρειάζεται ναρκωτικά;
Όλο νομίζω ξεκινάει από τον λόγο για τον οποίο οι άνθρωποι κάνουν ναρκωτικά. Υπάρχει η ανάγκη να «ξεφύγουν» από την καθημερινότητα, να «ξεσπάσουν» την πίεση και το άγχος, να νιώσουν ίσως ελεύθεροι να εκφραστούν χωρίς όρια και πρέπει μιας κοινωνίας που δεν είναι όπως θα την θέλαμε. Η μουσική και ο χορός είναι πολύ έντονα συνδεδεμένα με την ψυχολογία μας και την έκφραση του εσωτερικού μας κόσμου, για πολλούς είναι διέξοδος ο συνδυασμός και των δύο.
Προσωπικά πιστεύω ότι όταν η μουσική είναι καλή, δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από ανοιχτή καρδιά και χαμόγελο και ο χορός βγαίνει αβίαστα.
Στα club που παίζεις, και που παίζεται γενικά ηλεκτρονική μουσική, ο κόσμος χορεύει σε αντίθεση με ένα ροκ κλαμπάκι ας πούμε. Πού πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό;
Αυτό είναι υποκειμενικό νομίζω. Έχω δει και σε ροκ μπαράκια να χορεύει κόσμος και σε συναυλίες. Σίγουρα όμως ο ρυθμός και η δομή της ηλεκτρονικής μουσικής προσφέρονται περισσότερο για χορό. Ίσως να έχει να κάνει και με τον στίχο που είναι σημαντικό μέρος ενός ροκ κομματιού και το νιώθουμε περισσότερο τραγουδώντας παρά χορεύοντας.
Εσύ χορεύεις; Πώς διασκεδάζεις;
Εννοείται, μου αρέσει πάρα πολύ να χορεύω! Διασκεδάζω όταν έχω καλή παρέα και διάθεση, και απαραίτητα καλή μουσική.
Πώς ήσουν ως παιδί και πώς σε φαντάζεσαι σε πέντε χρόνια;
Ως παιδί ήμουν πολύ δραστήριο και ανήσυχο, ανοιχτή και φιλική προς όλους! Τραγουδούσα και χόρευα συνέχεια και αντιμετώπιζα τον κόσμο με μεγάλη περιέργεια και διάθεση για κατανόηση. Θα ήθελα να είμαι πάλι το ίδιο σε 5 χρόνια!!!
Ποιο «κομμάτι» ή ποια συναυλία σε έκαναν να πεις: αυτό θέλω να γίνω;
Αν και υπάρχουν πολλά κομμάτια και συναυλίες που έχουν καθορίσει το γούστο μου αλλά και εμένα σαν σύνολο, αυτό που με τράβηξε προς το djing και την παραγωγή ήταν η γνωριμία και συνεργασία με έναν καλλιτέχνη που ίσως αγαπάει τη μουσική περισσότερο κι από εμένα! Δίπλα του και με την καθοδήγησή του ένιωσα πόσα μπορώ να εκφράσω και να δώσω μέσα από τη μουσική που παίζω και συνθέτω.
Επειδή ξέρω ότι βιοπορίζεσαι ως βιολόγος, ελπίζεις ένα πρωί να πεις τέλος σε ο,τιδήποτε πλην της μουσικής; Πόσο δύσκολο είναι αυτό;
Θα ήταν πολύ ωραίο να ασχολούμαι αποκλειστικά και μόνο με τη μουσική, είναι όμως και η βιολογία μεγάλη μου αγάπη, επομένως ελπίζω να βρω μια ισορροπία μεταξύ των δύο και να μην χρειαστεί να διαλέξω.
Όταν παίζεις ένα σετ, τι μπορεί να σου χαλάσει τη διάθεση και τι να σου τη φτιάξει – σε σχέση πάντα με το κοινό;
Μου φτιάχνει πάντα τη διάθεση να βλέπω τον κόσμο να χορεύει με αυτά που παίζω και να χαμογελάει, αυτή είναι η μεγαλύτερή μου ανταμοιβή. Μου την χαλάει όταν κάποιος δεν σέβεται αυτό που κάνω και με ενοχλεί κατά τη διάρκεια του σετ.
Στην Αθήνα τι σε ενοχλεί;
Τα πάντα και τίποτα! Έχω καταλήξει ότι είναι η πόλη που αγαπώ να μισώ και παράλληλα πάντα μου δίνει όμορφες στιγμές και όμορφα σημεία που όμοιά τους δεν έχω βρει αλλού.
Αν η Αθήνα ήταν μουσική, τι είδος θα ήταν, με τι ήχους θα την περιέγραφες;
Ένα είδος μόνο δεν αρκεί, έχει τόσα moods και διαφορετικά συναισθήματα αυτή η πόλη.. έχει ατμόσφαιρα και μελωδία, έχει κάτι κλασικό και ταυτόχρονα grunge, είναι ροκ αλλά είναι και μπουζούκι!
Θα μου δώσεις το «βιογραφικό» σου μέσα από πέντε τραγούδια
Massive Attack – Teardrop
Pink Floyd – Wish You Were Here
Booka Shade – In White Rooms
Sasha – Wavy Gravy
Nathan Fake – The Sky Was Pink (James Holden remix)
Τι φοβάσαι και πώς καταπολεμάς τους φόβους σου;
Φοβάμαι ότι δεν μπορώ να κατανοήσω, την απώλεια λογικής και ανθρωπιάς. Για να καταπολεμήσω τους φόβους μου βρίσκω σημαντικό να κατανοήσω τον εαυτό μου και την αντίδρασή μου σε ό,τι με φοβίζει. Επίσης, βρίσκω πολύ βοήθεια στους δικούς μου ανθρώπους, στην δική τους κατανόηση και αγάπη.
Γιάννης Καφάτος
Info – Βρείτε και ακούστε τη Nadja Panagou
https://www.instagram.com/na_dj_a_p_music
Κ στο live stream radioshow μου plug ‘n’ play στον Cannibal Radio κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα, μπορείτε να βρείτε τα links εδω >> https://linktr.ee/nadja.panagou
